Simply irresistables...

Δεν ξέρω αν είχατε πάρει είδηση τους Irrepressibles όταν το 2010 άνοιξαν αυλαία με ένα από τα ομορφότερα άλμπουμ που ακούσαμε εκείνη τη χρονιά το "Mirror Mirror": Ένας δεκαμελής στρατός από μουσικούς - περφόρμερς, οπλισμένους σαν αστακούς με αισθησιασμό, λυρισμό, ρομαντική φαντασμαγορία. Στρατηγός της πολιτιστικής αυτής ποπ ανταρσίας ο Jamie McDermott, ένας χαρισματικός τραγουδιστής, εξωπραγματικός κόντρα-τενόρος, συνθέτης, πολυοργανίστας και σκηνοθέτης.

Δε θα έλεγες ότι η εποχή είναι πρόσφορη για μουσικές από δαντέλα με βιολιά, τσέλα και σπαραξικάρδιες κορώνες. Ο ρομαντισμός φαίνεται να έχει μαζέψει τα σεντούκια του και δρόμο πριν βρεθεί να ψάχνει στα σκουπίδια για φαγητό. Ίσως γι αυτό να με συγκίνησαν τόσο αυτοί οι νέοι και φερέλπιδες αθεράπευτοι. Η μουσική τους σε στέλνει αγύριστα σε συγκινησιακά συννεφάκια και η ομορφιά της επιβάλλει τους όρους της.

Στο περσινό "Nude" τα πράγματα γίνονται λίγο πιο γήινα και ξεκάθαρα. Το εξώφυλλο αλλά και ο τίτλος του single "Two Men in Love"δεν αφήνει αμφιβολίες. Τα μανιφέστα που θέλουμε να ακούμε δεν είναι αυτά με λόγο ξύλινο, άλλα αυτά πού τολμούν να έχουν ποίηση. Και το "Nude" είναι ένα ποιητικότατο gay μανιφέστο, η εκ των έσω ματιά στην ψυχή του ανθρώπου αντιμέτωπου με τη σεξουαλικότητα του, την απαγόρευση, την απόλαυση, την αποδοχή. Ο Jamie McDermott το κάνει αυτό απλά και όμορφα, χαμηλώνοντας την ένταση της μουσικής, ακόμα και τον όγκο της πληθωρικής φωνής του. Το μυαλό πάει αναπόφευκτα σε Antony & the Johnsons ή Bronski Beat. Όταν όμως ο Jamie στέκεται μπροστά στο μικρόφωνο, λαχταράει ακομπλεξάριστα το φως και τη λατρεία, δεν είναι εύθραυστος ντροπαλός Antony. Ο τελευταίος άλλωστε έχει χαθεί κάπου ανάμεσα στη μανιέρα της φωνής του και στον αδιέξοδο πειραματισμό. Η μουσική του Jamie McDermott από την άλλη δεν έχει χορευτικές βλέψεις να αποθεωθεί μαζικά στα gay club σαν αυτή του Jimmy Somerville. Η ποπ των Irrepressibles έχει πρωτοξαδέρφη την κλασσική μουσική και σαν τέτοια φαίνεται να θέλει να εξημερώσει παρά να ξεσαλώσει.

Καλός ο πρόλογος αλλά ας τα μαζεύουμε να κατηφορίσουμε προς το Fuzz γιατί θα χάσουμε τη συναυλία. Επιφορτισμένη με το ζέσταμα του κοινού ήταν η Nalyssa Green, μια μουσικό που συναντάμε συχνά τελευταία. Τα άλμπουμ της είναι άψογα συνθετικά και εκτελεστικά όπως επίσης και φοβερά καλαίσθητα. Στη σκηνή όμως, όποτε και να την έχω δει της λείπει κάτι. Λίγη χρυσόσκονη ίσως παραπάνω ώστε να μπορεί να μας παρασύρει στην μουσική της. Εμφανίστηκε χωρίς μεγάλη μπάντα, με την κιθάρα και το θέρεμιν. Τη συνόδευε μια ακόμα μουσικός στα πλήκτρα και τα δεύτερα φωνητικά και ομολογώ πως ήταν πολύ ωραία δεμένες μεταξύ τους. Αντίθετα δε από πολλά support που ξεχειλώνουν τον σκηνικό τους χρόνο, ήταν λιτές και περιεκτικές.

Λίγο αργότερα τη σκηνή κατέλαβαν οι έκπτωτοι άγγελοι των Ιrrepressibles. Η σκηνή είχε χωριστεί σε δύο επίπεδα και είχε ντυθεί στα άσπρα με μακριές ημιδιαφανείς λευκές κουρτίνες μπροστά από τους δυο υπερυψωμένους ημίγυμνους ντράμερ και μπροστά από τα έγχορδα- την τσελίστρια και τη βιολίστρια όλοι ντυμένοι στα λευκά. Σε ένα μπαλκόνι επίσης ανεβασμένη και επίσης ημίγυμνη (λευκό φανελάκι- λευκό βρακί ανάμεσα σε "τι να κάνω, δεν έβρισκα το φόρεμα" και πρόβα μπαλέτου) η Sarah Kershaw στα πλήκτρα. Στο κέντρο ξεχώριζε ένα μαύρο πιάνο με ουρά και ο Jamie McDermott φυσικά, επίσης στα μαύρα, με επωμίδες από λευκά μακριά κρόσσια κάτι ανάμεσα σε διάκοσμο στρατηγού και φτερά αγγέλου. Οι Irrepressibles είναι γνωστοί για τα live - φαντασμαγορίες και αυτό που έχουν στήσει σε αυτή την περιοδεία είναι από τις πιο minimal τους εκφάνσεις.

