Lee "Scratch" Perry, Max Romeo, Congos, Andrian Sherwood
Όταν κατεβήκαμε προς τον Βοτανικό για αυτό το πολυαναμενόμενο reggae βράδυ, μας καλωσόρισε το σουρεαλιστικό θέαμα τις εισόδου ενός κοινού που υπό κανονικές συνθήκες δε θα περίμενες να συνωστίζεται έξω από ένα χώρο με σαφείς σκυλάδικους συνειρμούς. Από κυριλέ υπάρξεις, μέχρι και άτομα σαν αυτά που αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης για το Alternativo των Guydeborians, όλες οι ενδιάμεσες διαβαθμίσεις έδωσαν το παρών. Όπως σε κάθε πανηγύρι, όπου σημασία δεν έχει τόσο η μουσική όσο αυτή καθεαυτή η μάζωξη.
Με το που μπήκαμε στον μεγάλο (για Ελληνικά συναυλιακά δεδομένα) χώρο, μας περίμενε η ταπεινωτική διαπίστωση ότι το σκυλάδικο έχει 100 φορές καλύτερο ηχητικό εξοπλισμό από κάθε indie στέκι της Αθήνας στο οποίο ξεροσταλιάζουμε. Ίσως τελικά μόνο αυτοί οι 'εμπορικοί' χώροι έχουν τα χρήματα ή αποφασίζουν να τα επενδύσουν σε καλά ηχητικά συστήματα. Η βραδιά κύλησε σε μεγάλες εντάσεις με καθαρό ήχο και το μπάσο να δίνει τις απαραίτητες νταμπο-κλωτσιές στα στομάχια. Ο εξαερισμός κρίνεται ικανοποιητικός, η κυρία στις τουαλέτες (SIC) ευγενικότατη, μπράβο με τόνο στους διοργανωτές για τα πρακτικά.
Η μουσική δεν ήταν ικανή να κάνει τη διαφορά, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ήταν και κακή. Αυτό που περίμενες ν' ακούσεις, αυτό άκουγες, τίποτε παραπάνω κι ίσως ελάχιστα παρακάτω (μια και οι λεγάμενοι έχουν μπει προ πολλού σ' αυτό που αποκαλούμε τρίτη ηλικία). Προσωπικά, αντί για τους Jamerllada, νομίζω ότι στο line-up θα ταίριαζε καλύτερα κάποιο όνομα σαν τους Soulfire ή τους Locomondo.
Των Congos το λέει ακόμα η καρδούλα τους και με τα παλιομοδίτικα φωνητικά τους μας χαλάρωσαν και ζέσταναν αρκούντως το πλήθος - όχι ότι ήθελε και πολλά για να πάρει μπρος. Ο Romeo έβγαλε ένα αξιοπρεπές πλην διεκπεραιωτικό best of σετ, πιθανότατα λόγω περιορισμένου χρόνου. Σε σχέση με την προηγούμενη εμφάνισή του στο Mama Africa, ήταν σαφώς κατώτερος, αλλά το τζέρτζελο με το κοινό που ό, τι και να του έπαιζες εκείνη τη στιγμή θα γούσταρε, έκανε τις όποιες μουσικές ευαισθησίες να κρυφτούν άρον άρον κάτω απ' το δονούμενο (λόγω μπάσου) πάτωμα. Η όλη φάση ήταν για το πάρτι και για το φόρο τιμής στους θρυλικούς στυλοβάτες της reggae κι όλα τα άλλα ερχόντουσαν δεύτερα. Ας σημειώσουμε εδώ ότι από τη μεριά του ο Romeo απέτισε φόρο τιμής στον σκηνοθέτη Μπαφαλούκο που ανέβηκε κι αυτός στη σκηνή.
Ο Lee Perry πάντως ήταν εκείνος που άφησε τις πιο αξιομνημόνευτες αναμνήσεις της βραδιάς. Για το άτομο ό, τι κι αν πούμε είναι λίγο. Βρίσκεται μόνιμα κι από πάντα σε άλλους διανοητικούς παραλλήλους. Το γνωστό ντύσιμό του, η βαλίτσα που κουβαλούσε μόνιμα μαζί του (ακόμα και στο encore) ήταν το ακριβώς αντίθετο του στυλ-Clooney συρσίματος του trolleycase στο up in the air. Γραφικός; Σίγουρα, αλλά και τόσο ειλικρινής στο χάσιμό του που δεν μπορούμε παρά να εξακολουθούμε να τον αγαπάμε, ειδικά όταν βλέπουμε ότι και μουσικά συνεχίζει να την ψάχνει, όσο του επιτρέπουν η ηλικία και οι αντοχές του. Στο τέλος είχαμε μια επιτυχημένη all-stars εμφάνιση όλων των καλλιτεχνών για το War In A Babylon, η οποία αντιμετωπίστηκε με ...ποδοσφαιρικό παραλήρημα από το κοινό.
Συνολικά μια καλά οργανωμένη βραδιά που αποδεικνύει ότι η reggae μουσική έχει εδραιωθεί για τα καλά στο μενού μεγάλου κι ετερόκλητου πλήθους Ελλήνων ακροατών.
_____
Φωτογραφίες - Θάνος Σιόντορος
