The last Emperor
Η νοσταλγία είναι άτιμο συναίσθημα. Συχνά σε σέρνει απ' τη μύτη σε πράγματα πεθαμένα κι από την άλλη μπορεί να είναι η δικαίωση αυτών που καθόρισαν εποχές αλλά και τις υπερέβησαν, αντέχοντας στο χρόνο. Οι διοργανωτές του φεστιβάλ ATP έχουν ξεκινήσει εδώ και κάποια χρόνια την απενοχοποίηση αυτής της δεύτερης νοσταλγίας, αναθέτοντας σε σειρά από καθοριστικές μπάντες να επιμεληθούν τα φεστιβάλ τους ή να ξαναπαίξουν ολόκληρα τα άλμπουμ που γράψαν την ιστορία της μουσικής που αυτιστικά ακούμε. Κάπως έτσι οι GY!BE βρέθηκαν να επιστρέφουν στα τέλη της δεκαετίας σαν curators του ATP Nightmare before Christmas 2010 καθώς και με μια μικρή σειρά συναυλιών σε Αμερική και Ευρώπη όπου παρόλη την εθνική γκαντεμιά, το ραντεβού στην Αθήνα ήταν μέσα στα σχέδια τους.
"Το post rock είναι προ πολλού νεκρό". "Το indie πέθανε". Οι απανταχού γιατροί του μουσικού τύπου από καιρού μοιράζουν πιστοποιητικά θανάτου με εκτενή άρθρα-πορίσματα. Όλα έχουν κάνει από καιρό τον κύκλο τους και αναμασώνται. Τα αλλοιθωρίσματα στο παρελθόν επιβεβαιώνουν την αμηχανία. Η νοσταλγία που περιγράφω πάει θαυμάσια και με καφέ κονιάκ και κόλλυβα. Μετά από τις συναυλίες των GY!BE όσοι τις παρακολουθήσαμε, μπορούμε να ψιθυρίσουμε "κάτσε ρε παιδιά, μπορεί να είναι και νεκροφάνεια..."
Οι συναυλίες ήταν sold out και τις δύο ημέρες και ο κόσμος που αντικρίσαμε στη Λιοσίων την Παρασκευή ήταν όλων των ηλικιών και πολύς. Πάρα πολύς. Πάρα πάρα πολύς. Μέχρι το τέλος της συναυλίας είχε γεμίσει και το φουαγιέ και ο χώρος μπροστά από την πόρτα στον καθαρό αέρα από κόσμο που είχε αγοράσει εισιτήριο. Να είναι η δημοκρατικότητα των διοργανωτών που δεν φείδονται εισιτηρίων - απαντώντας στο δίκαιο αίτημα του κοινού, ή μήπως να πέφτουν έξω στο μέτρημα πόσους χωράει το Gagarin ή μήπως κάποια στιγμή καλό είναι να μην σου βγαίνουν από τη μύτη οι καλές συναυλίες επειδή είσαι παστωμένος σαν σε τρόλλεϋ Κολλιάτσου - Παγκράτι; Το ένα και εξήντα μου τα αψήφησε όλα αυτά και στήθηκε από νωρίς μπροστά για να δει τη μπάντα που σημάδεψε την προηγούμενη δεκαετία (μου).
