Misþyrming (+ Embrace Of Thorns, Decipher)
Μετά από πολύ καιρό κάτι ξανακινήθηκε πάλι στην ενότητα των live επισκοπήσεων. Και πως... Με εκρηκτικό μεταλλικό headbanging. Του Χάρη Συμβουλίδη
Η πρώτη διεθνής metal συναυλία στην Ελλάδα μετά από 2 χρόνια πανδημικής ξεραΐλας έμελλε να είναι και ξεχωριστή και ωραία: οι Ισλανδοί Misþyrming ήρθαν για πρώτη φορά, αφήνοντας τις καλύτερες εντυπώσεις. Απέδειξαν λοιπόν ότι τα όσα λέγονται γι' αυτούς ήδη από το 2015 έχουν (και παραέχουν) βάση, παρά τις γνωστές υπερβολές του heavy Τύπου. Παράλληλα, η παρουσία τους έδωσε και μια απάντηση στη μόνιμη γκρίνια ότι βλέπουμε όλο «τα ίδια και τα ίδια» –αν και η συγκεκριμένη μίρλα προέρχεται συνήθως από άλλους μουσικούς χώρους.
Να σημειωθεί επίσης ότι το πρόγραμμα της βραδιάς τηρήθηκε στο ακέραιο, εκκινώντας στις 20.30, όπως ακριβώς είχε ανακοινωθεί από τη διοργάνωση στα social media. Ας τα βλέπουν αυτά (κι ας παραδειγματίζονται) όσοι προσπαθούσαν προ covid να μας πείσουν ότι ήταν δικαιολογημένες οι μόνιμες καθυστερήσεις στα ωράρια των εγχώριων συναυλιών.
Ως τότε το Κύτταρο είχε ήδη αρχίσει να γεμίζει, οπότε oι Decipher δεν βρήκαν και λίγους απέναντί τους όταν βγήκαν στη σκηνή. Στα 40 λεπτά που έμειναν εκεί είπαν ελάχιστα, μα έδειξαν πολλά. Υπήρξαν στιγμές δηλαδή όπου οι κοφτές κινήσεις του τραγουδιστή Μιχάλη Λεβεντέλλη έδεσαν τόσο αρμονικά με τους χαρακτηριστικούς του βοστρύχους, με τα φώτα του Κυττάρου και με το επιθετικό black metal του γκρουπ, ώστε δημιούργησαν μια αίσθηση πυρακτωμένης πώρωσης. Η οποία χαρακτήρισε ολόκληρο το set και υψώθηκε πάνω από τον μάλλον δεδομένο ηχητικό ορίζοντα της αθηναϊκής μπάντας, που ετοιμάζεται καθώς φαίνεται να λανσάρει κάποια καινούρια δουλειά.
Τη σκυτάλη παρέλαβαν κατόπιν οι Embrace Of Thorns, αθηναϊκό γκρουπ με πολύχρονη παρουσία στα πράγματα, το οποίο μετρούσε τους δικούς του αφοσιωμένους στις μπροστινές γραμμές του κοινού. Δεν είναι λοιπόν να απορεί κανείς που προξένησαν το πρώτο mosh pit της βραδιάς όταν έπαιξαν το "Into The Crypts Of Rays" των Celtic Frost προς τιμήν των απόντων ηρώων της σκηνής τους (του Martin Eric Ain, εν προκειμένω). Πάντως δημιούργησαν μπόλικο πανικό και με τα δικά τους κομμάτια, ιδιαίτερα σε στιγμές όπως το "A Mass For Fiends Forlorn", που φανέρωσαν τα χιλιόμετρα εμπειρίας πίσω από τα σφιχτά παιξίματα και την επαγγελματικότατη παρουσία. Ωστόσο δεν έλειψε και κάτι σαν στυλιζάρισμα σε διάφορα τμήματα του set, που στα δικά μου αυτιά τους έκανε να χάσουν το παιχνίδι των εντυπώσεων, εν συγκρίσει με ό,τι είχαν στήσει λίγο πιο πριν οι Decipher.
Καίτοι Ισλανδοί, οι Misþyrming υπήρξαν ...Εγγλέζοι στο ραντεβού τους, διαλέγοντας μια εμφάνιση γνώριμη για όσους τους παρακολουθούν –«μουτζουρωμένοι» και επιτηδευμένα αλλόκοτοι, σαν ανθρωπόμορφα μα αδιόρατα απειλητικά στοιχειά που μόλις είχαν ξεπηδήσει από τα έγκατα κάποιου ανθρακωρυχείου. Και μας διέλυσαν με το καλημέρα, αφού, μετά το οργανικό intro κι ένα επιβλητικό κομμάτι που μάλλον δοκιμάζεται στα live ως καινούριο, εξαπέλυσαν τη δύναμη πυρός του τελευταίου τους άλμπουμ, παίζοντας το "Orgia" και καπάκι το "Með Svipur Á Lofti".
Εκρηκτικοί και πηγαίοι, με τον D.G. να αποδεικνύεται σε μανιασμένο τελετάρχη πίσω από το μικρόφωνο, οι Misþyrming ξετύλιξαν το ισλανδόφωνο black metal τους με ένα πάθος που κόχλαζε σαν τους θερμοπίδακες της παγωμένης τους πατρίδας. Η συναυλία μπορεί να μην τράβηξε ιδιαίτερα σε μάκρος, ήταν όμως πυκνή και γεμάτη ένταση, με μπόλικες καταιγιστικές στιγμές. Οι οποίες άφηναν εντούτοις χώρο για να φανεί το βάθος της τραγουδοποιίας του γκρουπ, πρεσβεύοντας συνάμα και την άποψή του για τον ηχητικό χώρο τον οποίον εκπροσωπεί.
Ο κόσμος που μαζεύτηκε στο Κύτταρο ανταποκρίθηκε με παλμό στα όσα κοινωνούσαν, επευφημώντας τόσο τον D.G., όσο και τη Βίκινγκ φιγούρα του T.Ι. (κιθάρα) και τον G.E. στο μπάσο. Προς έκπληξη όλων μας, όμως, σιώπησε όταν η μπάντα μας χαιρέτησε στο φινάλε του κυρίως set, δίχως να αρχίσει τα «κι άλλο-κι άλλο». Κάτι που σχολίασαν και οι ίδιοι οι Misþyrming επιστρέφοντας στη σκηνή. Πάντως το encore αποτυπώθηκε καταιγιστικό, με τον κεραυνό του "Ísland, Steingelda Krummaskuð" να στεφανώνει τον πρώτο ερχομό των Ισλανδών στα μέρη μας. Με την προσέλευση να κρίνεται ικανοποιητική, το δίκαιο και λογικό είναι ότι θα τους ξαναδούμε.
φωτογραφίες: Θάνος Λαΐνας (εκτός από Decipher)



