Ο αειθαλής λάρυγγας

Ο ανθρώπινος λάρυγγας έχει τη δυνατότητα να γοητεύει το κοινό, είτε στις στουντιακές ηχογραφήσεις είτε στις live καταγραφές, με έναν σχεδόν απαράμιλλο τρόπο που κανένα όργανο, όσο και να βρεθεί ο ικανότερος χειριστής κλαβιέ ή ταστιέρας, δεν μπορεί να εκφράσει. Η αιτιολογία είναι απλή. Το τραγούδι από τότε που υπάρχει ως εκφραστική δομή στην ανθρώπινη κοινωνία, ακριβώς επειδή χρησιμοποιεί το βασικότερο μέσο επικοινωνίας αυτής, κεντρίζει με περίσσια άνεση τους νευρώνες του εγκεφάλου. Η μουσική χρειάζεται πάντα μία αποκωδικοποίηση (της όποιας βαθμίδας ανάλογα με την πολυπλοκότητά της) ώστε να δώσει το τελικό αποτέλεσμα, την απόλαυση.

Η φωνή εξαιτίας του ότι αποδίδει λέξεις, έρχεται σε ευθεία με τον εγκέφαλο μας, αλλά αυτό βέβαια δεν είναι το μοναδικό εισιτήριο που χρειάζεται ο πάσα εις αοιδός για να εντυπωθεί και όχι απλά να ακουστεί. Πέραν επιπλέον και των ίδιων των (απολύτως απαραίτητων) φωνητικών δυνατοτήτων, αυτό που αγκαλιάζει το συναισθηματικό σκέλος της ακρόασης έχει να κάνει με αυτό που ονομάζεται ερμηνεία. Είναι ειδοποιός η διαφορά μεταξύ του τραγουδιστή και του ερμηνευτή. Το ποτάμι που χωρίζει την Δέσποινα Βανδή από την Άννα Βίσση, τον Arnel Pineda από τον Steve Perry, την Mariah Carey από την Barbra Streisand, τον Tony Bennett από τον Frank Sinatra. Τραγουδιστές που υπηρετούν πολύ καλά το είδος τους και αδάμαστοι ερμηνευτές που εμφωλεύουν το βίωμα και την μουσική τους παιδεία μέσα στην περάτωση της άρθρωσης, αντίστοιχα.

Και ο Joe Lynn Turner απέδειξε για πολλοστή φορά την Κυριακή το βράδυ στο Gagarin ότι ανήκει στο δεύτερο σκέλος, στους ερμηνευτές τουτέστιν. Δεν είναι μόνο αειθαλής και ικανός τραγουδιστής. Έκανε οικονομία δυνάμεων χωρίς ποτέ να χρησιμοποιεί το κοινό γι’ αυτή τη λειτουργία στα αυτονόητα sing along των aor/hard rock υπομνημάτων που παρέδωσε, έχασε κυριολεκτικά μόλις μισή κορώνα, απουσία φάλτσων ακόμα και σε δύσκολες βουνοπλαγιές κλιμάκων, γεγονότα που οφείλονται σε ασύγκριτο επίπεδο πείρας και δουλειάς.