Είκοσι λεπτά πριν τις έντεκα τη συναυλία άνοιξε ένας βόμβος που διαρκούσε περίπου για πάντα και όσο δυνάμωνε τόσα περισσότερα μέλη των GY!BE έβγαιναν το ένα μετά το άλλο στη σκηνή μπροστά από ένα μεγάλο "HOPE" που τρεμόσβηνε στο φόντο: μια εκκωφαντικά διακριτική είσοδος. Μέτρησα οκτώ μέλη: δύο ντράμερ, δύο μπασίστες, τρεις κιθάρες, η βιολίστρια. Τη μπάντα κάλυπτε το μαύρο σκοτάδι, διαγράφονταν ουσιαστικά μονάχα σιλουέτες, οι δε Efrim Menuck και David Bryant με το ζόρι φαίνονταν καθώς ο πρώτος δε σηκώθηκε από το κάθισμά του ενώ ο δεύτερος έπαιζε την περισσότερη ώρα σκυμμένος στα επιδαπέδια samplers του. Τα μέλη της καναδέζικης κολεκτίβας δε είχαν και ποτέ κανένα θέμα να πουλήσουν τις μούρες τους, όσο για την επανασύνδεσή τους έχουν ξεκαθαρίσει ότι δεν πρόκειται να δώσουν συνεντεύξεις. Ο χώρος του πρωταγωνιστή στη σκηνή είχε παραχωρηθεί στα χαρακτηριστικά visuals που μας έχουν συνηθίσει: στρώσεις από χειρόγραφα και τυπογραφικά γράμματα, ασπρόμαυρα αστικά τοπία, κτίρια όρθια και κατεστραμμένα, μπάζα, φωτιές που εκτοξεύονται από απειλητικά φουγάρα, ένα μοναχικό φαντασματάκι στην άκρη της οθόνης, η απρόσωπη πλάτη ενός άνδρα στο παγκάκι...
Εικόνες επαναλαμβανόμενες που αιχμαλώτιζαν το κεφάλι σου την ίδια ώρα που τα κομμάτια χτίζονταν πάνω σε επαναλήψεις υπνωτιστικά μέχρι το οργασμικό ξέσπασμα να σε πάρει και να σηκώσει. Ήρεμες λυρικές εισαγωγές με θέματα που αναδύονται αβίαστα το ένα μέσα στο άλλο μέχρι το τελικό συντονισμένο χάος. Στα χέρια άλλων θα μπορούσε να είναι φλυαρία. Με τους GY!BE είναι απλά συναρπαστικό και σε κάνει να χρησιμοποιείς χωρίς αναστολές βαρύγδουπες εκφράσεις όπως "ανεπανάληπτη μουσική εμπειρία" και να εννοείς κάθε λέξη. Δεν έκαναν κάτι καινούριο, το νήμα που έπιασαν έτσι κι αλλιώς από το Slow Riot for New Zerο Kanada του '99 από όπου και το "Moya" που ήταν και το πρώτο κανονικό κομμάτι μετά το εναρκτήριο Hope. Η συνέχεια ήταν με το καταιγιστικό ανατολίτικο "Albanian" για να ακολουθήσει το αναγνωρίσιμο εναρκτήριο άρπισμα του "Rockets Fall on Rocket Falls" εκπρόσωπο του "Yanqui U.X.O", τα "Gathering Storm" "Monheim" και το εκρηκτικά παιγμένο και ίσως κορυφαία στιγμής της συναυλίας "World Police and Friendly Fire" από το "Lift Your Skinny Fists Like Antennas to Heaven". Έκλεισαν δυόμιση σχεδόν ώρες συναυλία με το αγαπημένο μου GY!BE κομμάτι το " East Hastings -The Sad Mafioso" από το" F# A# οο", χωρίς encore, χωρίς κουβέντα, χωρίς στιγμή χαλάρωσης της έντασης. Απ' ότι έμαθα η επόμενη ημέρα ήταν εξίσου δυνατή αν όχι δυνατότερη, με ελαφρώς διαφορετικό setlist ανταμοίβοντας όσους παρακολούθησαν και τις δύο μέρες, ενώ ξαναβγήκαν στη σκηνή για ένα αποχαιρετιστήριο κομμάτι.
Δεν ξέρω αν το post rock έχει "ξεπεραστεί", ξέρω ότι οι Godspeed έδωσαν συναυλίες που θα τις θυμόμαστε σαν γεγονός που ανήκει άνετα στο 2010 γιατί τελικά κάποιες μουσικές μετράνε κατά απόλυτη τιμή και ξεγλιστρούν από τις ταμπέλες σαν επιτήδειοι καταζητούμενοι από τους διώκτες τους.
