Ups and Downs, Lila blowin' in the wind
Όσοι βρέθηκαν στο λόφο της Σάνης εκείνο το Σάββατο, σίγουρα θάχουν να το θυμούνται για πολύ καιρό. Ήταν αναμφισβήτητα μια μαγική βραδιά. Η λατινοαμερικάνα Lila Downs σαγήνευσε άπαντες με την ευρεία γκάμα της φωνής και του ταμπεραμέντου της, με το ντουέντε και με τα όλα της. Κινήθηκε με καταπληκτική άνεση από το πάθος των μπλουζ και του γκόσπελ ως τα μύχια μυστηριακά και τα υψίσυχνα της Ύμα Σουμάκ. Τραγούδησε ινδιάνικα, μεξικάνικα, zapotec και mixtec, τανγκό, σκα, μπλουζ, μιούζικ χωλ, σκωπτικά, ευρωπαϊκά, άφρο-τζαζ, έπαιξε κιθάρα, μαράκες και μπόνγκο και λικνίστηκε εξαίσια με χάρη περίσσεια.
Εμφανίστηκε με τα λεπτά και μακριά κοτσιδάκια της, ντυμένη μ' ένα παραδοσιακό φόρεμα γεμάτο κρόσσια, κόκκινο της φωτιάς και μοβ του θανατηφόρου πάθους. Το λέει άλλωστε και τ' όνομά της: Lila και lilac, το λιλά, το μοβ, το μελιτζανί, ένα γλυκό του κουταλιού γεμάτο νάζια που ενδέχεται όμως να κρύβει και στρυχνίνη. Το ίδιο υβριδικό ήταν και το ρεπερτόριό της. Ακούστηκαν από Woody Guthrie μέχρι Quizas-Perhaps-Quizas του Nat King Cole. Και φυσικά πολλά κομμάτια από την μουσική επένδυση της ταινίας "Φρίντα" ['El conejo', 'Paloma negra', 'La bruja', 'La llorona', 'Estrella oscura', 'Burn it blue']. Μπλουζ που γίνονται ραπ, τανγκό που γίνεται σκα και ξανά τανγκό, λάτιν τζαζ που αυτοσχεδιάζει ευρωπαϊκά και φτάνει μέχρι την ταραντέλα. Παραδοσιακά των Μάγιας και των Ινδιάνων προγόνων της που μοιάζουν σύγχρονα. Θλιβερά λόγια και ιστορίες λυπητερές που έχουν την περηφάνια να περιγελούν την μοίρα τους. Κι όλα μεταμορφωμένα σε προσωπικό στιλ, ανανεωμένα και φρέσκα, οξύμωρα εν εαυτώ.
Μαζί της πέντε μουσικοί όλοι τους μοναδικοί, υπέροχοι κι απολαυστικοί. Ο εκ Νέας Υερσέης ορμώμενος Paul Cohen [εκπατρισθείς εβραίος] στο σαξόφωνο, τα πλήκτρα, το κλαρινέτο και τα ζογκλερικά. Η θητεία του στα τσίρκα αλλά και τα αβανγκάρντ μουσικά στέκια τούδωσε την άνεση και την φινέτσα ενός γνήσιου διασκεδαστή. Ο τρελιάρης κουβανός Yunior Terry Cabrera στο κοντραμπάσο και το βιολί. Ο παραγουανό-μεξικάνος Celso Francisco Duarte Lopez στην άρπα με δάχτυλα που ανάβουν φωτιές. Ο μεξικάνος Edgardo Luis Serka Mimica στα τύμπανα και τα διάφορα κρουστά. Κι ο νεοϋορκέζος βραζιλιάνος Guilherme Campos Monteiro στην ακουστική και την ηλεκτρική κιθάρα.
Το πλέον αξιοσημείωτο είναι ότι ανάμεσα στους θεατές βρίσκονταν και αρκετά παιδάκια που το καταχάρηκαν ιδιαίτερα. Αυτό είναι ένα απ' τα ταλέντα ενός γνήσιου καλλιτέχνη, η επικοινωνία του με το όποιο κοινό, που μπορεί να είναι το ίδιο εξωτικό όσο και ο ίδιος. Κι εδώ βρίσκεται το μεγαλείο της Λίλα και των μουσικών της!!! Κατόρθωσαν κάτι το πανδύσκολο: άγγιξαν τις ευαίσθητες χορδές του ευρέως κοινού ενώ ταυτόχρονα ικανοποίησαν και τους απαιτητικούς θαυμαστές αλλά και τους ψαγμένους περί τα μουσικά φίλους της τζαζ. Φαντάζομαι πως δεν έχετε ξαναδεί ακουστικό κοντραμπάσο να σολάρει και άρπα να του κρατάει το ίσο. Ούτε σαξοφωνίστα να κάνει τρελά ακροβατικά με τρία πορτοκαλάκια.
Αναλογιστείτε μόνον τί μουσική επίδραση ήταν αυτή η παράσταση για τους μικρούς της θεατές των πέντε-δέκα χρόνων ή ακόμη και τους έφηβους που την κατέκλυσαν στο πίσω μέρος της σκηνής ζητώντας αυτόγραφα και φωτογραφικά ενσταντανέ. Αν υπάρχει καλή έννοια του όρου παγκοσμιοποίηση, τότε σίγουρα η βραδιά εκείνη ήταν το τέλειο παράδειγμα.
Η προσωπική της σελίδα
Συνέντευξη στην Guardian
Κι ένας φανατικός θαυμαστής της
