Mike Patton & Razhel

Η ενάτη Σεπτεμβρίου του 2004 σήμανε για εμένα και αρκετούς άλλους την έναρξη της συναυλιακής περιόδου. Το πολύ καλό στην όλη υπόθεση είναι ότι είδαμε κάτι πολύ μεγάλο από νωρίς, ας ελπίσουμε να δούμε εξίσου καλά πράγματα και στο υπόλοιπο της περιόδου και να μην περιοριστούμε σε μετριότητες και επαναλήψεις.

Ο χώρος; Το κλασικό υπόγειο του Αν, παραγεμισμένο με κόσμο, το ταβάνι να στάζει από την υπερβολική ζέστη και την γνωστή μηδενική ακουστική. Γενικά το φουλ πακέτο της ελληνικής φιλοξενίας στα οποιουδήποτε βεληνεκούς ονόματα. Το θετικό στην όλη κατάσταση ήταν ότι επιτέλους για μια φορά κάποιος από τους διοργανωτές μας ανακοίνωσε τις ώρες που θα εμφανιζόταν το support και το κυρίως σχήμα αντίστοιχα καθώς και ότι θα ήμασταν 650 άτομα ακριβώς.

Στο support δεν θα αναφερθούμε μιας και ακόμη και να ήταν πιο αξιόλογη η προσπάθεια του, πάλι απαρατήρητη θα πέρναγε, εν αναμονή του Mike Patton και του Razhel. Αντί για αυτό θα ρίξουμε μια ματιά στο τι είναι το beatboxing και από πού προήλθε. Beatboxing είναι η χρήση της φωνής για την μίμηση/παραγωγή ήχων που βγάζουν τα κρουστά. Αρχικά τουλάχιστον, γιατί πλέον έχουμε φωνητική αναπαραγωγή ακόμη και σε scratch. Είναι μεγάλο στοιχείο της hip-hop κουλτούρας με τις ρίζες του στης αρχές της δεκαετίας του '80, πρωτοπόροι του είδους όπως ο Doug E.Fresh και ο Biz Markie, μιμούνταν τα drum machines (beatboxes) και από κει προκύπτει και το όνομα του είδους. Μετά από μια σχετική ύφεση στα τέλη του '80 ο Rahzel επανέφερε το είδος στα μέσα της δεκαετίας του '90 αποδίδοντας τις επιρροές του, μεταξύ άλλων, και στον Michael Winslow απ'την Μεγάλη των Μπάτσων Σχολή.

Επιστροφή στο γνωστό υπόγειο και η ώρα κοντεύει 11:20, εμφάνιση του Rahzel στην σκηνή και αποθέωση από τον κόσμο, μετά από ένα λεπτό ακολουθεί και ο Patton το σόου ξεκινάει. Οι δυο τους φοράνε αθλητικές φανέλες, ο Patton του NBA All-Star West Jersey, Bryant και ο Rahzel του Reggie Jackson από την γνωστή ομάδα baseball των Oakland Athletics. Συμβαίνει το εξής: ο performer των Roots δίνει τον ρυθμό και ο Mike χρησιμοποιώντας τρία μικρόφωνα, πετάλια και μια κονσόλα μετατρέπει τους ήχους της φωνής του σε κάθε λογής όργανο. Η ατμόσφαιρα που δημιουργείται είναι καταπληκτική και αυτό που βλέπουμε στην κυριολεξία δεν περιγράφεται. Δυο άτομα μόνο με τις φωνές τους αντικαθιστούν ολόκληρη ορχήστρα. Τα drums του Rahzel είναι απίστευτα συγχρονισμένα και ρεαλιστικά. Διασκευάζουν το 'Solid as a rock'. Ακόμη και τα παράπονά τους στον ηχολήπτη βγαίνουν με ρυθμό "Turn it up,turn it up!" Αν και προσπαθούν να συγχρονίσουν το κοινό μαζί τους, όπως παρατήρησε μια φίλη με μουσική παιδεία, αποτυχαίνουν οικτρά. Ο κόσμος, ναι μεν περνάει καλά, αλλά μη όντας συνηθισμένος σε κάτι τέτοιο αντιδράει 'κλασικά' φωνάζοντας Patton-Patton ρυθμικά (κάτι που βέβαια στα αυτιά του καλλιτέχνη φτάνει ως Πά-Τον). Το αποτέλεσμα είναι ο ίδιος ο Patton να ειρωνευτεί το κοινό με την φράση "What are you listening at? You know?"

Λίγο αργότερα ένα ραδιόφωνο εμφανίζεται στην σκηνή και ο frontman των Fantomas δηλώνει ότι θέλει να ακούσει "ρεμπέτικο". Τελικά πιάνει ένα κομμάτι του Shaggy και το διασκευάζουν μαζί με τον Rahzel για λίγο. Πέρασμα και από τα AM τα οποία δημιουργούν ήχους οι οποίοι μετατρέπονται σε κομμάτι. Σχόλιο του Mike σε τύπο στο κοινό "Go and play with your souvlaki!". O Rahzel ζητάει να του δείξουν λίγο weed, μετά από κανένα δίλεπτο εμφανίζεται ένα τσιγάρο αλλά αυτός ζητάει το σακουλάκι, τελικά ο Patton επαναφέρει τα πράγματα σε τάξη ανεβάζοντας μια κοπέλα πάνω που φοράει πράσινη μπλούζα. Η κοπέλα άφωνη δέχεται την καντάδα της φοβερής φωνής του Patton.

To duo μας λέει καληνύχτα ο κόσμος φωνάζει, λένε άλλο ένα, φεύγουν, περισσότερες φωνές, επιστρέφουν και ο Patton φέρνει μαζί του πιάτα. Χρησιμοποιώντας μόνο τη λέξη "Ώπα" τα επόμενα λεπτά, τα πιάτα σπάζονται παραδοσιακά επί σκηνής. Μετά το τελευταίο έχουμε και ένα μίνι stage-diving/crowd-surfing από τον πρώην Faith No More (μίνι λόγω του χώρου πάντα). Μας χαιρετούν και τέλος.

Τώρα τι να πεις. Ποιος απ'τους δυο είναι πιο ταλαντούχος; Άγνωστο. Ο Rahzel ναι μεν κινείτε σε πιο κοντινό του χώρο αλλά αυτό που κάνει είναι μοναδικό και δεν τον αποκαλούν άδικα 'ανθρώπινο beatbox'. Ο Patton αποδεικνύει (στον εαυτό του και σε μας) για άλλη μια φορά ότι μπορεί να κάνει τα πάντα. Το μέλλον θα δείξει.

Τελευταίο αρνητικό σχόλιο: Κάποιος έκλεψε ένα μικρόφωνο του Patton. Τέτοια σκηνικά το μόνο που κάνουν είναι να αποθαρρύνουν σοβαρούς καλλιτέχνες να έρχονται στην χώρα μας.

Φωτογραφίες : Anna Kweskin