Μα τους χίλιους κεραυνούς και το άλμπατρος του αρχαίου ναύτη

Λίγα μπιφ σε επίπεδο fanbase ενσωματώνουν τόσα αντίρροπα στοιχεία όσο το Metallica vs Iron Maiden. Αμερικανοί vs Βρετανοί. Thrash metal vs NWOBHM. Υπαρξιακή οργή vs ιστορία / fantasy / λογοτεχνία. Κιθαριστική επίθεση vs κιθαριστική ροή - μελωδία. Άμεσος ωμός James vs larger-than-life θεατρικός Bruce. Την πιο κρίσιμη στιγμή και ενώ μεσουρανούσε το grunge, οι μεν Metallica προσαρμόστηκαν στην εποχή, οι δε Maiden παρέμειναν πιστοί στο παραδοσιακό heavy metal... Και ούτω καθ’ εξής. Εξ ου και το μπιφ όχι απλά αντέχει αλλά δεσπόζει μεταξύ των μακροβιότερων χεβιμεταλλικών μύθων.

Φέτος, μετά από σαράντα χρόνια επικής κόντρας των φανς, οι Metallica και οι Iron Maiden έδωσαν εν αγνοία τους την πλέον προκλητική αφορμή για την κορύφωση των αντιπαραθέσεων, και μάλιστα τοπικού ενδιαφέροντος, ανοίγοντας τις φετινές περιοδείες τους στον ίδιο ακριβώς χώρο στην Αθήνα μέσα σε 15 μέρες. Δεν έχει ξανασυμβεί και αν επαναληφθεί θα είναι έκπληξη. 

Και πριν αρχίσουν καν οι συγκρίσεις, οι συμφωνίες, οι διαφωνίες κλπ, πριν προλάβουμε να γελάσουμε (μαζί) με τον Τάκη τον Τρούπερ και τον Γιάννη τον Whiplash, οι ακάματες εγχώριες φωνές λογικής (όχι η Αφροδίτη Λατινοπούλου) είναι και πάλι στις επάλξεις, έτοιμες να καλέσουν σε αυτοσυγκράτηση. Μην τυχόν και το χαρούμε λίγο.

“Δεν υπάρχει κόντρα, είναι φίλοι μεταξύ τους”.

Παρότι σιγά να μην παίζουν και κουμ καν, ευχαριστούμε τον internet explorer για την υπενθύμιση των αβροτήτων. Οι Metallica ξεκίνησαν με πρότυπο τους Iron Maiden. Ένας από τους επώνυμους φανς των Βρετανών του άρτι αφιχθέντος στους κινηματογράφους Burning Ambition είναι ο Lars Ulrich άλλωστε. Αλλά και ο Steve Harris έχει εκφράσει την εκτίμησή του για τους Metallica, έχει φωτογραφηθεί μαζί τους στις συναυλίες τους και ο Dickinson είναι φαν του Death Magnetic. Μπλα μπλα μπλα, Dave Murray - Kirk Hammett παρεάκι πιο τρελό από το δικό σου, αλληλοεκτίμηση Lars και Nicko, βαρεμάρα. Τα έχουμε εμπεδώσει, αλλά από όσο γνωρίζουμε δεν είμαστε μέλη κανενός από τα δύο γκρουπ. Όταν έχεις δει σχεδόν back-to-back Metallica και Maiden σε συναυλία, οι συγκρίσεις είναι αυτόματες και περιττεύει να εξηγηθεί γιατί.

“Μη συγκρίνετε, είναι διαφορετικές οι φιλοσοφίες τους”.

Δεν είχαμε καταλάβει ότι αντιπαραβάλαμε τον Χέγκελ με τον Μπένθαμ ώστε να ελέγχονται τα οικεία αξιακά συστήματα. Για heavy metal νομίζαμε ότι μιλάμε, πέραν του ότι κανείς νορμάλ άνθρωπος δεν καταλαβαίνει τον Χέγκελ (πλην του Ζίζεκ που εξ αυτού κιόλας δεν είναι νορμάλ). Δυο λόγια θα έγραφα ούτως ή άλλως αλλά μετά από τόσες αναλύσεις περί των ασυμβίβαστων των “φιλοσοφιών” θα τους συγκρίνω head-to-head τώρα, και ως προς τις προβλέψεις μου, αν μη τι άλλο για να καταγράψω δυο - τρεις αναμνήσεις που ίσως αξίζουν επί προσωπικού, ή που θα ανακαλούμε κάποτε και θα γελάμε. Ή θα κλαίμε.

