Ο Kiwanuka ...20 χρόνια πριν

Όταν έρχεται στη πόλη σου ένας νέος καλλιτέχνης που βρίσκεται σε ανοδική πορεία και έχει κυκλοφορήσει έναν από τους καλύτερους δίσκους της προηγούμενης χρονιάς, αισθάνεσαι τυχερός. Λες από μέσα σου: «Πάλι καλά που ήρθε τώρα και όχι μετά από 20 χρόνια, όταν πιθανόν θα έχει ξεχαστεί από τους πάντες».

Ένα από τα βασικά στοιχεία σε μια συναυλία είναι ο ήχος, ο οποίος στη συγκεκριμένη ήταν πάρα πολύ καλός. Χωρίς τριξίματα, μικροφωνισμούς και με όλα τα όργανα στη σωστή ένταση. Οι μουσικοί επίσης ήταν δεμένοι μεταξύ τους και άψογα κουρδισμένοι. Η φωνή τώρα του Michael Kiwanuka ήταν πολύ καλύτερη από όσο περίμενα. Γνωρίζουμε ότι κάνουν θαύματα οι παραγωγοί στο στούντιο, αλλά στην περίπτωση του Άγγλου τραγουδοποιού, με ρίζες από την Ουγκάντα, δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Τα είπε όλα πολύ καλά, χωρίς παραφωνίες και υπερβολικές κορώνες.

Ακούσαμε νωρίς-νωρίς το “One more night”, στη μέση περίπου το “Black man in a white world” και για ανκόρ το “Love & hate” από τον τελευταίο ομότιτλο άλμπουμ του (δυστυχώς παρέλειψε το πολύ όμορφο “Always waiting” από τον πρώτο του δίσκο). Χωρίς πολύ σκέψη θα υποθέσετε ότι ήταν μια πάρα πολύ καλή συναυλία. Αν συνυπολογίσουμε και το ιδιαίτερα ζεστό κοινό, τι άλλο να θέλει κανείς για να περάσει καλά μια Παρασκευή βράδυ;

Δυστυχώς όμως χρειάζεται και κάτι ακόμα για να βάλεις στην καρδιά σου μια παράσταση και να τη θυμάσαι μετά από χρόνια. Και αυτό είναι το πάθος και το συναίσθημα. Για να μην είμαι άδικος, υπήρξαν στιγμές που ο Kiwanuka σου έδινε την αίσθηση ότι βιώνει τα τραγούδια που ερμηνεύει (έτσι κι αλλιώς αυτός τα έγραψε), αλλά στις περισσότερες φορές ένιωθες μια διεκπεραιωτική εκτέλεση. Αρκετά τραγούδια τα είπε πιο γρήγορα από τις ηχογραφήσεις, βάζοντας στο μυαλό σου την υποψία ότι βιάζεται να προλάβει την τελευταία πτήση για Αθήνα, στην οποία εμφανίζεται την επόμενη μέρα (πλάκα πλάκα, 11:30 τέλειωσε). Έτσι κι αλλιώς συνολικά η συναυλία δεν διήρκεσε περισσότερο από μια ώρα και ένα τέταρτο.

Οι καριέρες χτίζονται με τις ζωντανές εμφανίσεις. Τα καλά άλμπουμ δεν αρκούν για μακρόχρονες πορείες στη μουσική βιομηχανία. Οι παλιοί τραγουδιστές σε όλα τα είδη μουσικής και ειδικά στη soul έχουν δείξει το δρόμο (Ray Charles, Otis Redding, Marvin Gaye κ.ά.).

Τώρα που το σκέπτομαι ίσως θα ήταν καλύτερα αν ερχόταν σε 20 χρόνια…

Υ.Γ. Έχει καταντήσει γελοίο αυτό με τα ηλεκτρονικά εισιτήρια και τα αποκόμματα. Φτάσαμε στο εξωφρενικό σημείο να μας δίνουν ένα χαρτάκι όμοιο με αυτό του κινηματογραφικού εισιτηρίου που ούτε καν γράφει το όνομα του καλλιτέχνη! Αν το δείξεις σ’ ένα φίλο σου θα νομίζει ότι πήγες σε γάμο!