Enfants d'Hiver: Children of Burma
Ένα τραγούδι [το πρώτο μισό του τίτλου] που έγραψε η ίδια για την παρελθούσα παιδική της ηλικία αλλά και την επίσης περασμένη παιδική ηλικία των παιδιών της. Σαν την Ντόρις Ντέι, whatever will be will be, ένα πράμα. Το δεύτερο μισό του τίτλου είναι ένας ημιαυτόματος συνειρμός.
Η Βιρμανία είναι μια απ' τις χώρες με τη μεγαλύτερη θνησιμότητα μικρών παιδιών. Οι πλουτοπαραγωγικές της πηγές είναι πολλές [διαμάντια, χρυσός, πλατίνα, πετρέλαιο, αέριο, καλλιέργειες] κι όμως είναι μια από τις πιο φτωχές χώρες του κόσμου για τους περισσότερους κατοίκους της. Κάτι λίγοι είναι που νέμονται τα πάντα. Είναι άγνωστος ο αριθμός των βασανιζομένων, φυλακισμένων, εκτοπισμένων, εκτελεσμένων ατόμων [πολιτών και μoναχών] από το δικτατορικό καθεστώς της. Χαίρει της κινεζικής υποστήριξης για ευνόητους και πασιφανείς λόγους.
Η Jane παραμένει τρυφερή κι άγρια. Ντυμένη ανδρικά, μεσοπολεμικά, με ατημέλητα κατεβασμένες τιράντες. Έχει και μια θεατρικότητα πάνω της. Μαζί της ένα πιανίστας, μια κοπελίτσα [η μασκότ μας, λέει η Τζέην] με τσέλο, ένας μπασίστας κι ένας κιθαρίστας [από μπάντζο κι ακουστική μέχρι ηλεκτρική κιθάρα και γιουκουλέλι].
Τραγουδά Σουσόν, Γκενσμπούργκ. Τραγουδά και στ' αγγλικά. Μιλάει αγγλικά στο κοινό. Αλλά και γαλλικά ενδιάμεσα. Έχει χιούμορ κυρίως γιατί αστειεύεται πρώτα με τον εαυτό της. Μιλά για τον Σερζ κι εκείνη την παρολίγον επεισοδιακή συναυλία στο παρισινό Παλλάς. Εκεί που επρόκειτο να τραγουδήσει ρέγκε παραλλαγή της μασσαλιώτιδας με μουσικούς από τη Τζαμάικα. "Βρήκ' ο γύφτος τη γενιά του" είπαν οι κακεντρεχείς κι έσπευσαν ν' αμφισβητήσουν τα πατριωτικά του αισθήματα. Κι αυτός κράτησε τους μουσικούς μακριά στο βαν, ανέβηκε μόνος στη σκηνή και τραγούδησε τον αυθεντικό ύμνο. Κι όλοι αλάλιασαν από τη σαστιμάρα κι έγινε κομφούζιο από τις ετερόκλητες αντιδράσεις του λίγο πριν εχθρικού κοινού, που τώρα προσπαθούσε να αποδείξει εκείνο τον πατριωτισμό του.
Κάποια στιγμή η Τζέην σταματά τις ιστορίες, κατεβαίνει απ' το πάλκο κι ανοίγει μια φωτεινή ομπρέλα. Χωρίς πανί μόνο ο σκελετός με τα λαμπάκια να φωτίζουν τους βραχίονές της σα δέντρο γιορτινό. Τραγουδά και περιφέρεται στο γύρο του πλαϊνού διαδρόμου. Επιστρέφει από την απέναντι πλευρά. Τραγουδά και πλησιάζει τον κόσμο που την χαζεύει με το στόμα ανοιχτό.
Yann Tiersen / Your Hand in Mine, live @ Principal, Δε 16/11/2009
sms επί τη εμφανίσει του Yann α-Yann
κκ:: Εντάξει [ο γιαν];
ργ:: Η ασφυξία είναι το επόμενο στάδιο. Τα χέρια ήταν εξαιρετικά. Τώρα περιμένουμε τον γάλλο. Φιλιά... [και κάτι άλλο πιο προσωπικό]
κκ:: Σας πούλησα για την Τζέην [Μπίρκιν].
