Into the Mystic

Το βράδυ της Δευτέρας, είχαμε επιτέλους, την ευτυχία να παρακολουθήσουμε την Loreena McKennitt ζωντανά στο Θέατρο Βράχων. Και λέω ευτυχία, γιατί η "Aυτού Mεγαλειότης" μας έχει ξεσηκώσει αμέτρητες φορές με τις δημιουργίες της, μας έχει συγκινήσει, μας έχει ταξιδέψει, αλλά ούτε κουβέντα να μας κάνει την τιμή.

Και να την, μετά από την προηγούμενη αναβολή, στις αρχές Ιουνίου, χθες, να ξεκινάει τη συναυλία της στις 9.45, χωρίς καν να μας καλησπερίσει -ένα γεια βρε αδερφέ που ανεβήκαμε τις απελπιστικές ανηφόρες του Βύρωνα να έρθουμε. Ωστόσο η μουσική αποζημίωνε για την σχετική αδυναμία της να επικοινωνήσει με το κοινό και να δώσει μερικά κομμάτια του εαυτού της, πέρα από τα της τέχνης.

Ο συναυλιακός χώρος γέμισε από κόσμο κάθε μουσικής "υπηκοότητας", από σοβαρές κυρίες που σίγουρα ακούνε Αρβανιτάκη και Αλεξίου, μέχρι νέους της πανκ σχολής. Πράγματι "All Souls Night"!

Η σκηνή είχε απλό στήσιμο και πέρα από το φόρεμα της Loreena -καφετί και σε μεσαιωνικό στυλ- και τον τεράστιο βράχο ακριβώς πίσω της, ούτε το "τάγμα των ιπποτών" της, ούτε κάποιο καλαισθητικό στοιχείο τριγύρω μπορούσε να προδιαθέσει για το ταξίδι -χρονικά, χωρικά, μουσικά, πολιτιστικά- που θα επακολουθούσε.

Μόλις ξεκίνησε η μουσική, η ατμόσφαιρα γέμισε με υπνωτική, παραμυθένια ουσία που διέκοπτε κάθε σκέψη, κάθε επαφή με το παρόν. Λες και οδογέφυρες αναδύθηκαν από την ορχήστρα και έφεραν κοντά τη λογοτεχνία, την ιστορία, το Σαίξπηρ, το Δάντη, την Ιρλανδία, το Μαρόκο και τις μελωδίες Κέλτικων, Αραβικών, Ανατολίτικων και σύγχρονων ήχων, δημιουργώντας έτσι συχνά μουσικούς νεολογισμούς, επιτείνοντας το κλίμα ενός όψιμου και υπέροχου Μεσαίωνα ή ενός ταξιδιού με πειρατικό πλοίο.

Είναι ξακουστή η μεγάλη ποικιλία μουσικών οργάνων που χρησιμοποιεί η Loreena στους δίσκους της και έτσι και επί σκηνής υπήρχε από ηλεκτρική κιθάρα, πιάνο, βιολί και τσέλο, μέχρι μπουζούκι και κάτι σαν μίνι λατέρνα. Η τύπισσα μπορεί να μην με άγγιξε με τις τυπικές κουβέντες της, αλλά ένιωσα βαθύ θαυμασμό όσο την παρακολουθούσα να σηκώνεται βιαστικά από το πιάνο και να πιάνει τον ακορντεόν ή να αφήνει τα δάχτυλα της σε ένα απολαυστικό χορό πάνω στις χορδές της άρπας. Το καλύτερο από όλα φυσικά ήταν η ίδια η φωνή της, που με τη διαύγεια και το βάθος της μάγευε σαν Σειρήνα το κοινό. Ακούσαμε αρκετά τραγούδια, όλα όμορφα και αγαπημένα, όπως το "The Bonny Swans", "The Lady of Shalott", "Caravanserai", και το υπέροχο "Santiago".

Και έφτασε η ώρα να εξηγήσω, γιατί νωρίτερα ανάφερα ότι ο κόσμος ήταν αυτό που λέμε "κάθε καρυδιάς καρύδι". Κάποια στιγμή είπε το αφεντικό -η Loreena δηλαδή- ότι θα μας πουν ένα τελευταίο τραγούδι. Οι συμπαθέστατες κυριούλες τριγύρω, καθότι προνοητικές σκέφτηκαν "Τι πειράζει μωρέ να μην το ακούσουμε, δεν πάμε να γλιτώσουμε την κίνηση;". Και εδώ βιώσαμε το πρώτο ξενύχιασμα, σπρώξιμο, γκρίνια κτλ.

Πάει αυτό, ακούμε το τραγούδι, φεύγει η μπάντα -και καλά- και στο σημείο αυτό ζούμε το δεύτερο και πιο επώδυνο ξενύχιασμα, σπρώξιμο, γκρίνια. Λες και δε θα μας έλεγε καληνύχτα ρε παιδιά πριν τελειώσει! Είπαμε, δεν είναι σαΐνι στα κοινωνικά αλλά όχι και Νεάντερταλ. Πάμε στο πρώτο ανκόρ, όπου ξέχασα την προηγούμενη ταλαιπωρία, γιατί παίχτηκε το "The Old Ways" με τέτοιο παραληρηματικό, οργανικό πλούτο, που πραγματικά ανατρίχιασα. Θα έλεγα ότι ήταν έτη φωτός καλύτερο από την εκτέλεση που ακούμε στο cd.

Και ξανά τώρα στα του ξενυχιάσματος. Τελειώνει το τραγούδι, αδειάζει η σκηνή και νάτο πάλι το τσούρμο να οδεύει κατά πάνω μου. Μαζεύτηκα εκεί όπως μπορούσα να γλιτώσω, ώσπου ξαφνικά όλοι καθηλώνονται, γιατί είχε και δεύτερο ανκόρ (ουφ, τη γλίτωσα για λίγο). Μετά βέβαια μας καληνύχτισαν για τα καλά και έτσι ποδοπατηθήκαμε όλοι μαζί.

Πάντως, νομίζω ότι οι καλλιτέχνες πρέπει να γίνουν πιο ευρηματικοί, εφόσον θέλουν να κάνουν "εκπλήξεις" στον κόσμο. Βγάλε μια τούρτα να κεράσεις βρε αδερφέ ή κανένα ιπποποταμάκι να κάνει ακροβατικά. Αλλά τόσα ανκόρ πια, απελπισία έχει καταντήσει.

Συνοπτικά πάντως, αν εξαιρέσεις τις παρά τρίχα σωματικές βλάβες, ήταν μια πολύ ωραία συναυλία. Κάπου στη μέση μάλιστα, ένα κουνουπάκι ήρθε, ζουζούνιζε στο αυτί μου και δεν έλεγε να με αφήσει. Μόλις άναψαν τα φώτα, διαπίστωσα ότι είχε φύγει.