Ταγκομάντος εν δράσει.

Σ' ένα κατάμεστο Principal, με τα εισιτήρια εξαντλημένα δυο μέρες πριν και τα θεωρεία να χορεύουν επικίνδυνα, χαρήκαμε όλοι μας τους νεωτεριστές του ταγκό. Αν και η εμφάνισή τους έδειχνε απόλυτα ελεγχόμενη, εντούτοις υπήρξαν αρκετές εκπλήξεις και εκτροπές έως και ανατροπές. Και παρά το γιορτινόν της βαλεντίνειας βραδιάς, δεν ευτελίστηκε τίποτε, δεν ξέπεσε ούτε νότα, δεν γλυκέρεψε καμιά μελωδία και δεν υπήρξαν παρατράγουδα. Δέκα καλοντυμένες φιγούρες, κυρίως στα λευκά, έδωσαν μια θερμή επισημότητα στην επιστροφή των Gotan Project στην Θεσσαλονίκη.

Η παράσταση άρχισε στις δέκα νταν. Επάνω κι αριστερά εμφανίστηκαν τέσσερις σινιέ μούσες, τρεις με βιολί και μια καθιστή να χαϊδεύει τρυφερά το τσέλο της. Ένα επίπεδο παρακάτω, μπροστά τους και μπροστά μας, κάθεται ο πιανίστας και μαέστρος Gustavo Beytelmann, η νέα πνοή. Μπροστά και δεξιά ο Eduardo Makaroff με την κιθάρα του, η τσαούσα Christina Villalonga και πιο κεντρικά ο νέος γκουρού του μπαντονεόν Nini Flores με το 'να πόδι πάνω σε σκαμνί. Πίσω τους πιο ψηλά και πιο κεντρικά οι ηλεκτρονικάριοι Philippe Cohen Solal και Christoph H. Muller, οι επικυρίαρχοι.

Μια σειρά από προτζέκτορες συνόδευαν οπτικά τις αναδομημένες ταγκωδίες. Πρόβαλαν πίσω και πάνω τους, πρόβαλαν πάνω στο λευκό παραπέτασμα που κάλυπτε τον πάγκο με τις κονσόλες, πρόβαλαν ακόμη και στο πλαϊνό διαχωριστικό [επίσης κατάλευκο] σκέπασμα του πιάνου. Υπήρχε διαφορά φάσης ή μια αλλαγή γωνίας ή και αλλαγή πλάνων από τη μια επιφάνεια στην άλλη. Η δε σκηνοθεσία των οπτικών ήταν ευρηματική, χωρίς να καπελώνει τις μουσικές ή τους εκφορείς των. Τα λευκά τους κοστούμια εξάλλου βόηθαγαν αρκούντως την "ανάγλυφη" περιήγηση των εικόνων. Υποπτεύομαι πως ήταν κάτι ενοχλητικό γι' αυτούς, αλλά πολύ εντυπωσιακό για μας.

Από τη μεγάλη κεντρική οθόνη ξεπρόβαλαν δε και οι γκεστ συμμετοχές. Οι Calexico συνόδεψαν χαλαρωτικά το Amore Porteno και το δίδυμο των ραψωδών Koxmox [Apolo Novax and Chili Parker] μας ράπισε με την εξομολόγησή του στο Mi Confesion. Το οπτικοακουστικό δείπνο περιελάμβανε εδέσματα από όλες τις δουλειές του γκρουπ. Τα ταγκό ξαναπήραν ρεβάνς από το πιο προωθημένο και εξτρεμιστικό Lunatico. Και φυσικά δεν έλειψε το αγαπημένο μας La Cruz del Sur που αποθεώθηκε ξανά.

Όλοι οι μουσικοί έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους. Η κουκλάρα με το τσέλο έπαιξε και σόλο βιολί, ο Beytelmann έκρουσε κόνγκας, τα ηχεία φιλοξένησαν τις φωνές των Juan Carlos Caceres και Jimi Santos. Αυτός όμως που έκανε παπάδες ήταν ο μάγος Solal. Κι ήταν ό,τι πιο δημιουργικό συνέβη εκείνη τη βραδιά. Κι εξηγούμαι. Αφού περνούσε συνεχώς και υπογείως το μπάσο και το μπιτ από το Billy Jean του Michael Jackson, μας το φανέρωσε τελικά το μυστικό του, παίζοντας την εισαγωγή σε μια απρόσμενη μίξη, κάνοντας το κοινό να παραληρήσει και να χαρεί που επιτέλους το βρήκε.

Εκεί όμως που έδωσε ρέστα ήταν στο κλείσιμο του κανονικού σετ, πάνω σε μια νότα προς νότα παιγμένη εκδοχή του Libertango του Άστορ Πιατσόλα, με τη Villalonga να άδει I've seen that face before. Τι έκανε ο αθεόφοβος; Στο γύρισμα του κομματιού μιξάρισε δις το Money Money ρεφρέν των Abba, αποκαθηλώνοντας την πιστή απόδοση του ταγκό της ελευθερίας για χάρη των χρημάτων που ήρθαν να πάρουν οι Gotan παίζοντας για μας. Διπλή βόμβα και διπλή προδοσία, αλλά και διπλό respect διπλή χαρά για τους πιο απαιτητικούς!

Μετά από μιάμιση ώρα, με αρκετές συγκινήσεις, έκτακτους ρυθμούς και ιδρωμένα κορμιά, ακολούθησε μια τελευταία βαθιά υπόκλιση και η μεγάλη οθόνη έδειξε The End με καλλιγραφικούς new script χαρακτήρες. Στην πίστα έμειναν ολίγοι κι εκλεκτοί να χορεύουν με συνοδεία τις μελωδίες που είχαν διαποτίσει γλυκά τα εγκεφαλικά τους κύτταρα.

Η βραδιά έκλεισε ιδανικά στην Κεντρική Στοά. Το strange love Depeche Mode πάρτι του ATARY είχε κατακάτσει, αλλά οι όσοι πιστοί κρατούσαν ακόμη γερά. Κι όταν έφευγα είδα δυο κοπελιές ν' ανεβαίνουν σα να είχαν μόλις πάρει τη σκυτάλη απ' το χέρι μου. Τα ηχεία σκορπούσαν everything counts...