Προσμονή: Επιβεβαίωση πρόβλεψης → Metallica

Δεν χρειάζονται πολλά. Το μεγαλύτερο εμπορικό μέγεθος είναι οι Metallica και είχαν να έρθουν 16 χρόνια. Το 2022 πάλι για τους Maiden τραβιόμασταν στο ΟΑΚΑ. Λογικό είναι ότι οι περισσότεροι δεν έχουν την οικονομική πολυτέλεια ή την όρεξη να ασχολούνται με δύο μεγάλες heavy metal συναυλίες τόσο στα κοντά. Από τον Λιάγκα που έστειλε ανταποκριτή να ζητάει να παραμείνει ο Hetfield στην Ελλάδα “because we have a sun, we have sea, we have very good food”, μέχρι την Άννα Βίσση, τον Λάκη Γαβαλά και δεν συμμαζεύεται που έσκασαν μύτη στο λάιβ, η περιρρέουσα ατμόσφαιρα επικύρωσε ότι το πολυαναμενόμενο event ήταν οι Metallica. Το δίνουμε αβλεπί αν και οι παραινέσεις δεν εισακούστηκαν και αντί να αράζουν στην Αντίπαρο οι Αμερικανοί συνεχίζουν την περιοδεία τους.

Σατανισμός και γάτ.. μέταλ alert: Επιβεβαίωση πρόβλεψης →  Iron Maiden

Come on, το στοίχημα δεν το δίνει. Τι κι αν γεμίσαμε ορθόδοξους μεϊντενάδες από τότε που η λογοκρισία των Τσίπρα και Κοτζιά έκοψε τον Μεγαλέκο από τις περιοδείες των Βρετανών, οι Iron Maiden ως απόλυτο αρχετυπικό heavy metal συγκρότημα παραμένουν κόκκινο πανί. Και σωστά. Γιατί να κουράζεται ο άλλος να ψάχνει τους στίχους των κουρεμένων στο κάθε “Devil’s Dance” από το Reload (που είναι και δεν είναι metal) όταν οι μακρυμάλληδες του έχουν έτοιμη καραμεταλλούρα “The Number Of The Beast” από το 1982 και λέγεται και όλος ο δίσκος έτσι και δείχνει και τον σατανά στο εξώφυλλο; Φυσικά ως φιλόξενος λαός τιμήσαμε τους Αμερικανούς με starter δημοσιεύματα για την έλευση του Αντιχρίστου, αλλά για τους Maiden είχαμε σπέσιαλ περιποίηση με το Άγιο Όρος σε πλήρη εγρήγορση και την έγκαιρη επιστράτευση αόρατων εξορκιστών να προσπαθούν να αποτρέψουν φυσικές καταστροφές. Ποιος έκαψε την Παλλήνη το 2022 μετά την έλευση του Θηρίου στο ΟΑΚΑ; 666 the number of the priest. Just saying. Καλά τα πάνε προς το παρόν, μόνο ο σεισμός της Εύβοιας έχει ξεφύγει.

Διοργάνωση: Ανατροπή →️ Metallica

Στο παρελθόν έχω κατ’ επανάληψη αναφερθεί στις αστοχίες της High Priority οπότε φέτος σημειώνω εμφατικά την άψογη διοργάνωση και στις δύο συναυλίες. Είχαμε έγκαιρη ενημέρωση για θέματα προσβασιμότητας, ωραρίων και σημείων ενδιαφέροντος, είδαμε διαφάνεια και κινητοποίηση στην εξυπηρέτηση των ΑμεΑ, επιπλέον παροχές για βαρήκοα και κωφά άτομα στους Metallica και sensory room για νευροδιαφορετικούς στους Iron Maiden.

