Gotan Project: gotan, όπως λέμε jectpro

Το γκρουπ κρύβεται πίσω από μια κουνουπιέρα που πάνω της προβάλλονται σκηνές τανγκό, παιχνίδια βλεμμάτων, ηδυπαθή λικνίσματα. Μια προβολή στο αύριο του ερωτικού χορού και της μουσικής του. Η γλυκιά εκδίκηση του τανγκό, η ρεβάνς. Μια τανγκωδία που πατάει με το ένα πόδι στην εποχή της τανγκοαπαγόρευσης και με το άλλο χορεύει σε trance ρυθμούς, χτυπώντας ρυθμικά το τακούνι. Ο χορός διατηρεί τον ερωτισμό του αλλά εκτρέπεται σε πιο νεανικές ατραπούς. Dub, lounge, αποδόμηση και επαναδόμηση νέων υβριδίων ακόμα και προσπάθεια για ένα πέρασμα με μπουζούκι.

Κάποτε πέφτει το τεράστιο τούλι που χρησίμευε ως πανί προβολής και πίσω του αποκαλύπτονται επτά καλοντυμένες φιγούρες. Έξι γραβατωμένοι και κουστουμαρισμένοι κύριοι και μια κυρία με βραδινό φόρεμα. Ο πιανίστας Gustavo Beytelmann (ο εις εκ των συνθετών) είναι μεγαλύτερης ηλικίας από τους υπόλοιπους, αλλά παίζει δαιμονισμένα με απρόσμενη αυτοκυριαρχία. Ο βιολιστής Line Kruse μοιάζει νεότερος όλων, αλλά είναι το ίδιο βιρτουόζος όσο και εραστής της αβανγκάρντ. Το μπαντονεόν του Nini Flores είναι κατατεθέν στη μέση του πάλκου, αλλά ο ήχος του ξαφνιάζει σα ν' ακούγεται για πρώτη φορά. Και η κλασική κιθάρα του Eduardo Makaroff ξεφεύγει από τα συμβατικά περάσματα.

Η δε καλλίπυγος Cristina Vilallonga κρατάει με τη ζεστή φωνή της ένα αντίβαρο στην επικείμενη απογείωση. Ενίοτε την παραμορφώνουν σε μπάσα αντρίκεια έκδοση οι δύο έτεροι συνθέτες: ο μεγάλος mc Philippe Cohen Solal που στέκεται πίσω από τους συνθετητές και τα πλατό και ο μικρότερος Christoph H. Muller που έχει αναλάβει τα κομπιουτερικά. Τα ηλεκτρονικά τους κόλπα παρεμβάλλονται από τα μηχανήματα του καπνού, που συμβάλλουν κάθε τόσο στα μουσικά ηχοτοπία ως αντίμετρα. Τι σαμπλαρίσματα, τι ανάποδες λούπες και συγκρατημένα τερνταμπλαρίσματα, τι KRS1 (μου το σφύριξε ο φίλος μου ο Ρύκης), ακόμη και επευφημούντα πλήθη πιθανώς ξεσηκωμένα από (σε) κάποιον ποδοσφαιρικό αγώνα.

Κοντολογίς η ζωντανή τους εμφάνιση είναι απίθανη και καταλύει οποιεσδήποτε αναστολές ή αντιρρήσεις σας είχαν δημιουργηθεί με την ακρόαση του "La revancha del tango" (αν σας είχαν δημιουργηθεί). Εκτός από το πλήρες ρεπερτόριο του πρόσφατου cd τους μας φιλοδώρησαν και μ' ένα φρέσκο κομμάτι. "La cruz del sur", ο δικός τους κατάδικός τους σταυρός του νότου. Κατάδικος και με τις δυο έννοιες. Το νέο τους αυτό άσμα είναι μια σίγουρη υποθήκη για ένα ακόμη πιο υβριδικό μέλλον. Οι υποσχέσεις τους φαίνονται ενδιαφέρουσες και η πραγμάτωσή τους αναμένεται με αγωνία. Το μόνο που δεν μπόρεσα να υπερκεράσω ήταν το γεγονός ότι ήμασταν όλοι καρφωμένοι στις καρέκλες μας. Λυπήθηκα ειλικρινά που δεν χόρεψα. Με τέτοια ξεσηκωστική μουσική θάπρεπε να υπάρχει άπλετος χώρος για χορό κι όχι καθίσματα σε όλο το μήκος και το πλάτος του πλακόστρωτου. Θάπρεπε επίσης η συναυλία να εξελιχτεί σε πάρτι με το δίδυμο Solal - Muller, που σίγουρα θα αποδεικνύονταν ένα άκρως ευδόκιμο dj-set. Κώστας Καρδερίνης

