The voice of americana
Είναι φορές που η ζωντανή εμφάνιση ενός συγκροτήματος μπορεί να σου αλλάξει τη ζωή. Να σε παρασύρει, να σε κάνει να πιστέψεις, να σε συντρίψει με το πάθος της και τη συναισθηματική της φόρτιση. Και είμαι σίγουρος ότι τουλάχιστον μια εικοσάδα ανθρώπων χθες βράδυ ένιωσε κάπως έτσι. Όλοι οι υπόλοιποι όμως;
Κάποιοι αναλώθηκαν στο μπαρ προσπαθώντας να παραγγείλουν νερόβραστη μπύρα των 6 ευρώ. Κάποιοι φώναζαν "Σσσσσσσσσσ" γιατί οι μπάρμεν πέταγαν τα άδεια μπουκάλια στα κασόνια τους σαν μπασκεμπολίστες. Κάποιοι πηγαινοέρχονταν νευρικά μην γνωρίζοντας το αντικείμενο του πόθου. Κάποιοι συζητούσαν δυνατά. Κάποιοι προσπαθούσαν να γελάσουν με τα αστεία της μπάντας. Κάποιοι καβαλούσαν τους στίχους τους και ονειροπολούσαν.
Οι πολυάριθμοι Lambchop (μέτρησα 8 άτομα επί σκηνής, σημάδι ότι έχουν αρχίσει να μειώνονται δραματικά) για τουλάχιστον μιάμισι ώρα μάγεψαν αυτούς που είχαν έρθει για να μαγευτούν με τις μελαγχολικές τους μελωδίες και τα βίαια αλλά σποραδικά συναισθηματικά ξεσπάσματα των οργάνων. O Kurt Wagner και η παρέα του κατάφεραν καθήμενοι (πέντε από αυτούς) να κρατήσουν κάποιους από μας όρθιους, άλλοτε με τεσσερις (!) κιθάρες και πλήκτρα και άλλοτε με βαρύ σαξόφωνο, παίζοντας ένα από τα πιο ακουστικά και ήσυχα σετ τους. Στηρίχθηκαν στο "Is A Woman" και άφησαν τις όποιες ροκ ανησυχίες τους στο Νάσβιλ του Τενεσή, από όπου προέρχονται. O Kurt σαν ένας μοντέρνος Elvis Costello (την φωνή του οποίου μου θύμιζε συνεχώς) απέδειξε ότι ο παλιός καλός frontman δεν αντικαθίσταται από κανένα μηχάνημα.
Δεν είμαι σίγουρος αν προτιμώ τους Lambchop στην σκηνή ή στον καναπέ του σαλονιού μου, έτσι ώστε να επικρατεί ισορροπία καθίσματος. Η αλήθεια είναι ότι, πάνω - κάτω, ακούγονται ακριβώς ίδιοι. Ένα μέρος του κοινού άρχισε να αποχωρεί πριν το τέλος της συναυλίας αναζητώντας τη δροσιά κάποιου ποτού. Οι μαγεμένοι παρέμειναν κοντά στη σκηνή και αποθέωναν την μπάντα. Και γω, ως κοσμικός παρατηρητής, σκεφτόμουν ότι αυτοί ήταν τελικά που βγήκαν κερδισμένοι.