Επί τόπου υπήρχε επαρκές προσωπικό, όλοι ευγενικοί και εξυπηρετικοί, στην είσοδο έγιναν έλεγχοι για επικίνδυνα αντικείμενα, στους Metallica οι διασώστες πηγαινοέρχονταν, ενώ στους Maiden τα λιγοστά καπνογόνα των γνωστών μη αλληλέγγυων ανεύθυνων ευρωλιγούρηδων που εξαίρουν τα μέτρα ασφάλειας στο Wacken, έσβησαν αμέσως από το προσωπικό. Χίλια μπράβο για το τρεχούμενο πόσιμο νερό και σαπούνι, πρακτική που πρέπει να καθιερωθεί σε τέτοιες διοργανώσεις. Στα σημεία προς βελτίωση μπαίνουν οι τιμές στο μπαρ. Ένα αναμνηστικό hard copy θα το εκτιμούσαμε επίσης, αλλά δεν είναι υποχρέωση για τον διοργανωτή.

Μικρό προβάδισμα στη συναυλία των Metallica όπου παραδόξως, παρά το κατάμεστο ΟΑΚΑ, η αποχώρηση για μένα προσωπικά ήταν πιο άνετη (χωρίς να δημιουργούνται προβλήματα στους Maiden όμως), αλλά κυρίως επειδή οι φόβοι μου για ασφυκτικό στρίμωγμα στην αρένα δεν επαληθεύτηκαν. Στο ύψος των πύργων τουλάχιστον οι συνθήκες ήταν αυτές που έπρεπε.    

Κοινό: Ανατροπή  →  Ισοπαλία

Είναι χεβιμεταλλικό canon ότι λίγο να σε αφορά η όλη ιστορία, κάποιον από τους δύο εκτιμάς περισσότερο ή κοροϊδεύεις λιγότερο, έστω ασυνείδητα. Ακόμα και αν εκτιμάς και κοροϊδεύεις αμφότερους για διαφορετικούς λόγους όπως εγώ. Που είμαι και team Maiden. (Ευτυχώς δεν μας διαβάζουν μαθητές λυκείου και δεν χρειάζεται να εξηγώ τη μη αντίφαση).

Από την team Maiden σκοπιά λοιπόν χάρηκα ιδιαίτερα με τη διάψευση των κακεντρεχειών περί σύναξης φασαίων στους Metallica. Αναμενόμενο άλλωστε. Όσο κόσμο κι αν μαζεύουν οι κερκίδες, τον τόνο στα στάδια τον δίνει η αρένα που αλίμονο αν δεν γέμιζε με γνώστες όλων των θεωριών για το μπάσο στο Justice. Αυτό που δεν περίμενα ωστόσο ήταν ένα τόσο εκρηκτικό κλίμα. Ασφαλώς οι 90.000 Metallica Family είχαν πλεονέκτημα έναντι των 50.000 Μόνο Maiden, αλλά όπως επικυρώνει και το Γεωδυναμικό Ινστιτούτο που κατέγραψε μέγιστη σεισμική επιτάχυνση στο “Moth Into Flame” (κομματάρα αλλά πέραν του ότι κατασφάχτηκε, οι μισοί δεν φάνηκε να το ξέρουν), το κλίμα επηρεάζεται και από άλλα πράγματα και οι μεταλλικές φυλές το έκαναν ντέρμπι. Άξιοι και άξιες.

Opening acts: Επιβεβαίωση πρόβλεψης  →  Metallica

Ελπίζω πλησίον της σκηνής των Anthrax να αναπτύχθηκε μικροκλίμα ικανών ντεσιμπέλ και να χάρηκαν οι φανς. Για εμάς τους υπόλοιπους η κατάσταση θύμιζε βόλτα στην πλατεία για παγωτό με πλανόδιους μουσικούς να χαζοακούγονται στο βάθος, αλλά χειρότερα γιατί δεν φάγαμε παγωτό. Αντίθετα, των Metallica προηγήθηκαν οι Gojira που όποιος τους έχει δει σε headliner show καταλαβαίνει ότι και από θέση σαπόρτ θερίζουν. Δεν επανέλαβαν τον περσινό θρίαμβο του Release γιατί για άλλη δουλειά κλήθηκαν, την οποία έκαναν άψογα. Οι Knocked Loose στη συγκεκριμένη συγκυρία θα μπορούσαν να λείπουν και τελείως.

