Μια θάλασσα από διάφανα drones ζεστασιάς στην Περιβίου
Πριν λίγες μέρες βρέθηκα στην Καρδίτσα όπου και είχα τη χαρά να παρακολουθήσω την παρουσίαση (live) μιας εκ των τελευταίων συνθέσεων του Κωστή Δρυγιανάκη. Ο Κωστής είναι πιστεύω μέσα στους πιο δημιουργικούς συνθέτες σήμερα στην Ελλάδα, έχοντας πίσω του ένα ήδη μεγάλο και πλούσιο έργο, ευτυχώς και δισκογραφημένο. H παρουσίαση δε αυτή είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να πω κάτι σχετικά με τη διασκέδαση και τη σχέση της με την τέχνη.
Σαφώς και πρέπει να υπάρχει με κάποιον τρόπο σε κάθε καλλιτεχνική πράξη αυτό το συστατικό που θα σου προκαλέσει την ευχαρίστηση, ένα αίσθημα πληρότητας, χαρά, ηδονή. Αυτή η χαρά όμως δεν είναι μονοδιάστατη, δεν προκαλείται με απόλυτα συγκεκριμένους τρόπους, ούτε αναβλύζει από μία μόνο πηγή. Έχοντας συνηθίσει οι περισσότεροι να κυνηγάμε μια εύκολη και ανώδυνη (χωρίς δηλαδή να απαιτείται κανένας κόπος για να τη λάβεις) ευχαρίστηση μέσω μιας συνήθως φτηνιάρικης διασκέδασης, αδυνατούμε να βιώσουμε μια βαθύτερη ηδονή, αυτή που έρχεται με αργά βήματα όταν «παλεύεις» με το έργο, όταν τρίβεσαι μαζί του. Για να μην μακρηγορώ, η μουσική του Κωστή είναι μια τέτοια περίπτωση. Χρειάζεται ο ακροατής να στήσει αυτί, να αφουγκραστεί, να αναρριχηθεί σε δύσβατα υψίπεδα έχοντας υπομονή. Χρειάζεται φυσικά μια κάποιου τύπου μύηση. Δεν γίνεται να ακούσει κάποιος για πρώτη φορά τις μεγάλες αυτές συνθέσεις (αυτή που παρακολουθήσαμε ήταν 45 περίπου λεπτά) και να το ρίξει στα παλαμάκια. Θα πρέπει να συνηθίσει ο νους του. Να βρει σιγά σιγά ανάμεσα στους ηλεκτρονικούς βόμβους, στις θάλασσες από samples και στις απόκοσμες μικροεκτροπές, είτε ηχογραφημένων τοπίων είτε φωνών του αιθέρα, ένα μαλακό υπόστρωμα που να τον περιμένει και να τον ξεκουράζει. Αν υπάρχει φυσικά, γιατί δεν πετυχαίνει πάντα το γλυκό. Σε αυτό το φιλόξενο όμορφο σπίτι στην Περιβίου 10, το γλυκό πέτυχε. Ήμασταν ελάχιστοι αλλά αυτό δεν έχει μεγάλη σημασία. Όταν ακούς μια μουσική λεπτεπίλεπτη, διακριτική αλλά υπέρπυκνη, που δε σου επιβάλλεται με εντυπωσιασμούς και πομπώδη πυροτεχνήματα και πρέπει να παραδοθείς σε αυτήν για 45 λεπτά, ο πολύς κόσμος είναι μάλλον σκέτος πονοκέφαλος.
Μετά το τέλος κάποιος είπε ότι αυτό που άκουσε είχε μια κινηματογραφική αίσθηση. Δεν είμαι σίγουρος ότι έχω καταλάβει ακόμα τι ακριβώς σημαίνει αυτό, ίσως ότι γεννιούνται εικόνες άμεσα στον εσωτερικό αμφιβληστροειδή του ακροατή. Το φαντασιακό διογκώνεται, μικραίνει ο χρόνος και ίσως να βρεις το δρόμο και να εισχωρήσεις μέσα σε μια ανείπωτη ιστορία, μια ιστορία που μόλις κάποιος σου την ψιθύρισε χωρίς λόγια και μιλάει για μια ζεστασιά, μια αρμονία των πραγμάτων που σου χαρίζει τη γαλήνη. Αλλά ας το ξαναπώ, δεν γίνεται αυτό εύκολα, μη νομίσει κανείς ότι αυτό που ακούει είναι κάτι σαν ambient νανούρισμα, έχει δύσβατες περιοχές, χαώδεις ίσως και άγονες και μπορεί και να γίνεσαι ένας ερημίτης μέσα τους, ένας ασκητής. Ναι, είναι κοντά στην προσευχή η ακρόαση ενός τέτοιου έργου του Δρυγιανάκη. Και αν την ολοκληρώσεις, θα απολάβεις.
Δεν καταφέραμε να πιούμε μετά μαζί με τον Κωστή ένα τσίπουρο όσοι ήμασταν εκεί και να αναλογιστούμε περί των παραπάνω, είμαστε και πρωινοί τύποι, σπάνια ξενυχτάμε, παρολ' αυτά φύγαμε γεμάτοι.
