Ζωντανοί στα Τρίκαλα

Είναι σημαντική εμπειρία για όλους, να μπορούν να παρακολουθήσουν ένα πολύ καλό λάιβ ελεύθερου αυτοσχεδιασμού. Όπου το πετύχεις είσαι τυχερός. Συμβαίνουν αυτά τα πράγματα αλλά είναι δύσκολο να τα πάρεις χαμπάρι μιας και δεν προβάλλονται καθόλου. Είναι μια άλλη κοινωνία (δυστυχώς) μέσα στην κοινωνία, ένας άλλος πολιτισμός μέσα στον υπό κατάρρευση επιβαλλόμενο. Οι καλοί μουσικοί όμως ποτέ δεν θέλουν να είναι έξω από την κοινωνία. Το αντίθετο μάλιστα. Απλώς σχεδόν πάντα …δεν τους παίζουμε… Λες και είναι τιμωρία.

Όπως και να ‘χει αυτά τα πράγματα συμβαίνουν και συμβαίνουν ακόμα και σε μικρές πόλεις όπως τα Τρίκαλα όπου υπάρχουν μικροί αλλά σπουδαίοι χώροι όπως η Greenbridge για να τα υποδεχθούν (κάποια στιγμή ένα αφιέρωμα στη Greenbridge επιβάλλεται), την ώρα που οι περισσότεροι ψάχνονται για το «next big thing» της ποπ (ή και της alternative ποπ).

Την Τετάρτη στις 25 του Φλεβάρη λοιπόν μας επισκέφθηκαν στα Τρίκαλα δύο πολύ καλοί αυτοσχεδιαστές, στα πλαίσια ας πούμε μιας μίνι περιοδείας στην Ελλάδα (Θεσσαλονίκη-Τρίκαλα-Αθήνα), η Joanna Mattrey (βιόλα) και ο Δήμος Βρύζας (βιολί) οι οποίοι έπαιξαν για σαράντα περίπου λεπτά εκπληκτική ελεύθερη μουσική. Καταρχάς είναι πολύ ωραίο σαν εικόνα να βλέπεις να κάθονται δίπλα δίπλα δύο βιολιστές και να παίζουν οι δυο τους. Αμφότεροι δεν έπαιξαν όμως απλώς βιόλα και βιολί, κουβαλούσαν μαζί τους και διάφορα μπιχλιμπίδια-εργαλεία που τα χρησιμοποιούν είτε επάνω στα όργανα για να μεταμορφώσουν-αλλάξουν τον ήχο, είτε παίζουν και με αυτά. Χρησιμοποιούν τα όργανα με διάφορους τρόπους, από όλες τις πλευρές, ακόμα και σαν κρουστά. Οι ήχοι που προκύπτουν είναι πολυποίκιλοι και όσο περισσότεροι τόσο πιο δύσκολο να οργανωθούν. Ο Δήμος Βρύζας χρησιμοποιεί και διάφορα πετάλια, λουπάρει τους ήχους του και τους επεξεργάζεται ζωντανά, μερικές φορές ξεφεύγοντας τελείως φτάνοντας σε εντελώς abstract και μακριά από τον ήχο του βιολιού καταστάσεις. Σε φάσεις ακούς να προκύπτουν ήχοι πολύ παράξενοι, σχεδόν σαν λάθη, θόρυβοι και «ατυχήματα» που μοιάζουν και με ηλεκτρονικά (δηλ. μου ήρθε στο νου ακόμα και ο Alva Noto και η raster noton σε κάποια φάση) που όμως λειτουργούν άψογα αισθητικά και συνθετικά. Η Joanna Mattrey πειραματίζεται και αυτή αρκετά «ψάχνοντας» τη βιόλα αλλά η ιδιοσυγκρασία της φαίνεται να είναι πιο γήινη, όχι τόσο όσον αφορά τον ήχο αλλά κυρίως η γενικότερη παρουσία της. Μπαίνει μέσα στην πράξη ολόκληρη από το πρώτο δευτερόλεπτο με την εκφραστικότητα των κινήσεων και του ύφους της.

Οι δύο αυτοί μουσικοί δεν έχουν ξανασυναντηθεί. Πρώτη φορά παίζουν και μάλιστα επιτόπου στη σκηνή. Σε κάποιον που δεν ξέρει πως λειτουργεί ο αυτοσχεδιασμός θα ήταν πολύ δύσκολο να το πιστέψει αυτό μιας και λειτουργούσαν σαν να είναι όλα πολύ καλά σχεδιασμένα και σαν να έχουν μάθει ο ένας τον άλλο απέξω και ανακατωτά. Έλα όμως που αν είσαι πραγματικά καλός μουσικός μπορείς να ακολουθήσεις τον άλλο και να αντιδράσεις άμεσα και άνετα ότι κι αν κάνει, όσο λίγο κι αν τον ξέρεις. Με αποτέλεσμα να δημιουργεί ο καθένας εδώ τα ηχητικά κόλπα και παιχνίδια του (τα οποία ούτως ή άλλως από μόνα τους έχουν πολύ μεγάλο ενδιαφέρον) σε real time και να ενώνονται τέλεια με τα παιχνίδια του άλλου. Και τελικά να έχουμε τη χαρά να ακούσουμε, να βιώσουμε καλύτερα, ένα ενιαίο ολοκληρωμένο μουσικό έργο.