ΥΓ: gotangotangotangotan jectprojectprojectpro

Μη γνωρίζοντας το που ακριβώς βρισκόταν η Μονή Λαζαριστών έφτασα καθυστερημένος, με αποτέλεσμα να χάσω τα πρώτα λεπτά της συναυλίας. Μετά από τη μικρή μου Οδύσσεια φρόντισα να πάω τέρμα πίσω έτσι ώστε να έχω πανοραμική θέα. Βλέπετε, ο ανοιχτός χώρος της Μονής είναι γεμάτος καρέκλες αμφιθεατρικά τοποθετημένες, γεγονός που δεν ευνοεί dancemaniacs όπως ο εαυτός μου. Βέβαια το κοινό στην πλειοψηφία του ήταν 30something, αλλά ευτυχώς ήταν θερμό στις αντιδράσεις του απέναντι στην μουσική του group. Εκείνη την στιγμή συνειδητοποίησα ότι ο χώρος είχε γεμίσει αρκετά, πράγμα που με χαροποίησε ιδιαίτερα μιας οι Gotan κινούνται ακόμη στο underground κύκλωμα. Με το που στάθηκα πρόσεξα ότι οι Gotan έπαιζαν ένα γνώριμο τραγούδι τους: το "Triptico".

Για όσους δε γνωρίζουν, πληροφορώ ότι οι Gotan Project ξέρουν να ισορροπούν εξαίσια μεταξύ του γνώριμου σε όλους μας tango tune (το όνομα Gotan εξάλλου είναι αναγραμματισμός της λέξης tango στην αργεντίνικη slang) και της σύγχρονης ηλεκτρονικής μουσικής. Το τραγούδι "Triptico" των Gotan είναι κλασσικό δείγμα nu bossa, δηλαδή συνδυασμός γυμνής μπότας με γλυκές εξωτικές μελωδίες και φυσικά έντονης χορευτικής διάθεσης. Συχνά στο χαρμάνι αυτό συνυπάρχουν και αιθέρια φωνητικά, κάτι που οι Gotan φάνηκε πως το γνωρίζουν καλά μιας και η τραγουδίστρια τους Christina (επώνυμο δε θυμάμαι) είχε καταλυτική παρουσία στο live. Εδώ θέλω να σημειώσω ότι οι Gotan δεν είναι ένα συνηθισμένο συγκρότημα (η ιδρυτική του τριάδα αποτελείται από έναν Αργεντινό, έναν Ελβετό κι έναν Γάλλο) και αυτό επιβεβαιώθηκε από την πρωτότυπη σκηνική τους παρουσία.

