Μάνος Μυλωνάκης live

Χώρος ντυμένος στα λευκά, με τον τοίχο-καθρέφτη στα δεξιά του κοινού. Οι δυο τους στα μαύρα, Μάνος Μυλωνάκης και Θοδωρής Παπαδημητρίου. Δυο πιάνα, κοντό και πιο μακρύ, αρμόνιο, αρμόνικα, θερεμίνη, παιδικό ξυλόφωνο, ψηφιακό ταπ-μασίν, χειροπεταλιές... στα δεξιά μας ο Θοδωρής με το τσέλο του κι ένα κοντραμπάσο ως ντεκόρ. Το ρεπερτόριο προδιαγεγραμμένο και τυπωμένο: μουσικές από την Αντιγόνη που ανέβηκε στην Νότια Κορέα, από τον τσεχοφικό Γλάρο που ταξίδεψε από την Ρουμανία στη χώρα μας, από το Τσυκλόν του Τριαρίδη που ξαναηχογραφήθηκε και επανακυκλοφορεί φρέσκο και από το Σόλφαρ, καρπό του πρώτου ταξιδιού του Μυλωνάκη στην Ισλανδία.

Δεν θυμάμαι πόσον καιρό έχει να κάνει λάιβ στην Θεσσαλονίκη ο Μυλωνάκης. Κάθε ζωντανή εμφάνιση του Μάνου είναι γιορτή μουσική, είναι συναισθήματα και αισθήσεις που δονούν τον αγέρα, παλμοί ευφροσύνης και κύματα ευδαιμονίας. Νότες που ταξιδεύουν σε κλίμακες σύγχρονης κλασικής μουσικής, στοιχεία πειραματισμού και μινιμαλισμού, συγχορδίες που ενίοτε μπλέκουν σε ψηφιακά ηχοτοπία, αλλά δραπετεύουν και βγαίνουν στο φως. Εικόνες και ταξίδια του μυαλού που αυτονομούνται από τις θεατρικές και τις κινηματογραφικές συντεταγμένες στις οποίες αρχικά ήταν ταγμένες οι μουσικές αυτές συνθέσεις.

Μπορεί  να μη συμβαίνουν συχνά τέτοιες μουσικές απο/δράσεις, μπορεί να μην συνοδεύονται από συμφωνική ορχήστρα εγχόρδων, μπορεί να συμβιώνουν ταπεινά σε ένα λευκό δωμάτιο με ευπρεπή ακουστική, διατηρούν όμως την αξιοπρέπεια και κάτι από το μεγαλείο του συνθέτη που συνδυάζεται εξαιρετικά με τη χημεία δύο αξιόλογων μουσικών ερμηνευτών. Παρόλο που το κοινό δεν τήρησε αρκούντως τους άτυπους κανόνες κοινής ησυχίας, η προσφορά των μουσικών υπήρξε γενναιόδωρη και ανατατική. Και τα χειροκροτήματα ήσαν παρατεταμένα.