Παραγωγή - ήχος: Επιβεβαίωση πρόβλεψης  →  Metallica

Αναφέρομαι στην επίδραση του εξοπλισμού στην ατμόσφαιρα της συναυλίας και όχι στο μέγεθος αυτό καθαυτό της παραγωγής το οποίο δεν με ενδιαφέρει από τυχόν φιλοκαπιταλιστικής άποψης, ήμαρτον. Τα έχουμε διαβάσει: Ογδόντα πεντακόσιες χίλιες νταλίκες, κάμερες, ηχεία. Οι Maiden είχαν πολύ ακριβή παραγωγή αλλά οι Metallica με οικονομικούς όρους ήταν η Disney. Όχι όμως και με αισθητικούς και γι’ αυτό με κέρδισαν εδώ. Η παραγωγή των Maiden ήταν στα γνωστά υψηλά τους στάνταρντς, αλλά εκτίμησα τον χύμα ήχο των Metallica, ίσως επειδή δεν τον είχα συνηθίσει κιόλας. Είχα κι εγώ πάνω από δέκα χρόνια να τους δω λάιβ. Ήταν μία μάλλον ριψοκίνδυνη επιλογή που ίσως επέτεινε και κάποια προβλήματα που είχαν με κιθάρες που στόναραν, αντηχήσεις κλπ, αλλά συνετέλεσε σε μία αίσθηση ωμού ήχου που ταιριάζει στην επιθετική τους προσέγγιση.

Παραγωγή - εικόνα / σκηνή: Ανατροπή  →  Iron Maiden

Το κυκλικό φορμάτ του “M72” tour με έχει μπερδέψει γιατί απέκλειε την πιθανότητα να βλέπεις όλη τη μπάντα μαζί, αλλά επέτρεψε σε περισσότερο κόσμο να βρίσκεται μπροστά το οποίο μου άρεσε. Στη συναυλία των Metallica κάθε σημείο στην αρένα έμοιαζε σωστό και λάθος ταυτόχρονα. Λόγω του snakepit το στήσιμο έγινε χαμηλά όπως πάντα και το όλο σόου είναι μάλλον φτιαγμένο για να το παρακολουθεί κανείς μέσω των πύργων από τις κερκίδες. Η σκηνή των Maiden από την άλλη δεν παρουσίαζε εκπλήξεις. Ισοπαλία χωρίς πολλά πολλά.

Στα visuals όμως η διαφορά ήταν μεγάλη. Αν και είμαι υπέρ της επιμονής των Βρετανών στην παιδικότητά τους, με τα εξώφυλλα, την προβολή του Eddie κλπ (το κρατάνε τρου, με συγκινεί σχεδόν), ειδικά τη χρήση props στα σκηνικά τους την έβρισκα πάντα υπερβολική. Μετά λοιπόν και από τα επιεικώς αδιάφορα βίντεο των Metallica, μεταξύ των οποίων ξεχώρισαν ωστόσο οι αφίσες και τα εισιτήρια από παλιότερες συναυλίες τους στην Ελλάδα (πολύ ωραία προσθήκη, έδειξε φροντίδα) και το “wake up America” στο “One” (τι έγινε James; δεν διχάζει πια η ενασχόληση με την πολιτική και τον Τραμπ;), περίμενα γενικό κουβά εδώ. Προς έκπληξή μου όμως οι Maiden σε αυτό το tour επένδυσαν σε μία υψηλής ανάλυσης οθόνη με διαφορετικό κινηματογραφικό backdrop για κάθε κομμάτι που βρήκα εξαιρετικά λειτουργικό, ιδίως όταν περιηγηθήκαμε στο παλιό Ανατολικό Λονδίνο αλλά και με την αισθητική εικονογραφημένου παραμυθιού στα “Fear Of The Dark” και “Rime Of The Ancient Mariner”.

Όλα σχεδιασμένα στο χέρι και ψηφιοποιημένα επίσης με το χέρι όπως είδαμε και στο σχετικό βίντεο. Ομοίως και οι Metallica συνεργάστηκαν με τοπικούς γραφίστες των χωρών από όπου περνάει η περιοδεία τους για τις country-themed αφίσες, τα λόγκο κλπ. Συγκροτήματα αυτού του status δεν παίζουν το όνομα και την παρακαταθήκη τους κορώνα γράμματα με generic AI σχέδια της κακιάς ώρας. Αν μελλοντικά αλλάξει το τοπίο ΑΙ, βλέπουμε.

