The Gaslamp Killer, Daedelus
Καταρχάς να το ξεκαθαρίσουμε. Συγχαρητήρια στο Bios το οποίο εγώ προσωπικά, άπειρες φορές έχω κράξει και κατακρίνει στο παρελθόν σε διάφορες συζητήσεις. Και το καινούριο -πολυδιαφημισμένο- ηχοσύστημα είναι καλό, πράγμα απαραίτητο αν αναλογιστούμε τις μουσικές που ανά καιρούς ακούγονται στο χώρο, και ουσιαστικά είναι το μοναδικό μέρος που καλεί δημιουργούς οι οποίοι καθρεφτίζουν το σήμερα, και οι τιμές που χρεώνει για τις διοργανώσεις του είναι απόλυτα προσιτές σε οποιαδήποτε τσέπη. Ελπίζουμε σε ακόμη καλύτερη συνέχεια και αυτιά ανοιχτά σε κάθε είδους καλή ή κακή κριτική. Όπως βλέπετε, ουδείς φείδεται θετικών λόγων όταν το φέρει η περίσταση.
Στο κυρίως πιάτο τώρα, η βραδιά ήταν μια αναθεώρηση σε αυτό που πέρυσι είχα γράψει σε άλλο live review ότι "...ένας άνθρωπος πίσω από ένα laptop, 99 στις 100 φορές, δεν είναι για να τον κοιτάς αλλά μόνο για να τον ακούς". Ή αν όχι αναθεώρηση, αυτό το 1% που σαφώς και υπάρχει, για να μην πω ζει και βασιλεύει.
Τόσο ο Gaslamp Killer που η εξωστρεφής τρέλα του γίνεται όλο και πιο γνωστή όσο και ο Daedelus, "την ίδρωσαν τη φανέλα" και με το παραπάνω.
Το ξεκίνημα άνηκε στον δεύτερο που εντυπωσίασε αρχικά με την εκκεντρική εμφάνιση δανδή και την ευγενική, βραδυφλεγή εσωστρέφεια του, ενώ στη συνέχεια φρόντισε να τα πάρει όλα σβάρνα με τους ευφάνταστους ήχους που έβγαιναν από το monome του. Λίγες φορές θα μπορούσε κάποιος να έρθει σε επαφή με ένα τόσο ανοιχτόμυαλο ηχητικό κράμα που δεν έχασε λεπτό σε συνοχή και ευφορικά ξεσπάσματα. Δικά του κομμάτια (με το Fair Weather Friends να ξεχωρίζει), proto-rave μελωδίες δεμένες με απανωτά breaks, ατμοσφαιρικά γεμίσματα που κατέληγαν σε σκληρό κοπάνημα, χιουμοριστικά exotica διαλείμματα και ιντριγκαδόρικα περάσματα μαζικών hit (Archangel, Born Slippy), ήταν όλα εκεί για να κάνουν τον κόσμο να αλαλάζει και τον ηθικό αυτουργό να σκουπίζει με χάρη τον ιδρώτα από το μέτωπό του, όχι με μια κοινή πετσέτα αλλά με το ειδικά για αυτό το σκοπό (μεταξωτό άραγε;) μαντήλι του. Τι δανδής θα ήταν άλλωστε; Ένα live set χωρίς όρια, ρηξικέλευθο και απολαυστικό στο έπακρο, εκτελεσμένο με άψογη μαεστρία και πάθος. Σίγουρα κέρδισε τις εντυπώσεις και κατ' αρκετούς παρευρισκόμενους υπήρξε ο αδιαφιλονίκητος πρωταγωνιστής του event.
Όχι δηλαδή ότι ο μουρλάκιας Gaslamp Killer δεν άναψε τα αίματα στη συνέχεια! Αντιθέτως. Όντας μια περσόνα που μόνο απαρατήρητη δεν περνά έχει καταφέρει να επιβάλλει την άποψη του περί του πώς πρέπει να είναι ένα dj-set καταργώντας κάθε στεγανό και περιορισμό στο τι ταιριάζει με τι. Ανάθεμα κι αν μπορώ να ανακαλέσω όλα αυτά που ακούσαμε κατά τη διάρκεια που αυτός κοπανιότανε σαν επιληπτικός, συνοδεύοντας το set του με το ανάλογο performance. Μπόλικο dubstep, γνωστές επιτυχίες [radiohead (τρις), madvillain, prodigy, aphex twin] τουρκαμανέδες, βραζιλιάνικη ψυχεδέλεια, μπαρουτοκαπνισμένες ρίμες, θόρυβο, τα πάντα εν ολίγοις. Μαγκιά του πάντως το γεγονός ότι εκεί που άπειροι jockeys παλεύουνε ώρες να βρούνε το millisecond ομαλής μετάβασης, έρχεται αυτός και με μία πλήρως άναρχη τακτική-αισθητική τα καταργεί όλα και φέρνει στο προσκήνιο μόνο τις λέξεις fun και show. Ισοπεδωτικά και χοντροκομμένα θα έλεγε κάποιος, με μεγάλη απήχηση θα έλεγα εγώ. Κι ας ανήκω στην κατηγορία αυτών που το σετ του κ. "Φονιά Λαμπών Αερίου" δεν με ενθουσίασε παρά αποσπασματικά και ιδίως μετά τη χειρουργική λεπτότητα του Daedelus. Ευχαρίστως θα παρευρισκόμουν ξανά σε επόμενη επίσκεψή του αλλά αν κρατώ τελικά κάτι είναι περισσότερο η εικόνα και λιγότερο το σύνολο.
Και οι δυο τους ως ζητούμενο έχουν την αποδόμηση και αναδόμηση των πραγμάτων που μέχρι τώρα ξέραμε. Αυτό δεν είναι κατά κάποιο τρόπο και ο ορισμός της προόδου; Πέρα από αναλύσεις λοιπόν, τυχεροί είμαστε εμείς που έχουμε τη δυνατότητα να παρευρεθούμε και να ακούσουμε τις ανησυχίες του. Ποιον δρόμο διαλέγει ο καθένας και τι ταιριάζει στον καθένα από μας είναι καθαρά προσωπική υπόθεση και για τους μεν και για τους δε. Εξαιρετικό βράδυ.
_____
Οι φωτογραφίες στη gallery είναι της Έφης Παναγιωτοπούλου από το www.norikapza.gr
