Ignatz & Nίκος Bελιώτης

Ένα μεγάλο μπράβο στην ομάδα που διοργάνωσε αυτό το live κι ευχόμαστε πάντα τέτοια. Και πάλι στο ίδιο μέρος. Ο χώρος ιδανικός, ο ήχος το ίδιο και ο κόσμος καλύτερος.

Στην αρχή ο Νίκος Βελιώτης, ένας άνθρωπος που πολλές φορές μ'επιτυχία έχει βάλει την ησυχία πάνω στο πεντάγραμμο, ξεκίνησε μια προσπάθεια αυτοσυγκέντρωσης του ίδιου αλλά και των ακροατών, μυημένων και αμύητων, κι έπιασε τον ήχο από τα 0db, τον τέντωσε στα επιτρεπτά από το τσέλο όρια, και τον επέστρεψε εκεί που τον βρήκε, αφήνοντας ένα σχετικό ερωτηματικό στο τέλος να τον ακολουθεί, μαζί με το αμήχανο χειροκρότημα μακριά από τη σκηνή. Η ακαδημαϊκή πλευρά του πειραματισμού, σίγουρα δεν εξισορροπεί μια performance που σε κάνει ν'αναρωτιέσαι αν μια αρχική ιδέα όσο καλή και να΄ναι μπορεί να υπερκαλύψει ένα όχι και τόσο καλό αποτέλεσμα. Όπως και να΄χει η γυμναστική των ώτων είχε πιάσει και η συνέχεια ήρθε.

Ο Ignatz βγήκε, έκατσε οκλαδόν δίπλα από τον ενισχυτή και τα πετάλια του, σχεδόν πλάτη στο κοινό και χωρίς πολλά πολλά ξεκίνησε να παίζει. Κάτι μεταξύ ψυχεδελικών blues (αν είναι ποτέ δυνατόν κάτι τέτοιο, τότε το παίζει αυτός), και πειραματικών αυτοσχεδιασμών, με στίχους. Ένας ερασιτεχνισμός, να κάνει όλο αυτό ν'ακούγεται ακόμα πιο ωραίο και το μόνο αρνητικό να είναι ότι κράτησε λίγο. Λιγότερο από ώρα, μαζί με ένα απαραίτητο encore. Από τις καλύτερες στιγμές σίγουρα το "Gone" από τον τελευταίο του δίσκο, σε μια πιο μακρόσυρτη εκτέλεση γεμάτη παραμόρφωση και μια φωνή σαν από χαλασμένο ραδιόφωνο. Μετά από τέτοια μουσική το Para Dieswarts Duul των Amon Duul μοιάζει ιδανική συνέχεια και όσοι δεν έχουν υπόψη τους, γρήγορα για τον πρώτο του δίσκο, IGNATZ, ακολουθούν τα II και IIΙ στην Kraak συν κάποιες σκόρπιες κυκλοφορίες που βρίσκονται σε κασέτες και CD-Rs. Αξίζουν την προσοχή σας, τουλάχιστον.

Εις το επανιδείν το γρηγορότερο.