Απόδοση, setlist, η κατεξοχήν συναυλία: Επιβεβαίωση πρόβλεψης  →  Iron Maiden

Ίσως δεν εκπλήσσει ότι τα κυρίαρχα σημεία των δύο συναυλιών ήταν τελικά οι ούτως ειπείν αντικειμενικές διαφορές τους, ότι οι Βρετανοί υστερούν σε πωλήσεις και υπερτερούν σε δισκογραφικό βάθος (ιδίως με το σερί των επτά κλασικών άλμπουμ) και σε τεχνική δεξιοτεχνία, παρότι το αισθητικό σκέλος είναι πιο σύνθετο και υποκειμενικό πεδίο.

Τουτέστιν, οι Iron Maiden δεν μπόρεσαν να τιγκάρουν το ΟΑΚΑ αλλά με dream team setlist και ευρισκόμενοι σε μεγάλη φόρμα ήταν συνολικά ανώτεροι παρά τα μείον πεντακόσια φορτηγά. Οι Metallica έδωσαν ένα φαντασμαγορικό gig, με μία εξαιρετική setlist με έμφαση στο The Black Album (αναμενόμενο) και το Ride The Lightning (μεγάλη τύχη εδώ) και τις καλύτερες δυνατές προσθήκες από την ύστερη περίοδο, δηλαδή το “Moth Into Flame” (ωραίος δίσκος το Hardwired... to Self-Destruct) και το “Lux Æterna” από το 72 Seasons, δίσκο που έδωσε το όνομά του στο “Μ72” tour άρα δεν θα έλειπε. Κατά πόσο τα αμφιθυμικής αποδοχής Load και Reload λογίζονται ως ύστερη περίοδος παίζεται, πάντως εμείς ακούσαμε το “King Nothing” και το “Fuel” αντίστοιχα, δηλαδή μια χαρά τραγούδια. Μου έκανε εντύπωση όμως η υποεκπροσώπηση του Master Of Puppets, ασχέτως του ότι τον θεωρώ σκανδαλωδώς υπερτιμημένο δίσκο. 

Αν οι Maiden ακολουθούσαν μία αντίστοιχη τούτι φρούτι λογική, όπως είχαν κάνει π.χ. στο “Legacy Of The Beast” tour, δεν είμαι βέβαιη ότι θα υπερείχαν γιατί η παραγωγή των Metallica ήταν πιο grande και το πολύ το “The Clansman” το βαριέται κι ο Σκωτσέζος από τη Σκωτία. Αλλά η vintage setlist του “Run For Your Lives” ήταν ό,τι κοντινότερο σε συλλογή fan favourite κλασικών εικονογραφημένων (κυριολεκτικά εικονογραφημένων όπως είπαμε) από τα οποία δύσκολα θα αφαιρούσα κάποιο για να χωρέσει και το “The Clairvoyant” που ομολογουμένως θα ήθελα να ακούσω μια φορά χωρίς τη φωνή του Bayley. Συνήθως επινοώ διάφορους λόγους για να συνεχίσω να πηγαίνω στις συναυλίες τους, αλλά κάπου εδώ, όταν στο ίδιο gig παίζονται “Phantom Of The Opera”, “Wrathchild”, “Powerslave”, “Rime Of The Ancient Mariner”, “Seventh Son Of A Seventh Son” (έξυπνη προσθήκη καθώς εκτός από καθολικά αγαπητό κομμάτι δίνει ανάσες στον Dickinson από τη μέση και κάτω), “Infinite Dreams” (που είχε να παιχτεί από το 1988) και “Wasted Years” για φινάλε, ή θα πρέπει να κλείσει ο κύκλος ή να στοχεύσω και στο “The Loneliness Of The Long Distance Runner” που ας είμαστε σοβαροί, δεν θα συμβεί ποτέ.