ργ:: Τέτοιο βίτσιο παλιολάγνε. [νο κόμεντ]
κκ:: Your Hand in Mine... βγαλ' τη σκούφια σου... [και βάρα με]
ργ:: ροκάρει με κόκκινο μπλουζάκι εσσδ. [ταβάριτς Lenin goodbye]
ργ:: Ο βιολιστής στη στέγη, ο δικός μας. Εσάς η γιαγιά αντέχει; [άντεξε βέβαια]
κκ:: Τώρα είμαι The Brockas. [χε χε]
ργ:: Ο ήχος του είναι σαν Wall of Sound of Phil Spector. [μπράβο γιανκούκο]
The Brockas, μουσικοί επί τόπου @ "Τζων Κασσαβέτης", Δε 16/11/2009
Η Filmless Films παρουσιάζει / this is not a Khavn film
Άλογο με φίμωτρο ενός μηχανικού που αναζητά μηχανικές σέλες [The muzzled horse of an engineer in search for mechanical saddles, Philippines 2008, 75'] Khavn De La Cruz.
Είναι έξι οι επί σκηνής. Είναι σκηνοθέτες και παραγωγοί εκ Φιλιππινών, είναι όμως και μουσικοί με αρχηγό τον σκηνοθέτη της ως άνω ταινίας με τον τίτλο-μακρινάρι. Παίζουν τύμπανα [με μανία], μπάσο, κιθάρα, κρουστά, παραδοσιακά φιλιππινέζικα πνευστά και τρομαχτικά φωνητικά, ενώ η κοπέλα παρεμβαίνει και κρύβει ενίοτε τους ελληνικούς υπότιτλους. Έχουν και παρονόματα ειδικά επιλεγμένα για τη φιλόξενη Θεσσαλονίκη. Λέγονται skata [διαβάζεται σκάτα], manouli, malaka, anal [γιατί όχι tsoutsou;], mbazo [διαβάζεται μπάζο] και arkidi [διαβάζεται όπως νομίζετε]. Δηλώνουν ότι "tha sas petaksoume ta myala sta kaggela", μας εύχονται "long live the dead" και να αντέξουμε ως το τέλος.
Οι καταιγίδες τους έχουν ροκ φιούζιον καταβολές και είναι καθαρά παρελθοντολάγνες και αναλογικές μουσικές. Προσπαθούν να μας τσακίσουν, να μας εξοντώσουν, να μας διώξουν και να μας αναγκάσουν να παραιτηθούμε από την προβολή. Δεν πτοούμεθα οι περισσότεροι.
Θέμα της ταινίας τα άλογα. Πρώτα συνουσιάζονται κι ύστερα στοιχειώνουν τον φιλήσυχο γιάπι που τα βλέπει να τον καταδιώκουν σ' όλη την πόλη. Μόνο εμείς δεν τα βλέπουμε ή μήπως τρέχουν απειλητικά και μέσα στο δικό μας κεφάλι; Κάποια στιγμή ο ήρωας βρίσκει ένα αμαξάκι και το απαλλοτριώνει αφού ο αμαξάς κείται νεκρός. Γίνεται αμαξηλάτης και την πέφτει σε μια πελάτισσα πόρνη. Το κείμενο που αφηγείται ο παθών είναι απόλυτα ποιητικό και υπονομεύει συνεχώς τις ομαλές σκέψεις. Τα σεξουαλικά [κι όχι μόνο] υπονοούμενά του είναι εσκεμμένα τραβηγμένα από τη χαίτη.
Τα σπάνε και τη σπάνε σε κάποιους λίγους κι ανήξερους. Πράσσειν άλογα, θυμάσαι που σου τα 'λεγα [εγώ καλά σου τα 'λεγα] και μου 'λεγες παράλογα.
