Godspeed You Black Emperor!
Το συγκρότημα, που με το σπαθί του θα περάσει κάποτε στη μουσική ιστορία ως ο βασικός εκπρόσωπος του post rock ήχου, βρήκε το κοινό της Θεσσαλονίκης υπέρ του δέοντος διψασμένο για ένα «δυνατό» live, μιας και φέτος -με την εξαίρεση του βετεράνου Joe Strummer- δεν είδαμε και δεν ακούσαμε απολύτως τίποτα. Η καναδέζικη κολεκτίβα έχοντας καταφέρει να επαναφέρει στην επικαιρότητα τη musica non grata των 90ς (το ψυχεδελικό ορχηστρικό rock δηλαδή), κέρδισε το στοίχημα της επιβίωσης στο underground, και πέρασε ήδη, με το τελευταίο του άλμπουμ, στο επόμενο επίπεδο αποδοχής και αναγνώρισης.
Για όλους αυτούς τους λόγους (συν το hype, που ορισμένες φορές υπερτερεί σε δύναμη όταν λειτουργεί υπογείως) τα εισιτήρια για τους Godspeed είχαν εξαντληθεί από μέρες και το βράδυ του Σαββάτου το club του Μύλου ήταν ασφυκτικά γεμάτο (σε βαθμό απελπισίας για το αναπνευστικό μας σύστημα). Και όπως διαπιστώσαμε -καθήμενοι πονηρά κοντά στη θέση του ηχολήπτη- την υποδοχή που τους επιφύλαξε το ελληνικό κοινό δύσκολα θα τη συναντήσουν κάπου άλλου οι GYBE. Λίγο πριν το δεύτερο encore και όταν το κοινό συντόνισε το χειροκρότημα του με το αργό σβήσιμο των κρουστών, απαιτώντας επιτακτικά την παραμονή της μπάντας στη σκηνή, οι ίδιοι φάνηκαν να «σαστίζουν» θετικά με τις γηπεδικές αντιδράσεις που προκάλεσε η κάθε-άλλο-παρά-γηπεδική μουσική τους.
Για ένα γεμάτο δίωρο οι Godspeed ξεδίπλωσαν με χάρη όλες τις αρετές τους. Με άνεση κινήθηκαν ανάμεσα σε εκρήξεις κιθαριστικού θορύβου και σε ουσιαστικά ψιθυρίσματα στο αυτί των ακροατών τους. Στηριζόμενοι στη δεινότητα των «κλασσικών» τους εγχόρδων, έδωσαν- όπως ακριβώς και στους δίσκους τους- χώρο ανάπτυξης στη δύναμη των μελωδιών. Σαν ένα καθαρά μουσικό φαινόμενο οι Godspeed αποδεικνύουν με το live τους την άρνηση του συμβατικού κιθαριστικού ήχου να περάσει στο παρελθόν. Και κάπου εδώ περνάω στις πρώτες ενστάσεις...
Όσοι έχουν απόλυτα ανοιχτούς ορίζοντες στις ακροάσεις τους πρέπει να θυμούνται ότι πολλά σχήματα από το χώρο του ακραίου μεταλλικού ήχου κινήθηκαν -στο μέσο της προηγούμενης δεκαετίας- στους χώρους που εξερευνούν σήμερα οι GYBE. Το μήνυμα τότε ήταν μια μάλλον παιδική τοποθέτηση πλάι στις δυνάμεις του κακού, τώρα είναι μια (υπέρ-) αόριστη διάθεση κοινωνικοπολιτικής ανατροπής και συνειδησιακής ετοιμότητας με τεχνικές ρώσικου κινηματογράφου της δεκαετίας του 30. Ελπίζω οι περισσότεροι να κατανοούμε το ότι παρά τις αντίθετες προβλέψεις η καπιταλιστική κοινωνία τελικά δεν κινδυνεύει από τους Godspeed You Black Emperor!.
Όσοι δεν βρέθηκαν σε μία από τις δύο εν Ελλάδι εμφανίσεις των Καναδών, σίγουρα έχασαν την ευκαιρία να σχηματίσουν μια ολοζώντανη άποψη του τι προσδιορίζει τα τεκταινόμενα στο rock σήμερα. Το σημερινό rock -ακόμη και στις πιο λαμπρές του στιγμές, όπως ασφαλώς είναι οι Godspeed- είναι μια μουσική που διαρκώς γκρινιάζει και διαμαρτύρεται, διαρκώς φωνάζει και αναζητά, και διαρκώς χάνει την ευκαιρία να διασκεδάσει με τον εαυτό του, μια μουσική που τρώγεται με τα ρούχα της.
Στην οργή των Godspeed, στις ηχητικές παρεκτροπές των παρανοϊκών της εσωτερικών παρορμήσεων και στην ειλικρινή κατάθεση μιας μπάντας που παίζει ζόρικα και χωρίς να συμβιβάζει τη μουσική και το profile της σε οποιοδήποτε στυλ θα μπορούσε να την ανεβάσει ακόμη ψηλότερα, υπάρχει μόνο μια δυνατότητα επόμενης αντίδρασης. Η εσωτερική ανατροπή από τα ίδια τα μέλη της. Διαφορετικά θα παραμείνουν αιωνίως μία διέξοδος κατάθλιψης για εφήβους που «την ψάχνουνε» περισσότερο από ότι πρέπει για την ηλικία τους.
(Φωτογραφίες: Άκης Καλόπουλος)