Στα τεχνικά - εκτελεστικά η μεγάλη εικόνα είναι ότι δύο συγκροτήματα - αρχέτυπα για τα οποία πολλαπλάσιοι από ten thousand side by side συνέρρευσαν στο ΟΑΚΑ γνωρίζοντας ότι είναι ήδη κομμάτι του παρελθόντος, παίζουν ακόμα με πάθος και στέκονται στο ύψος της παρακαταθήκης τους. Παρά τον φύσει Death Magnetic νοσταλγικό χαρακτήρα αυτών των συναυλιών δεν είδαμε περιοδεύοντα ημι-κλινήρη εκθέματα να επιβιώνουν στο νήμα λόγω αδράνειας αλλά αταλάντευτη στήριξη της αρχής “Die With Your Boots On”.

Ο Kirk Hammett ανεβοκατέβαινε στη σκηνή χαμογελαστός. Ο Lars Ulrich ξεσπάει ακόμα στα ντραμς με χαρά ανάλογη των εξ αμάξης που ακούει για το χαλαρό και ακατέργαστο παίξιμό του, εν μέρει δίκαια εν μέρει με τόκο για τη σκληρά επιχειρηματική του στάση. Εμένα παρεμπιπτόντως μου αρέσει ως ντράμερ επειδή είναι δημιουργικός και παίζει πωρωμένα κι ας χάνει σε ακρίβεια (που όντως χάνει). Ο Dickinson ήταν υπερκινητικός και σε τοπ φόρμα, έβαλε μάσκες, καπέλα, μπήκε σε κελιά, κράτησε φανάρια στο σκοτάδι, τι άλλο να κάνει; Ο Steve Harris έχει τη δυνατότητα να μοιάζει πάντα απαράλλαχτος με τα μακριά μαλλιά του και ένα πόδι μπροστά τραγουδώντας κάθε στίχο. Εννοείται ότι στην ηλικία του δεν μπορεί πια να κάνει ντου στη σκηνή παίζοντας μπάσο ενώ τρέχει (τις λίγες φορές που το έκανε όμως ήταν συγκινητικό). Και ο Hetfield έχει μεγαλώσει και ακούγεται αλλά τα έδινε όλα.

Εννοείται επίσης ότι η πρώτη βραδιά σε μία περιοδεία λειτουργεί και σαν trial and error για τη συνέχεια. Οι Βρετανοί είχαν προβλήματα ήχου στα πρώτα τρία κομμάτια, μάλλον και λόγω του υπερτονισμένου μπάσου του Harris. Ο αντικαταστάτης του Nicko McBrain ήταν αναμενόμενα επαρκής πλην τυπικός. Δεν έχουμε απαιτήσεις από σεσιονάδες. Τα προβλήματα ξεπεράστηκαν γρήγορα, το “Rime…” και το “Seventh Son...” θα τα θυμόμαστε νομίζω και οι τρεις κιθάρες (ιδίως το μελωδικό παίξιμο του Murray για να εκφράσω μία προσωπική αδυναμία) πρέπει να εισαχθούν στις κεφαλαιαγορές αλλά και να ακούγονται λίγο πιο μπροστά. Στους Metallica από την άλλη ακούγαμε αρκετά λάθη όπως γενικότερα επισημάνθηκε, τα οποία αρχικά θεώρησα ασήμαντα αλλά μετά τους άψογους (και μεγαλύτερης ηλικίας) Iron Maiden ήρθαν στο προσκήνιο, με πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις τις κιθάρες - Κακοφωνίξ τουλάχιστον στο “Fade To Βlack”, το “Unforgiven” και το “Moth Into Flame” και τους ηχολήπτες στο intro του “One” να εξαφανίζουν τον Lars ο οποίος είχε προηγουμένως μπερδευτεί στο “Sad But True”. 

