Είναι τα μαύρα μπλουζ του θορύβου (violent version)

Είναι η αναμονή και που δεν ξέρω τι να περιμένω απόψε, άγνοια πιο σκοτεινή κι από τα εξώφυλλα των  Fushitsusha.

Είναι που η αχανής σου δισκογραφία χρειάζεται ένα λάιβ για να αφομοιωθεί, όχι σαν πλήθος φυσικά (αυτό θέλει 5-6 ζωές), αλλά σαν στάση ζωής.

Είναι μισός αιώνας ισοπέδωσης των συμβάσεων αυτό που σε έφερε εδώ κι εμείς θα λείπαμε; Έγκλημα είναι.

Είναι η ασημένια - μαύρη σου λεπτή φιγούρα ένα ξωτικό από μέρη χωρίς χάρτη (αλλά με πυξίδα).

Είναι άνθρωπος τελικά το μεγάλο κύμα του Χοκουσάι που χορεύει σαν αερικό πάνω από την Καναγκάουα στην κονσόλα.

Είναι λίγο χαζό το κείμενο, αλλά οι φράσεις μου ήρθαν την ώρα του λάιβ έτσι ακριβώς όπως τις γράφω (κάπως ανακατεύτηκαν όμως πια). Είναι τουλάχιστον μικρό για τον ίδιο λόγο.

Είναι νέφος ο λευκός θόρυβος, ενορχηστρωτής του χάους, διαφθορέας της τάξης και μπήκαμε μέσα.

Είναι noise και αυτοσχεδιαστικός πόλεμος και abstract σύνθεση και concrete παράδοση και ποίηση που μας ξεκούφανε (μην είναι χαϊκού;) και αναρχία και δεν είναι ΤΙΠΟΤΑ ΣΤΗΝ ΤΥΧΗ και είναι εμφανές αυτό.

Είναι ο τρόπος που καταβροχθίζεις το μικρόφωνο. Είναι νόστιμο;

Είναι ταγμένος στην περφόρμανς μέχρι τέλους, είναι ο κώδικας Μπουσίντο των Σαμουράι.

Είναι τρία αιχμηρά μαχαίρια και μεταξένια πέπλα η μουσική σου.

Είναι φουλ επίθεση στον ελιτισμό, τον δηθενισμό, το αβανγκάρντ ως αυτοσκοπό. Γιατί είναι ορίτζιναλ.

Τι ώρα είναι, μη φύγεις ακόμα.

Είναι που έκανες μέχρι και τα ηχεία να μοιάζουν με γιαπωνέζικες βεντάλιες ζωγραφισμένες με κερασιές.

Είναι που είσαι 20, 40, 80 και 20000 χρονών την ίδια στιγμή.

Είναι που δεν ακούγεται κιχ από το κοινό, τους έχεις καθηλώσει όλους και σε κοιτάμε σαν χαζοί.

Είναι εικαστικό θαύμα η κάθε σου κίνηση, όπως όλα τα εξώφυλλά σου άλλωστε.

Είναι το χέρι σου που ορίζει το μέτρο, την αρμονία (ναι, αρμονία), το κάθε δευτερόλεπτο του ήχου ή της σιωπής, όπως συσπάται με χειρουργική ακρίβεια και χορογραφημένη αρχοντιά.

Είναι η φωνή - κραυγή από τη σπηλιά σαν εκείνο τον δίσκο σου που τότε με είχε φρικάρει, αλλά τώρα λέω να τον ξανακούσω.

Είναι τελετουργία οι κινήσεις σου, μια πορεία αυτοκάθαρσης η ερμηνεία σου και όποιος συμπαρασύρεται συνειδητά σώζεται μαζί σου.

Πού είναι; Α είναι πεσμένος στο πάτωμα.

Είναι ένας άνθρωπος που δεν μοιάζει με κανέναν.

Είναι σκιάχτρο αυτό που βλέπω που διώχνει οτιδήποτε ανέμπνευστο, ψεύτικο και άδειο.

Είναι τρελός.

Είναι το τύμπανο του Toshi Tsuchitori στη Μαχαμπαράτα του Peter Brook. Είναι σαν χθες ο Mika Vainio μπροστά μας που κακοποιεί κάθε κουμπί. Είναι οι μνήμες από δεκάδες παραστάσεις και συναυλίες που συρρέουν με το που σε βλέπω.

Είναι απίστευτο αυτό που ζούμε.

Είναι που αποκρίνεσαι στον ήχο με όλο σου το σώμα και μέχρι και η μαύρη μπλούζα σου, σκηνοθετημένη από σένα, ερμηνεύει έναν ζωώδη ρόλο.

Δεν είναι εύκολο, αλλά καταλαβαίνω ότι κάποια στιγμή θα φύγεις από τη σκηνή.

Είναι τα δάχτυλά σου σε άλλο χωροχρόνο.

Είναι δεκάδες χρόνια μπροστά από τους άλλους.

Είναι ζωντανός μύθος, θορυβοποιός από άλλο πλανήτη, μια πρόκληση της μοίρας που μας χτύπησε κατακέφαλα.

Είναι η πεμπτουσία της τέχνης, ολοκληρωμένο μνημείο πολιτισμού.

Είναι ο Keiji Haino.