Πάνω στη σκηνή του ανοιχτού χώρου της Μονής είχε στηθεί ένα κινηματογραφικό πανί, πίσω από το οποίο βρισκόταν το συγκρότημα. Με τη βοήθεια του κατάλληλου φωτισμού μπορούσε κανείς να δει τα μέλη του group, τα οποία έμοιαζαν με πρωταγωνιστές ενός ιδιότυπου θεάτρου σκιών. Εκτός αυτών πάνω στο κινηματογραφικό πανί εμφανίζονταν διάφορες ψυχεδελικές εικόνες που πρόβαλε ένας προτζέκτορας. Τέλος σε όλο αυτό το μυσταγωγικό θέαμα συνυπήρχε και το γεγονός ότι οι γιγαντιαίες σκιές διαφόρων μελών του group έπαιφταν πάνω στον τοίχο που βρισκόταν πίσω από τη σκηνή. Μ' αυτά και μ' αυτά λοιπόν οι Gotan συνέχισαν το πρόγραμμα τους με τα hit του μοναδικού τους δίσκου εως τώρα ("La revancha del tango"): "Santa Maria", "Last tango in Paris" (καταπληκτικό!!) & "Una musica brutal". Μετά απ' αυτό το κομμάτι το πανί τραβήχτηκε και αποκαλύφθηκε το συγκρότημα και η διαρρύθμιση της σκηνής.

Έτσι λοιπόν η μπάντα είδαμε ότι αποτελείται από 4 μουσικούς (πιάνο, μπαντονεόν, ακουστική κιθάρα, βιολί), δύο άτομα πίσω από την κονσόλα και μία τραγουδίστρια. Η συνέχεια του προγράμματος κύλησε με κάποια instrumental κυρίως κομμάτια, τα οποία φλέρταραν με την jazz. Κάπου εκεί ακούσαμε και το πρώτο encore της βραδιάς, που δεν ήταν άλλο από το πανέμορφο "Queremos paz". Όπως είναι αναμενόμενο στα live οι καλλιτέχνες μεταλλάσσουν τα κομμάτια τους, γεγονός που τηρήθηκε και στην περίπτωση μας αφού στο εν λόγω τραγούδι οι dj's του group προσθέσανε ένα sample από γνωστό ρεμπέτικο τραγούδι με το μπουζούκι να κάνει την διαφορά! Αμέσως μετά την λήξη του "Queremos paz" το group αποσύρθηκε αλλά επανήλθε σχεδόν αμέσως κάτω από τις παρατεταμένες επευφημίες του κοινού. Συνεχίσαν με το "Chunga's revenge" στο οποίο κάνουν και μία αναφορά στο όνομα των Thievery Corporation η οποία κρίνεται δικαιολογημένη. Για το τέλος οι Gotan προτίμησαν να μας αποχαιρετήσουν οριστικά με ένα ολοκαίνουργιο τους κομμάτι, το οποίο ονομαζόταν "La cruz del sur" και πλησίαζε αρκετά το ύφος του Nikola Conte. Συμπερασματικα ήταν μια υπέροχη βραδιά και φυσικά η συναυλία των Gotan Project ήταν η αιτία. Στέργιος Αντωνίου

Gotan project. Η εκδίκηση του ταγκό. Φρέσκο πράμα στον καιρό του κι όλοι οι «καλοί» χωρούν. Η μονή Λαζαριστών ιδανικός χώρος.

Υπήρξε επαγγελματική συνέπεια και απόλυτος σεβασμός προς το κοινό από την πλευρά των μουσικών παραγωγών Phillippe Cohen Solal και Christophe H. Mueller. Βρεθήκαμε μπροστά σε μια μπάντα-έκπληξη με ζεστό ήχο, απόλυτα δεμένη, με άριστους μουσικούς. Από τον ηλικιωμένο τζαζ μαέστρο-πιανίστα μέχρι την τραγουδίστρια. Ένα καταπληκτικό μπαντονεόν, βιολί συν κιθάρα, και τους δύο φίλους μας στα πλήκτρα.

Ήχος καλύτερος και πιο μεστός από το δίσκο. Εικόνες χορευτών τανγκό και αργεντίνων διαδηλωτών έπεφταν σε οθόνη μπροστά απ' την ορχήστρα στη διάρκεια της μισής συναυλίας. Γνήσια συγκίνηση που απέπνεε το αρχικό "Vuelvo al Sur" του Piazzolla ενωμένο με το «El Capitalismo foraneo". Δωδεκάλεπτη εκτέλεση jamming του "Triptico" με όλους τους μουσικούς να δίνουν τα ρέστα τους. Αφού τελείωσαν με το δίσκο και μετά τα μπιζ, μας είπαν και ένα ακυκλοφόρητο, το "La cruz del sur". O Solal μου είπε ότι θα κυκλοφορήσει σε δέκα μέρες σ' ένα δίσκο που θα λέγεται Ya Basta, όπως κι η δισκογραφική τους.