Αγάπες και λουλούδια: Επιβεβαίωση πρόβλεψης → Metallica  

Πόσο ακόμα βάρος του παγκόσμιου πολιτιστικού κεφαλαίου πρέπει να επωμιστεί ο ένδοξος πλην ταλαιπωρημένος αυτός λαός που προέρχεται κατευθείαν από τον Περικλή; Δεν φτάνει που οι υπολογιστές του μέλλοντος θα επικοινωνούν μόνο στα αρχαία Ελληνικά, τη γλώσσα των έξι εκατομμυρίων λέξεων; Δεν φτάνει που εμείς βγάλαμε τα πάντα, από τον Ναπολέοντα Βοναπάρτη και τον Bezos της Amazon μέχρι το πανανθρώπινο σύμβολο συμφωνίας, το “Ο.Κ.”; Έπρεπε να μας πει και ο Kirk Hammett ότι μόλις πιάνει κιθάρα σκέφτεται τον Πυθαγόρα; Διότι αυτή ήταν η ελληνοκεντρική αιχμή. Ζορμπά μόνο αν αναστηθεί ο Anthony Quinn αντέχουμε και ο Δίας - terminator στην καρέκλα του Ride... έγινε Κόμης Δράκουλας στη Ρουμανία. Αλλά να ακούμε και ότι το heavy metal είναι ελληνικό πάει πολύ. Κάποια στιγμή θα πρέπει να δούμε επιτεύγματα και από άλλες χώρες.

Μη ειρωνικά όμως, το “Δεν Χωράς Πουθενά” ήταν ωραία προσθήκη τη στιγμή που συνέβη και που κανείς δεν περίμενε. Και με τον Trujillo να τραγουδάει το ρεφρέν με το σωστό attitude. Όποιος ήταν επί τόπου ήταν. Τα κατόπιν εορτής δεν έχουν νόημα.

Τώρα για τους Εγγλέζους που την έβγαλαν με το ελληνικό σημαιάκι στο “The Trooper” τι να πούμε; Έναν Μεγαλέκο ζητήσαμε, καθώς λογικά ήρθη η απαγόρευση, δεν ζητήσαμε τη “Συννεφιασμένη Κυριακή” του Τσιτσάνη (που θα ταίριαζε στο συννεφιασμένο εκείνο Σάββατο). Τι πήραμε αντ’ αυτού; Λογικές ήσσονος προσπάθειας. Θλίψις.

Εντάξει θα σοβαρευτώ: Επί προσωπικού, ενώ βρίσκω αυτά τα κανακέματα μια χαρά από Αμερικανούς, από τους Maiden επ’ ουδενί δεν ήθελα ούτε το “Alexander The Great” (φτωχός συγγενής του “To Tame A Land”, στην καλύτερη περίπτωση), ούτε Μπιθικώτση, ούτε Μωρά Στη Φωτιά ούτε τίποτα ελληνικό. Ήθελα τον γνωστό συνδυασμό βρετανικής σνομπαρίας, αυτοσαρκασμού και χιούμορ. Όπως συνέβη με το λυσσασμένο ντου που έκαναν, που βγήκαν, έπαιξαν 4-5 κομμάτια και μετά μας μίλησαν. Και τον υπεροπτικό προλογισμό του “Infinite Dreams” από τον Dickinson, που περίπου κατά λέξη είπε “κάντε λίγο ησυχία με τον Μεγαλέκο τώρα γιατί πρόκειται να σας παίξουμε σοβαρό κομμάτι”. Και το “see you in a bit” πριν το encore που ήταν πραγματικά χαριτωμένο.

Αυτονόητα την κατηγορία κερδίζουν τυπικά οι Metallica, όπως υπαγορεύει η ιδιοσυγκρασία εκατέρωθεν, αλλά κατά πόσο θέλουμε όλοι γαλανόλευκο εθνοστεντόν είναι άλλο ζήτημα. Ευτυχώς ο Καλιφορνέζος είπε “we are so privileged to be here, in your beautiful country” και ο Βρετανός “we love you, we'll see you again in a pub, have a great weekend” και όχι αντίστροφα.

Συμπέρασμα

Και οι δύο βραδιές είχαν κάτι για τον καθένα και την καθεμία. Είδαμε ένα σαρωτικό, φαντασμαγορικό event και μία κορυφαία συναυλία. Τους αποχαιρετούμε όλους (μέχρι νεότερης διάψευσής μας) υπερευχαριστημένοι. Εμένα μου ταιριάζουν πιο πολύ οι παμπ πάντως.

Οι φωτογραφίες των συναυλιών είναι του Μιχάλη Κουρή, εκτός από αυτή του Steve Harris που είναι του Άρη Θανασούλα.