Μη ρωτάς τι έχουν κάνει οι Monochrome Set για σένα...
Διότι το πιθανότερο είναι ότι είσαι εσύ που ελάχιστα πράγματα έχεις κάνει για αυτούς. Και μάλλον δεν αποτελεί δικαιολογία το ότι έπρεπε να ασχολείσαι συνέχεια με τους Smiths. Κι έχω την αίσθηση ότι ακόμη και οι Television Personalities, που θεωρούνται η επιτομή του αδικημένου συγκροτήματος, πιο αναγνωρισμένοι είναι τελικά. Άσε που στην περίπτωση τους φταίει και το κακό τους το κεφάλι, ενώ για την παρέα του Bid το ριζικό φαίνεται να είναι ανεπανόρθωτα ζαβό χωρίς ιδιαίτερο λόγο. Κάπως έτσι φύγαμε από τον Πειραιά αναρωτώμενοι αν τελικά.... They Should Have Been Bigger Than The Smiths και κατευθυνθήκαμε σε ένα ακόμη Smiths πάρτυ!
Δεύτερο συνεχόμενο Σάββατο στο Passport του Πειραιά. Αυτή τη φορά σαφώς λιγότεροι από όσους είχαμε μαζευτεί για τον Φοίβο Δεληβοριά. Μαζί με το Gaia Live στη Θεσσαλονίκη, ένας ακόμη συναυλιακός χώρος που πρέπει να βάλει επιτέλους σε σκέψεις όσους επιμένουν να στριμώχνουν κόσμο σε "ιστορικά" υπόγεια και θρυλικές γούρνες ροκ κατανάλωσης. Σωστός και καθαρός ήχος, κλιματισμός που δεν... "αρνείται" να λειτουργήσει όταν υπάρχουν κάτω από 200 άτομα στο μαγαζί, αίσθηση καθαριότητας μάλλον πρωτόγνωρη για τους φίλους των συναυλιών και εν γένει περιβάλλον που θα έπρεπε να αποτελεί το στάνταρ στη συναυλιακή αγορά και όχι η εξαίρεση. Ελπίζω ότι για τους Αθηναίους δεν θα θεωρείται εξαιρετικό τράβηγμα η βόλτα μέχρι τον Πειραιά, γιατί οι γκρίνιες για την "τεράστια απόσταση" μέχρι το Principal είναι ακόμη πρόσφατες. Ο Σαλονικιός τη συναυλία τη θέλει έξω από το σπίτι του ως γνωστόν...
Είχα την λαθεμένη εντύπωση ότι το μοναδικό support της βραδιάς ήταν οι Next Time Passions. Πολύ κακώς βέβαια, διότι έτσι "κατάφερα" να προλάβω μόλις ένα τραγούδι από τους πραγματικά θρυλικούς The Brush, που πριν δύο χρόνια επανασυνδέθηκαν μετά από σχεδόν 20 χρόνια απουσίας. Θυμήθηκα το μοναδικό τους LP στην Wipe Out, που κατά τύχη έπεσε στα χέρια μου από δισκοπωλείο που κατέβαζε ρολά (για ένα χιλιάρικο νομίζω...) και ακούγοντας έστω και για λίγα λεπτά τις κιθάρες τους αισθάνθηκα ότι μάλλον τους "έκλεψα" τότε. Όπως λίγο αργότερα θα "έκλεβα" και τους Next Time Passions, όταν πλήρωσα για 4, αλλά εκ παραδρομής πήρα 5 αντίτυπα από το 7'' που μόλις κυκλοφόρησαν, με υλικό ηχογραφημένο από την περσινή reunion νύχτα τους στον Σταυρό του Νότου (το γράφω για να μην αναρωτιούνται κι όλας δηλαδή...). Οπότε ζητώ να με συγχωρέσουν αμφότεροι. Εξαιρετική επιλογή για άνοιγμα της βραδιάς και οι δύο μπάντες, απέδωσαν ανάλογα, το κοινό τους γνώριζε και ήθελε τους ακούσει και έδειξαν ότι η κυκλοφορία νέου υλικού στην παρούσα συγκυρία είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για να αναπληρώσουν τον όποιο χαμένο χρόνο.