Είναι όμως και ερμηνευτής. Ήταν και παραμένει, για την ακρίβεια. Ερμηνευτής των όποιων μύχιων ζητημάτων έχει να παραδώσει το aor/hard rock είδος. Η θεματολογία είναι πάντα απλή αλλά ουσιώδης. Μοναξιά κοινωνική, έρωτες που τελείωσαν, έρωτες που ευοδώθηκαν, έρωτες που δεν ξεκίνησαν καν. Η αμεσότητα ήταν πάντα όπλο του genre. Δεν μας ενδιαφέρουν οι ψυχαναλύσεις, πες αυτό για το οποίο θρηνείς ή με το οποίο ενθουσιάζεσαι τώρα, το κοινό ήρθε με συγκεκριμένο κώδικα. Υπάρχει rock n roll, υπάρχει ελλοχεύων φόβος ή πάθος, υπάρχει μπύρα, οπότε η ποσότητα σκυροδέματος είναι ικανή για να χτιστεί μία ραψωδία του είδους. Και ακριβώς επειδή ο Joe Lynn Turner είναι έξυπνος άνθρωπος ξέρει ποια τραγούδια να ακουμπήσει από το υπόλοιπο ρεπερτόριο της οικογένειας Purple/Rainbow, διότι ο αθεόφοβος βάζει λαρύγγι και σε τραγούδια που δεν είχε ποτέ μήτε εξ αντανακλάσεως σχέση (είτε ονομάζονται ‘Perfect Strangers’ είτε ‘Long Live Rock n Roll’ είτε ‘Highway Star’), και εξαιτίας αυτής του της ευστροφίας αποδίδει τραγούδια των οποίων το νόημα των στίχων μπορεί να ενδυθεί και γι’ αυτό του το συγχωρείς το ατόπημα (για να το θέσω επιεικώς). Το ξέραμε εξάλλου όλοι όσοι ήμασταν εκεί μέσα, παρακολουθώντας ακόμα και τις πρόσφατες συναυλίες, μία και δυο μέρες πιο πριν σε Λάρισα και Θεσσαλονίκη αντίστοιχα.

Με εφόδιο μία καλοκουρδισμένη σουηδική μπάντα από πίσω του, με έναν δουλευταρά μεν αλλά ελάχιστα ευφάνταστο στις επιλογές του κιαθαρίστα, έναν ογκώδη μπασίστα και οπωσδήποτε έναν πολύ καλό πληκτρά, δηλαδή τα 3/5 των Dynazty συν τον Will Oaks στα κλαβιέ, σαρώνει δεκαετίες ‘70 και ‘80 κάνοντας ένα ακαταμάχητο songbook που όχι μόνο δεν έχει κορύφωση το ‘I Surrender’ όπως πολλοί θα νόμιζαν, αλλά προσφέρει υψηλές δονήσεις και από την ενός δίσκου δισκογραφία του με τους Purple, τσακίζει κόκκαλα με το ‘Rising Force’ του Malmsteen και φυσικά από το σύνολο της δισκογραφίας του με Rainbow διανθίζοντας με γκιλανικά όσο και παντανόβια άσματα όπως γράφτηκε και παραπάνω.  Μήτε την μετά από πέντε μπύρες παμπ ωμότητα του Gillan πιάνει στις επιλογές του μήτε τις περιδιαβάσεις σε μαγεμένη δάση και τους θουρίους σκλάβων όπου ο Ronnie James Dio ήταν άσος των αιθαίρ(ει)ων βάζει τον λάρυγγα του να τραγουδήσει. Προτιμά τον άμεσο του δρόμου στίχο διότι αυτόν πάντα εξέφραζε ακόμα και στις προσωπικές του δισκογραφικές κινήσεις, που όλοι εμείς οι αφιονισμένοι οπαδοί του καθαρόαιμου AOR θα θέλαμε να τις ακούσουμε στο ρεπερτόριο του, αλλά ξέραμε ότι ο Turner κάνει setlist επιβίωσης καλλιτεχνικής και δεν θα το κάνει, παράπονο που είχε εκ του προοιμίου διατυπωθεί στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ο κόσμος πέρασε φανταστικά, ο JLT φανερά το ίδιο, προσωπικά συγκινήθηκα.

Ωραία μπάντα οι Birds of Vale, που προλόγισαν τον Joe Lynn Turner εκείνο το βράδυ. Ογκώδους ήχου μπασίστας ο οποίος μέσω σοφών επιλογών ισορροπεί τις (πολύ υπόγειες) Alice in Chains επιρροές της μπάντας με τα νεώτερα κύματα του doom/stoner/math metal όπως αυτά περνούν από την (επίσης προσεγμένου ήχου) κιθάρα του σχήματος, ενώ η πραγματικά καλή φωνή του τραγουδιστή ακυρώνεται από την πέρα από τον λαθεμένο κώδικα εμφάνισης του ιδίου, αναγκάζοντας τον θεατή να ασχολείται με αυτήν ενώ το σχήμα παραδίδει πειστικά ξεσπάσματα και κλιμακώσεις στις ενορχηστρώσεις του.

(Φωτογραφίες: Πέτρος Τσερπέλης)