Johnny Winter, Down & Out

Albino Blue

Τo κρίμα μου να το ομολογήσω. Στην Πελοπόννησο μεγάλωσα, κατά τι μακριά από το Δέλτα του Μισσισιπί. Πρώτα γνώρισα τους δικούς μας ρεμπέτες και αργότερα ήρθε η μύηση στο νέγρικο μπλουζ. Οι δυο μουσικές αν και στο απαίδευτο αυτί μοιάζουν εντελώς διαφορετικές είναι στην ουσία το ίδιο πράγμα. Βαριοί, επαναληπτικοί ρυθμοί, υπνωτικά κρουστά και στίχοι για τον πόνο και το σεξ. Αν ακούς αυτά τα δυο συστατικά ξέρεις πως ακούς ατόφιο μπλουζ, δεν πάει να παίζει και με θέρεμιν ο μάστορας.

Ο Winter θεωρείται θρύλος του ιδιώματος, με καριέρα πάνω από 30 χρόνια, δισκογραφική καταξίωση και θητεία στην μπάντα του Muddy Waters. Χαρακτηρίζεται ως ο λευκός John Lee Hooker και κουβαλάει μια ιστορία εθισμών, καταστροφής και λοιπών blues διαπιστευτηρίων εξαιτίας των οποίων δεν μπορεί πλέον να παίξει καν όρθιος.

Κατηφόρισα και γω λοιπόν το βράδυ του Σαββάτου προς το Gagarin, περίεργος να δω αυτόν το θρύλο. Πρώτη φορά στα μέρη μας, είχε ένα κάποιο ειδικό ενδιαφέρον η περίπτωση. Δεν είχε σημασία που ελάχιστα κομμάτια του είχε τύχει ν' ακούσω. Αυτές οι συναυλίες εξάλλου έχουν να κάνουν περισσότερο μ' ένα συναίσθημα, ένα vibe, παρά με συγκεκριμένα τραγούδια όπως τα αντιλαμβανόμαστε στην πιο μοντέρνα ροκ σημειολογία.

Και αυτό το συναίσθημα ήταν τελικά που έλειπε απο τη συναυλία. Ο Winter, εμφανώς καταβεβλημένος, δεν σηκώθηκε στιγμή από την καρέκλα του στο κέντρο της σκηνής και η επικοινωνία του με το κοινό ήταν από ελάχιστη έως ανύπαρκτη. Με τη συνδρομή μιας πραγματικά *άψογης* rhythm section, παρουσίασε ένα up-tempo ηλεκτρικό blues σετ που περισσότερο θα ταίριαζε σ' εστιατόριο του Τενεσί γεμάτο Ιάπωνες τουρίστες με κάμερες παρά σε οποιαδήποτε αληθινή blues κατάσταση. Φωτεινές εξαιρέσεις αποτέλεσαν το "Blackjack", ένα αργό, βασανισμένο stripper anthem το οποίο περισσότερο σε πίκραινε, γιατί σου έδινε να καταλάβεις πως αυτόν τον άνθρωπο έπρεπε να τον έχεις δει γύρω στα 15 με 20 χρόνια πριν για να τον απολαύσεις. Η εμπρηστική διασκευή του στο "Red House" του Hendrix, το ίδιο. Έβλεπες, άκουγες, ένιωθες δύναμη η οποία έχει παραιτηθεί και περιμένει το τελικό ΟΚ για να πάει στον αγύριστο. Encore δεν υπήρξαν, αν και το αποχαιρετιστήριο κομμάτι της μπάντας έδειξε μια απρόσμενη δυναμική, ο Winter θυμήθηκε τα νιάτα του και αξιοποίησε επιτέλους την κιθάρα που κρατούσε στα χέρια του.

Η μπάντα έπαιξε, δεν είναι ότι δεν έπαιξε. Αλλά ήταν ξεθωριασμένη φωτογραφία αλλοτινής γιορτής. Κακή φωτογραφία, που σου θυμίζει αμυδρά ξεχασμένους συγγενείς. Και με εισιτήριο στα 40E; Αποκλειστικά για τους Ιάπωνες τουρίστες.

Ήταν ίσως η μοναδική φορά που το support έκλεβε τις εντυπώσεις απο το κυρίως act. Οι Down & Out εμφανίστηκαν κολασμένα δεμένοι, ξεψάρωτοι, με χιούμορ, κέφι και τσαμπουκά. Μέχρι και το καουμπόικο στυλάκι τους ήταν στην πένα. Εκπληκτικός ήχος, προσωπικότητα, και δυνατά κομμάτια που σίγουρα θα έκαναν τον Hooker να χαμογελάει μακάρια από το καζάνι του. Τουλάχιστον κάποια μπάντα από κείνη τη βραδιά τίμησε το πνεύμα του.

Ήθελα πραγματικά να μου αρέσει ο Winter. Δυστυχώς, όποια αίγλη και ζωντάνια είχε στο παρελθόν έχουν προ πολλού περάσει. Και δεν είναι καν κηδεία αυτό που παρακολουθείς. Είναι η γραφειοκρατία μετά την κηδεία.

Κρίμα.