Poor Mercury's Moody Blues

Οι πιο υποψιασμένοι από εσάς το ξέρουν καλά πως από τη στιγμή που κυκλοφόρησε το "Deserter's Songs" οι Mercury Rev έπαψαν να είναι συναρπαστικό συγκρότημα. Απλοί λογάριθμοι μας το επεξηγούν αυτό, αλλά και η ίδια ιστορία του ψυχεδελικού rock, που όποτε στη ζωή του αποφάσισε να γίνει προσεγγίσιμο αδιανόητο στάθηκε να υπερβεί τις χάρες μιας αραχνοϋφαντης μπαλάντας των Moody Blues. Και ούτε φυσικά το "Goddess in a higway" θα καταστεί ποτέ περισσότερο σκοτεινό και ταξιδιάρικο από το "Mama" των Genesis. Χαίρομαι λοιπόν που σε είκοσι χρόνια θα ντρέπομαι γιατί κάποτε παρακολούθησα τρεις (3) live εμφανίσεις των Mercury Rev.

Με την πρώτη από αυτές ενθουσιάστηκα και στο άκουσμα μόνο των «ανυπόφορων» ακόρντων του "Cortez The Killer", στη δεύτερη είχε ήλιο και δεν πρόσεχα ιδιαίτερα τη σκηνή (δακρύζουν έντονα τα μάτια μου στον ήλιο και το τσούξιμο μένει για ώρες...) και προχθές στο Μύλο γνώριζα ήδη πως οι Mercury Rev αποκλείεται να μας (Σας-Με) απογοητεύσουν καθώς και όλα όσα θα γράψει ο ροκ τύπος της χώρας. Άλλωστε οι MREV πλέον ανήκουν στην κατηγορία των εναλλακτικών που πλησιάζουν επικίνδυνα προς το χρυσό δίσκο (κατά τους ορισμούς του Μπάμπη). Το διανοείστε πως όταν κυκλοφόρησε το "Red Medicine" των Fugazi η Μαρία Ευθυμιάτου είχε προβλέψει για αυτούς μέλλον ανάλογο με αυτό των Offspring ;... χε, χε!

Με την πολλάκις τιμημένη Αποθήκη του Μύλου να συνιστά πλέον στέκι εντέχνων λαϊκορόκ συναντήσεων, το ότι δεν στριμωχτήκαμε πίσω από τις κολόνες του Club ήταν κάτι τις το ευχάριστο. Τα περί sold out όμως απεδείχθησαν τελικά κακεντρεχείς προβλέψεις του Αθηνοκεντρικού κατεστημένου, που για μια ακόμη χρονιά κράτησε τίτλους, συναυλίες και reality τηλεπαιχνίδια εντός των αλλαζονικών του συνόρων. Είδαμε όλους μας τους γνωστούς και ξαφνικά νομίσαμε πως ζούμε σε έναν πλαστό συναυλιακό παράδεισο με ένα ποτήρι ουίσκυ στο χέρι, σε μια ιδιότυπη rock δεξίωση γεμάτη άσχετους φλώρους και διχτυωτές γκόμενες.

Το ίδιο αλαζονικά και λιγότερο υπερφίαλα θα περιέγραφε και ο φίλος μου ο Κώστας την εμμονή των Mercury Rev να μην ασχολούνται με το προ-ιστορικό πλέον υλικό τους. Παρουσιαζόμενοι στο κοινό τους εν μέσω γλυκόπιοτων ερωτοτροπικών μελωδιών, κοντεύουν πια να γίνουν γκομενοσυγκρότημα (εκεί που κάποτε κόντευαν να μην είναι καν συγκρότημα). Θα ήθελα τώρα να κάθομαι και να σχολιάζω ότι παπάρα έχω διαβάσει αυτές τις μέρες για την μαγεία του ψυχεδελικού ήχου, τη διάθλαση του φωτός στις νότες και τους στίχους των MREV κλπ, μάλλον δεν κάνει όμως... Εδώ πέρσι ο Φίλαθλος είχε προβλέψει ότι ο ΠΑΟΚ θα πάρει το πρωτάθλημα της Α1 στο Μπάσκετ, τι να λέμε...

Ξεκινώντας από το "Funny Bird" και καταλήγοντας στις φωτοκόπιες του έσχατου δικού τους «Καλύτερου Ροκ Δίσκου Της Χρονιάς», οι Mercury Rev μας απασχόλησαν με τον καλύτερο τρόπο. Έτσι κι αλλιώς τα πράγματα έχουν μπερδευτεί επικίνδυνα. Είναι μόνο δική μου εντύπωση το ότι ο Grasshoper δεν μοιάζει πια να είναι μέλος της δικής του μπάντας; Οι δύο πληκτράδες είναι αδέρφια μεταξύ τους και κατά συνέπεια και με τον Γιάννη Γιοκαρίνη; Το "Once In A Lifetime" είναι αυτό που είχε διασκευάσει και ο Σαββόπουλος (ΝΑΙ- οπότε μαζί με το "Into My Arms"- που μας είχαν πει στο Ρόδον- έχουν δύο κοινά τραγούδια στο ρεπερτόριο τους- άντε και τη "Συννεφούλα"!), η επιλογή των 'Κάθοδος Των Μυρίων' ως support εντάσσεται άραγε στην προσπάθεια της κυβέρνησης να μην αντικρίσουμε κάποτε τις συνέπειες του νέου Ασφαλιστικού;