Η Παράξενη Οθόνη του Δημοσιοϋπαλληλικό Ρετιρέ

Σημειώσεις για τη διαχείριση του πανικού. H ευθεία χάνει την αποφασιστικότητά της όταν ξεπερνά το μήκος του χάρακα. Οι γνωστοί πια, όσοι και σεσημασμένοι περφόρμερς, Ντάνης Τραγόπουλος, Αλεξάνδρα Κατσιάνη και Θανάσης Χονδρός, τηλε-βόητοι με το εξτρεμιστικό όνομα "Δημοσιοϋπαλληλικό Ρετιρέ" ξαναχτύπησαν. Τούτο το χτύπημα δεν έγινε μήτε σε γιαπί, μήτε σε λαϊκή αγορά, μήτε και στην πανελλήνια εικαστικών. Έγινε σε μια παράξενη οθόνη, με φόντο τις σκιές τους σε λευκό τοίχο. Μια σκάλα, ένας κουβάς γεμάτος με νερό που αδειάζει μουσικά σ' έναν άλλο, μπουκάλια με φαρδιά στόμια που κάνουν 'ποπ' όταν ανοίγουν, ψαλίδια που κόβουν τον αέρα, φωνητικές ακροβασίες, παραλλαγές πάνω σε φράσεις από τα ψιλά των εφημερίδων ή των ειδήσεων.

Η γελοιότητα είναι παρούσα σε όλα τα δημοσιεύματα του τύπου ή ελλοχεύει μόνο στα σοβαροφανή; Οι ειδήσεις και ο λόγος στην τηλεόραση ή στο ραδιόφωνο εκ-φέρονται από αμόρφωτους ή αυτοσαρκάζονται οι εκφορείς και απεκδύονται τα λιγοστά τους ιμάτια για χάρη και προς διασκέδασιν των θεατών; Η εκσπερμάτιση στα μάρμαρα του Παρθενώνα τα σπιλώνει ή τα εξαγνίζει; Μήπως τα ασπρίζει κιόλας; Τα κλασικά συνθήματα για την παιδεία και τα πανό που τα φέρουν ακόμα, μην είναι αστεία; Αντί να περνούν το μήνυμα του "στραγαλιστή" που έτρωγε πολλά στραγάλια, μήπως φιμώνουν και στραγγαλίζουν τις επόμενες γενιές; Η αγωνία κόπασε ή το κοπάδι πέρασε κι εχάθη; Και τέλος, ένα θεμελιώδες ζήτημα: ο αυτοσαρκασμός είναι η απαρχή του υγιούς χιούμορ ή το χιούμορ κατά του εαυτού μας μας χαρίζει ψυχική ηρεμία και υγεία; Η κοινωνία έκανε τ' αυγό ή το αυγό την κοινωνία;

Αν νομίζετε πως αστειεύομαι τότε σίγουρα δεν έχετε δει ποτέ ζωντανούς τους εν λόγω ακτιβιστές [για του λόγου το αληθές αναζητήστε το cd με τίτλο "το Πάρτυ"]. Αν νομίζετε πως σοβαρολογώ τότε σίγουρα δεν έχετε ακούσει ποτέ ζωντανούς τους εν λόγω αυτο-αριβίστες. Το δόγμα 'άκου-βλέπε-σώπα' δεν βρήκε ποτέ αρτιότερη, πιο σθεναρή και πιο συγκροτημένη [σε τρίο] αυτοϋπονόμευση. Ουδέν οίδατε αν δεν είδατε ούτ' εν ζωντανό τους παραλήρημα. Ο Σωκράτης έλεγε πως 'ουδείς εκών κακός'. Μια σχολική παράσταση είναι χρήσιμη σε όλους, όχι μόνο στους μεγάλους αλλά και στους μεγάλους. Η έλξη και η άπωση αγαπιούνται τρελά και τα ετερώνυμα δεν είναι μόνο του Πεσσόα προνόμιο. Η δράση κι η ανάδραση στα όρια της Εργαλάνδης-Βαργαλάνδης ανήκει σε όλους τους απάτριδες, ακόμα και στους δυστυχείς όντας έλληνες.

Για τον τύπο των ήλων, παραθέτω αυτούσια [και μερικώς σχολιασμένη] την άποψή τους για τη χορηγία, όπως αυτή διατυπώνεται στο οπισθόφυλλο του προ-γράμματος της παράστασης:

ΧΟΡΗΓΟΣ
Το πρόγραμμα που κρατάτε δεν έχει τη χορηγία κανενός, όπως και τίποτε απ' όσα έχουμε κάνει. Η χορηγία, πιστεύουμε, είναι ένας τρόπος αφομοίωσης [ή μήπως αυτομείωσης] της τέχνης ως πολιτισμού. Ο πολιτισμός όμως είναι κατασταλτικός στο χαρακτήρα του, προβάλλει τους κανόνες και, άρα, την υπακοή. Η τέχνη αντίθετα δεν χρησιμοποιεί τους κανόνες ως όρια αλλά ως υλικό, είναι συνεπώς και κατ' ανάγκη με χίλιους τρόπους εγερτήρια. Έτσι πιστεύουμε εμείς. Αν εσείς νομίζετε ότι αλλιώς έχουν τα πράγματα, γίνεται χορηγοί της επόμενης δράσης μας. [Αλλιώς τα νομίσματά σας είναι κάλπικα].