Λυκάνθρωποι στο Τσελουργείο
Παρασκευή και δεκατρείς. Κεφάλι γεμάτο ανάσες. Α & Β και Καργιωτάκης και Μπασλάμ και Σιώτας και Χαρμπίλας. Η νέα παρέα επί σκηνής. All together now εν δράσει. Ω μέγα τόλμημα. Κι όχι τόσο γιατί ακούσαμε κάτι πρωτοποριακό, όσο για την προσπάθεια του Γιάννη Αγγελάκα να ξεφύγει από τον διάτρητο εαυτό του. Φυγείν αδύνατον αλλά δραπετεύειν εφικτόν. Οι Alzheimer All Stars άφησαν τα τύμπανα και πιάσανε τα έγχορδα, τις κονσόλες και τα μπλιμπλίκια. Πίνουν νερό κι αναπνέουν καπνό. Τα παράθυρα κι οι πόρτες ανοίγουν διάπλατα.
Οι χαμηλοί φωτισμοί συνοδεύονται από ακόμη πιο χαμηλούς τόνους. Το κοινό αδημονεί. Ο χώρος του Ξυλουργείου ασφυκτιά. Ο Νίκος Βελιώτης με το βιολοντσέλο του μηχανορραφεί. Εμφανείς οι συναναστροφές του και με τα κλασικά πρότυπα και με αβάντ πειρατές από ανατολή και δύση. Πάνω του πατάει μουσικά όλη η μπάντα. Από τα βιντεοσκοπημένα ευχαριστώ μέχρι τις θολές εικόνες της γιγαντοοθόνης. Η φίλη μου βλέποντας το βιντεοκλίπ από τις "Ανάσες των λύκων" σχολίασε ότι τα πρόσωπα μοιάζουν να περνάνε μπροστά από ένα ποτήρι ουίσκι με παγάκια. Ωραίο όνομα φίλτρου για το iMovie, δε βρίσκετε; Whisky in the jar on the rocks.
Οι παλιοί φίλοι των Τρυπών φαίνονται ανικανοποίητοι. Τους χαλάει το νέο πρόσωπο του βάρδου τους. Ανθίστανται και ασχημονούν φραστικά. Αγανακτούν. Άλλοι συζητούν μεγαλόφωνα μη σεβόμενοι την κατάνυξη των μουσικών. Ή μιλάνε στο κινητό τους σα να μην τρέχει κάστανο. Χειροκροτούν επιδεικτικά, χαλάνε τις παύσεις, είναι ανυπόμονοι σαν πεινασμένα όρνια. Αυτοί κι αν είναι λύκοι. Κρίμα γιατί δείχνουν την απαιδευσιά τους. Ο Γιάννης υπομένει. Κι οι άλλοι το ίδιο αλλά αυτοί μοιάζουν απυρόβλητοι. Δυο-τρεις τρύπιες ανακατασκευές είναι αναπόφευκτες, αφού ο δίσκος που κυκλοφόρησε πρόσφατα δεν υπερβαίνει τα 40 λεπτά. Αναφορά "Χωρίς κανόνα" στον Ντίνο Σαδίκη που κι αυτός περιμένει τον δικό του δίσκο να περάσει τις συμπληγάδες της ΑΕΠΙ.
Τέλος καλό κι ένα ανκοράκι ίσα για να κλείσει μια ωρίτσα. Εντάξει παιδιά, είπαμε πως κάνουμε μια νέα αρχή. Με δεκαπέντε ευρώ και πέντε άτομα στη σκηνή μη θέλετε και τα ρέστα. Για καινούργιο ξεκίνημα είναι μια χαρά και με το παραπάνω. Εδώ άλλοι έρχονται και μας αντέχουν μόλις 45 λεπτά. Τούτοι δω επέδειξαν ιώβεια υπομονή. Ανέχτηκαν ακόμη και τη ρετσινιά της "μουσικής δωματίου". Στο κάτω-κάτω το Ξυλουργείο δεν είναι παρά ένα δώμα με πατάρι. Ξεκολλάτε να πάμε παρακάτω λοιπόν.