Το "Arrow" που άνοιξε τη συναυλία βρήκε τον Jamie καθισμένο στο πιάνο και τις κοπελιές στα έγχορδα να δίνουν και να παίρνουν εκτελώντας διακριτικές χορογραφίες. Η υποδοχή από το κοινό εξαιρετικά ζεστή, στο γεμάτο Fuzz. Στο μπροστινό μέρος του χώρου έδινε μαζικό αγωνιστικό παρόν η gay αθηναϊκή κοινότητα κάτι που ανέβαζε το θερμόμετρο της συναυλίας. Ούτως ή άλλως οι συναυλίες με συμπαγές κοινό είθισται να είναι οι δυνατότερες καθώς πιο εύκολα συντονίζεται ο κόσμος και βγάζει ...γούστα και εξωστρέφεια. Πόσο μάλλον ένα εξ' ορισμού θετικό κοινό, παιχνιδιάρικο, ενθουσιώδες και ακομπλεξάριστο, με διάθεση να ανταποκριθεί στα σκέρτσα του Jamie. Ο ίδιος φαίνεται να ξέρει να γοητεύσει το κοινό, να φλερτάρει και να παίξει μαζί του ξεπατικώνοντας κινήσεις ντίβας, στα βήματα ίσως του λαοπλάνου-πρώτου διδάξαντα-Mark Αlmond.

Στα περισσότερα κομμάτια στεκόταν στο κέντρο της σκηνής με την κιθάρα του σαν ποπ σταρ αλλά αυτό που είναι πραγματικά εντυπωσιακό είναι να τον βλέπεις να τραγουδάει καθώς αβίαστα ίσα που ανοίγει το στόμα του και ξεδιπλώνεται ένας απερίγραπτος όγκος φωνής με δαντελένια σπασίματα και χρωματισμούς. Διάλεξε κυρίως τα πιο δυναμικά κομμάτια από τα άλμπουμ όπως τα "Nuclear Skies", "Forget the Past", "Two Men in Love" όπου τα ημίγυμνα κρουστά έδιναν ένταση και η dominatrix πιανίστρια από το μπαλκόνι μας πρόσταζε να ακολουθήσουμε με ρυθμικά παλαμάκια. Αλλά και τα πιο κατανυκτικά όπως τα "To be" και "New World" λειτουργούσαν άριστα συναυλιακά με τον αισθησιασμό του Jamie να τα φορτίζει και την μπάντα να σιγοντάρει με αέρινες χορευτικές κινήσεις. Ενίοτε πάνω στα λευκά πανιά προβάλλονταν εικόνες από videoclip των Irrepressibles που έχει σκηνοθετήσει ο ίδιος.

Η συναυλία κράτησε λίγο και στο encore ξαναβγήκαν να παίξουν το πιο χαρακτηριστικό τους κομμάτι, το βραδυφλεγές "In This Shirt", μια αναμενόμενη επιλογή μιας και οι Royksopp με το remix τους το έκαναν έως και χιτάκι. Η θεατρική υπόκλιση στο τέλος ήταν συγκινητική αλλά το αμετανόητο κοινό τους κατάφερε να βγούνε άλλη μια για να ξαναπαίξουν το "Two Men in Love" σε μια ίσως πιο πληθωρική εκδοχή.

Το τέλος της συναυλίας μας περίμενε μια μικρή έκπληξη καθώς ο Jamie McDermott στήθηκε στην έξοδο και μες στο κέφι και την τρελή χαρά υπέγραφε cd, φωτογραφιζόταν και έπιανε ψιλοκουβεντούλες με το κοινό. Ένα πλήθος είχε μαζευτεί και απολάμβανε έναν προσιτό και συμπαθέστατο τύπο. Πλησίασα κι εγώ δειλά-δειλά για το απαραίτητο pilgrim, και του εκμυστηρεύτηκα ότι έχω το κομμάτι τους "In your eyes" ήχο αφύπνισης στο κινητό και στην πραγματικότητα εδώ και δύο χρόνια ξυπνάω κάθε πρωί... μαζί του! Έβαλε τα γέλια και έκανε αυτό το εντυπωσιακό που σας εξιστόρησα πριν: ίσα που άνοιξε το στόμα του και άρχισε να το τραγουδάει στο χαλαρό, με όλα τα σπασίματα και τις κορώνες τόσο πιστά που νόμιζα πως ξύπναγα να πάω στη δουλειά! Αυτό που λέει "όνειρο ζω μη με ξυπνάτε"...