Ένα κοινό ολίγον τι παράδοξο. Είχα γράψει ήδη στην κριτική του δίσκου ότι θα βρεθούμε μπροστά σε παράξενο κοινό. Βέβαια εδώ είχαμε και τους γνωστούς τζαμπατζήδες των προσκλήσεων που συνέτειναν στο μπέρδεμα. Η απόφαση των οργανωτών για καθίσματα αντί ορθίους ήταν φυσικά λάθος. Η συναυλία ήθελε συμμετοχή απ' την πλευρά του κοινού. Ο Phillippe Solal μου είπε ότι καλή η καθιστική αλλά δεν είναι αυτό που τους εκφράζει. Και η είδηση: θα ξανάρθουν να παίξουν τον Σεπτέμβριο για όρθιους σε κλαμπ.

Οργανωτές: ολίγον τι από Υπουργείο Πολιτισμού. Γνωστό είναι ότι το Υπουργείο τα λίγα λεφτά που δίνει για νέες μουσικές και τεχνολογία, τα δίνει για να γίνεται στην Αθήνα το Womad. Womad δε εστί έθνικ φεστιβάλ, άρα έχει να κάνει κατά τη γνώμη τους με την παράδοση. Επομένως η Ελλάς ως χώρα παραδοσιόπληκτη είναι ό,τι πρέπει για τέτοιο φεστιβάλ. Λόγω και των εκλογών που πλησιάζουν βλέπεις ότι συνδιοργανωτές για Θεσσαλονίκη είναι η Νομαρχία συν κάποια μη κερδοσκοπική νέα εταιρεία. Ευτυχώς οι Αθηναίοι που ασχολήθηκαν φέτος κατάφεραν να το εμπλουτίσουν γόνιμα φέρνοντας ονόματα σαν τους Αsian Dub Foundation, τους Gotan Project, άντε και τον David Byrne. Οπότε για Byrne και Gotan καθάρισαν οι Αθηναίοι.

Ας μην πιάσουμε καλύτερα την άλλη πλευρά με τις lifestyle συναυλιάρες της Βανδή κλπ στην πλατεία Αριστοτέλους. Ο δείκτης του πολιτιστικού μας επιπέδου κάθε μέρα ανέρχεται σε νέα ύψη.

Χορηγός επικοινωνίας το χωρίς άδεια «εναλλακτικό» ραδιόφωνο της πόλης που ως γνωστόν συντίθεται από ένα αμάλγαμα κακοπληρωμένων μουσικών παραγωγών, με άδεια τσέπη και διάθεση. Από κει μεριά μπορεί να περιμένουμε συναυλίες μεταμπλουζ και εθνικ που πουλάει. Πράγματα σίγουρα.

Το θέμα είναι ότι παρ' όλα όσα είπαμε για το πως οργανώθηκε η συναυλία και παρά τους οργανωτές, ήταν πετυχημένη. Κατά λάθος πέτυχαν μια μπάντα που κάνει την υπέρβαση. Αυτό γιατί το ταγκό στα χέρια των Gotan παίρνει νέες διαστάσεις καθώς η παράδοση σ' αυτούς λειτουργεί ζωογόνα. Αφομοιώνει τους latin και tribal ρυθμούς και τους παραδίδει μεταμορφωμένους για σύγχρονα ακροατήρια.

Ας σημειώσουμε ότι πέραν της συγκεκριμένης συναυλίας και του David Byrne, το πρόγραμμα της μονής Λαζαριστών για το καλοκαίρι κινείται στα γνωστά κοινότοπα πλαίσια. Να πιάσουν τόπο κι οι προσκλήσεις, βρε αδελφέ. David X