Surrender to Jonathan

To Rodeo τελικά αποδείχτηκε πολύ μικρό για να χωρέσει όλους αυτούς που ήθελαν να δούνε από κοντά το Jonathan Richman! Και πώς να μην αποδειχτεί μικρό όταν ήταν άπαντες εκεί! Πανκογκαραζιέρηδες, ροκάδες, ποπάδες, νεόκοποι θιασώτες της αθηναϊκής "indie" κοινότητας, μουσικόφιλοι nerds, μικροί και (κυρίως) μεγάλοι, άλλοι για να μάθουν κι άλλοι για να νοσταλγήσουν.

Όλοι βέβαια αναγκασμένοι να επιβιώσουν μέσα σε μια ατμόσφαιρα ιδιαιτέρως ζεστή και αποπνικτική, αναπόφευκτη, άμα συνυπολογιστεί το μέγεθος του χώρου και ο αριθμός των ατόμων. Προσθέστε επίσης ότι ο Jonathan ο Richman δεν επιθυμούσε τη λειτουργία του κλιματιστικού. Το γιατί δεν το πολυκατάλαβα, κάτι άκουσα ότι τον ενοχλούσε ο θόρυβος αλλά δεν παίρνω κι όρκο. Μάλιστα κατά τη διάρκεια του live, όταν συνειδητοποίησε ότι οι διοργανωτές έκαναν ζαβολιά και το έβαλαν σε λειτουργία, αποχώρησε και επέστρεψε αφού επανήλθε η τάξη. Ευτυχώς δεν επιθυμούσε ούτε το κάπνισμα κι έτσι γλυτώσαμε περαιτέρω συνθήκες θαλάμου αερίου.

Το ξεκίνημα άνηκε στον ίδιο το βασιλιά της Ισπανίας και τη μεγαλειότητά του (His Majesty The King Of Spain) ο οποίος μια χαρά ανταποκρίθηκε, ιδιαίτερα όταν οι συνθέσεις γέρνανε προς ποπ μεριά. Στο μικρής διάρκειας σετ του δεν χρειάστηκε να προσπαθήσει για να ζεστάνει τον κόσμο, που ήδη έβραζε (...) και η αλήθεια είναι πως υπό άλλες συνθήκες και τη συνοδεία κανονικής μπάντας σίγουρα θα είχε περισσότερο ενδιαφέρον.

Χωρίς πολλή αναμονή, ανέβηκαν στη σκηνή ο πρωταγωνιστής της βραδιάς και ο εδώ και πολλά χρόνια συνοδοιπόρος του στα ντραμς Tommy Larkins. Όποιος δεν έχει ξαναδεί το Richman επί σκηνής σίγουρα το πρώτο συναίσθημα με το οποίο έρχεται αντιμέτωπος είναι η έκπληξη. Αν τον έχει ξαναδεί είναι η συγκατάβαση.

Γιατί μόνο με συγκατάβαση μπορείς να αντιμετωπίσεις την παρουσία του πια. Είναι ο δικός μας Jonathan, ο άνθρωπος που αγαπήσαμε υπερβολικά και συνεχίζουμε να αγαπάμε. Τι κι αν αυτός ο κύριος είναι φάλτσος, φλερτάρει έντονα με τη γραφικότητα, ενίοτε χάνει το ρυθμό, ξεχνάει ότι πρέπει να τραγουδάει στο μικρόφωνο, χορεύει ατσούμπαλα και έχει βλέμμα καμένου-καημένου; Αυτόν ξέρουμε, αυτόν εμπιστευόμαστε!

Αν τον κοροϊδέψουν οι μεγαλύτεροι σε ηλικία, είναι σα να κοροϊδεύουν τα νιάτα τους, αν τον ειρωνευτούν οι πιτσιρικάδες είναι σα να ειρωνεύονται την προσφορά του. Απλά δε γίνεται. Ούτε να μη χαρείς που τον είδες (ξαναείδες + θα ξαναδείς) γίνεται. Δεν ξέρω βέβαια κατά πόσο αυτό ονομάζεται πλέον καλλιτεχνική προσφορά, δημιουργία και έχει κάποιο άλλο νόημα πέρα από το έντονο ερέθισμα της νοσταλγίας που προανέφερα, αλλά μπορώ κάλλιστα να νιώθω πεπεισμένος ότι αν ο Richman δεν ήταν έτσι δεν θα μας είχε δώσει ως τώρα και τον πλούτο ειλικρινούς αμεσότητας που όλοι γνωρίζουμε.

Ποσώς έχει σημασία αλλά ας αναφερθεί ότι ακούστηκαν μεταξύ άλλων τα Egyptian Reggae, Pablo Picasso, I Was Dancing In A Lesbian Bar, Time Has Been Going By So Fast, He Gave Us The Wine To Taste, Keith Richards, Take Me to The Plaza, ισπανόφωνες ανησυχίες του που πάντα ξεχνώ τους τίτλους, καθώς και το πρόσφατο λίαν χαρακτηριστικό άσμα του You Can Have A Cell Phone, But Not Me.

Να' ναι πάντα καλά ο JoJo λοιπόν, να είμαστε κι εμείς και αυτές οι βραδιές να λαμβάνουν χώρα όπως κι αν είναι. Δεν αναζητάς την τελειότητα ή το ιδεατό κατευθυνόμενος προς ένα live του Richman, αναζητάς το ανθρώπινο, το εύθραυστο, το οικείο, τον συνδυασμό παιδικής αφέλειας και αναπόφευκτης συνειδητοποίησης. Αυτά, ήταν όλα παρόντα την Τετάρτη το βράδυ.
_____

Φωτογραφίες - Γιώργος Χαριτίδης