Breaking the Habit

Διανύοντας τα δύο περίπου χιλιόμετρα μέχρι την είσοδο, μας συντρόφευε η μουσική των Blackout και μια στρατιά γονείς με παιδιά. Ναι, ακριβώς όπως το ακούτε! Το νεαρό της ηλικίας ήταν το χαρακτηριστικό αυτής της συναυλίας και είναι απόλυτα λογικό. Για κάποιον που θα ήθελε να τους απαξιώσει, θα τους έβαζε στην κατηγορία Avril Lavigne, για εμάς αυτοί είναι οι Guns 'n' Roses της γενιάς τους και χαιρόμαστε που όλα αυτά τα πιτσιρίκια (και μη) μπόρεσαν να τους απολαύσουν.

Το αγγλικό support σχήμα που για λόγους που δεν καταλαβαίνουμε (όπως και με το support στους Kiss) δεν ανακοινώθηκε πουθενά ήταν ήδη επί σκηνής. Το κοινό από κάτω τους στήριξε με το παραπάνω κάτι που ήταν πολύ θετικό σημάδι ότι αφήνουμε την καφρίλα του παρελθόντος πίσω μας. Θυμηθείτε μόνο τα κέρματα που πέταγαν κάποιοι στους System of A Down όταν είχαν παίξει στην Ελλάδα support στους Slayer. Μουσικά οι Blackout ήταν πολύ κοντά σε όλο το nu metal-rapcore στυλ χωρίς όμως να βγάζουν κάτι το ιδιαίτερο. Σίγουρα είχαν φοβερή κίνηση επί σκηνής και παρακολουθήσαμε κάτι πολύ ζωντανό και ευχάριστο μέχρι να πέσει ο ήλιος.

Μετά από κάνα σαραντάλεπτο αναμονής και αφού η ώρα πλέον έχει φτάσει δέκα παρά είκοσι είδαμε το πολυμελές σχήμα να παίρνει θέση. Το πρώτο πράγμα που μας έκανε εντύπωση ήταν ότι όλοι εκτός του τραγουδιστή βρίσκονταν υπερυψωμένοι. Ο καθένας είχε το βάθρο του και ο drummer μαζί με τον turntablist/sampler ήταν ακροβολισμένοι δεξιά και αριστερά του stage. Πίσω τους ανέμιζε ένα τεράστιο πανό με το όνομα του σχήματος!

Στην συνέχεια ο Chester Bennington ήταν επί σκηνής και το show ξεκίνησε. Μιλάμε για show παρά το γεγονός ότι δεν υπήρχαν σκηνικά, υπήρχαν όμως performers. Όλο το σχήμα επάνω στο stage λειτούργησε σαν ένας ζωντανός οργανισμός αλλάζοντας θέσεις και στάσεις δημιουργώντας μια χορογραφία για σχεδόν κάθε κομμάτι. Ιδιαίτερα οι εναλλαγές ανάμεσα στους δύο τραγουδιστές ήταν εκπληκτικές όχι μόνο στα άλματα αλλά και στα φωνητικά. Ραπάρισμα ο Shinoda, κραυγές ο Bennington! Η διαφορά ανάμεσα στην ποιότητα του ήχου όταν έπαιζαν οι Blackout και τώρα ήταν ολοφάνερη. Σίγουρα τα slow μπαλαντοειδή κομμάτια δεν είναι το φόρτε των Linkin Park αλλά χρειάζονταν για το απαραίτητο διάλειμμα. Όταν ακούς back to back hits όπως τα "Numb", "Breaking the Habit" και "Shadow of the Day" είναι αρκετά για να φύγεις από εκεί ευχαριστημένος. Το σόλο του drummer επίσης ήταν καλό αλλά θα προτιμούσαμε ένα turntable performance από τον Mr. Hahn.

Στο σχεδόν δεκάλεπτο που μεσολάβησε πριν το encore μέρος του κόσμου έδειξε κάποια ανησυχία αλλά το γκρουπ ξαναβγήκε και δεν μας απογοήτευσε. Αφού μας χάρισαν τα "What I've done" και "Faint" ανάμεσα σε αλλά. Μετά από μια ώρα και τριάντα πέντε λεπτά συνολικής εμφάνισης περίπου αποχώρισαν. Χωρίς να αφήσουν κανέναν απογοητευμένο αφού μας είχαν χαρίσει κομμάτια όπως "Given Up", "Leave Out All the Rest", "Somewhere I Belong", "Lying from You", "From the Inside", "One Step Closer", "Crawling", "Runaway", "Papercut", "Forgotten" και "In the End".

Δεν θα μπούμε σε συζήτηση με κάποιους που μπορεί να τους θεωρούν υπερεκτιμημένους κ.λπ., εξετάζουμε απλά αν η εμφάνισή τους ήταν καλή και σε αυτό το κομμάτι ήταν άψογοι. Φέρθηκαν σαν επαγγελματίες και είχαν επικοινωνία με το κοινό τους. Μέχρι και την ελληνική σημαία στα keyboards του είχε ο Shinoda. Μας είπε ότι του την έδωσαν κάποιοι fans πριν την συναυλία. Για αυτό και έγραφε "Greece welcomes Linkin Park". Ευτυχώς πετροπόλεμοι του παρελθόντος αποφεύχθηκαν. Ένα άσχημο που συνέβαινε ήταν ότι διάφορες παρέες κυρίως από πίσω παραείχαν ενθουσιαστεί και βρήκαν παιχνίδι να πετάνε μπουκάλια νερό μπροστά. Κάτι τέτοιο σε μια συναυλία είναι καφρίλα πόσο μάλλον όταν οι περισσότεροι εκεί ήταν γονείς με παιδιά.

Φωτογραφίες: Anna Kweskin

Περισσότερες φωτογραφίες θα βρείτε εδώ