Από χρόνια έχουν γράψει το δικό τους Introducing The Band και όλως φυσιολογικά με αυτό ανέβηκαν στη σκηνή οι Monochrome Set, με το δίστιχο "I am adorable/ You're deplorable" να ακούγεται το ίδιο εύστοχο κάθε επόμενη φορά. Γρήγορα ήρθε και το Jet Set Junta, για να μην αναγκαζόμαστε να το ζητάμε όλη των ώρα και κουραστούμε κι εμείς και αυτοί. Το live λοιπόν πήρε εύκολα τα πάνω του και όλα κύλησαν όμορφα και συγκινητικά. To μορικονικό Andiamo έμελε να είναι το τραγούδι που θα ζητούσε επίμονα σε όλη τη διάρκεια ο -υποθέτω- εν Ελλάδι φανατικότερος οπαδός τους, ενώ και για το A Side του εν λόγω απίστευτου 7'' χρειάστηκε να περιμένουμε μέχρι το τέλος της συναυλίας. To setlist ήταν εξαιρετικό και το The Rulling Class παραμένει πάντοτε το πιο εξαιρετικό από όλα τα υπέροχα singles τους που μένουν ακόμη κρυμμένα μυστικά κάποιων φανατικών.
Μέσα σε όλα αυτά χώρεσε και το Piepentube των Scarlet's Well, της άλλης μπάντας του Bid, από την οποία έρχεται και η νυν drummer των Monochrome Set. Το Eine Symphonie... πριν το Jacob's Ladder μας άφησαν να αναρωτιόμαστε πόσα ακόμη αριστουργήματα έχουν γράψει που δεν μπαίνουμε στο κόπο να τα θυμόμαστε καν σε αφιερώματα, πάρτυ και δήθεν indie pop βραδιές. Το encore κόλλησε πλάι στο κανονικό set της βραδιάς, αλλά τελικά επέστρεψαν για μία επανάληψη του Jet Set Junta, σε διπλάσιες ταχύτητες και με την συμπαθέστατη ντράμερ να τρέχει και να μην τους φτάνει!
O Bid έστω και σε αυτή την ηλικία παραμένει ένας αυθεντικά λόγιος πάνκης με ανοιχτή ψυχή και ανήσυχο βλέμμα. Τακτοποιεί το αναλόγιο του, κρυφοκοιτάζει τον Lester Square σαν να του λέει "είσαι μεγάλος μουσικός, αλλά αυτή είναι η μουσική μου ξέρεις" και κουβαλάει στη φωνή του όλο το άγχος της ανεξάρτητης σκηνής του '80 να μην αλωθεί από μία μουσική βιομηχανία πανέτοιμη να καταστήσει ανυπόληπτα ακόμη και τα καλύτερα παιδιά της εποχής. Άλλωστε αυτή υπήρξε κατά βάση η αγωνία που τον οδήγησε να φτιάξει τους Monochrome Set την ώρα που οι σύντροφοι τραβούσαν για αλλού.
Η χαρακτηριστική άνεση του τεράστιου Lester στο στήσιμο των μελωδιών, αποδεικνύει αν μη τι άλλο ότι η κιθάρα δεν είναι κάτι το ηρωικό, αλλά το μέτρο βάσει του οποίου κρίνεται η εγωπάθεια του πραγματικά εμπνευσμένου μουσικού. Στριφτό μουστάκι, πίπα στο στόμα, μία απλή πεταλιέρα στις υπηρεσίες του, ένας ιδιάζων ροκ σταρ με χαμηλό προφίλ και ισχυρή προσωπικότητα. Δεν είναι τυχαίο ότι βρέθηκε έστω και για ένα φεγγάρι στο πιο στυλιζαρισμένο συγκρότημα των 80s, του New Wave, ίσως και της μουσικής ιστορίας ολόκληρης, αλλά τελικά προτίμησε το ενδεχόμενο της αφάνειας, από την επιφάνεια.
Λίγες ώρες αργότερα σε έναν χώρο γεμάτο γλαδιόλες, νοσταλγία και άρνηση της σημερινής μουσικής πραγματικότητας, ο Βασιλικός των Raining Pleasure, μόνος του με μια ακουστική κιθάρα, τραγούδησε μεταξύ άλλων με υπέροχο κατάδικό του πάθος το There Is A Light That Never Goes Out, αναρωτώμενος ποιος είχε την ...ανήκουστη ιδέα να τον ανεβάσει στη σκηνή για να διασκευάσει τραγούδια των Smiths και του Morrissey. Στο You Tube τις επόμενες ημέρες υποθέτω ότι θα βρείτε αρκετά αποσπάσματα της βραδιάς. Χτυπήστε και το όνομα Monochrome Set αν θυμηθείτε... και την επόμενη φορά είμαι σίγουρος ότι θα είστε και εσείς στο live τους.
