Mula variations vol 2
Όπως και να το κάνουμε έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον να βλέπεις τον Mulatu Astatke να αποθεώνεται στα γεράματα και όλο αυτό να είναι ενδεικτικό του τι μπορεί να κάνει ένα προβεβλημένο soundtrack (βλ. Broken Flowers) και για την ακρίβεια τρία -ασυζητητί - υπέροχα κομμάτια.
Και για να ξεμπερδεύω με την όποια γκρίνια (που και να θέλω, δεν μπορώ να παραμερίσω), βρίσκω το λιγότερο υπερβολικό, να παίζεις δύο φορές το Yegelle Tezeta παραλλαγμένο, σε μιάμιση ώρα. Όχι γιατί δεν είναι ένα εκπληκτικό κομμάτι που άνετα αναπτύσσεται ποικιλοτρόπως, αλλά γιατί είναι σα να παραδέχεσαι (έστω και σιωπηρά) πως εκεί αρχίζει και τελειώνει η μεγάλη παροντική δημοτικότητά σου και οφείλεις με κάθε τρόπο να ευχαριστήσεις το πρόσκαιρο πολυπληθές κοινό σου. Τόσα κομμάτια έχεις γράψει ρε άνθρωπε! Και επίσης, αυτό το αριστούργημα που ακούει στο όνομα An Epic Story γιατί παραγκωνίζεται και μας το στερείς δεύτερη φορά; Κάποιοι δεν έχουν καν γράψει τέτοιο κομμάτι σε όλη τους την καριέρα και εσείς το προσπερνάτε έτσι απλά; Τι να πω...
Μην σας ξεγελούν όμως τα παράπονα μου. Υπάρχουν επειδή και οι προσδοκίες είναι μεγάλες. Στην ουσία του πράγματος, είναι τιμή μας να βλέπουμε τόσο σύντομα, για δεύτερη φορά ένα μουσικό του μεγέθους του κ. Mulatu και μία μπάντα τόσο καλοκουρδισμένη όσο οι Heliocentrics. Ίσως ο ενθουσιασμός της πρώτης φοράς στο Synch, η περισσότερο υποψιασμένη σύνθεση του κόσμου, αλλά και οι πιο άνετες συνθήκες παρακολούθησης (το σαββατιάτικο sold-out έκανε την κατάσταση αισθητά δύσκολη) να έπαιξαν σημαντικό παράγοντα στο τελικά να κρατώ εκείνη την εμφάνιση ως πιο αξιομνημόνευτη.
To βάρος έπεσε σχεδόν εξολοκλήρου στο περσινό Inspiration Information 3 (Cha Cha, Mulatu, Chik Chikka κ.α.) και η μουσική ανάπτυξη που επιλέχτηκε ήταν περισσότερο up-tempo, σε κάποια σημεία μάλιστα φλέρταρε με καθαρό jazz-funk ενώ τα τύμπανα κρατούσαν πρωταγωνιστικό ρόλο δυναμιτίζοντας τον ήχο και σκορπώντας breaks. Κερασάκι στην φολκλόρ τούρτα και η εμφάνιση για λίγο, μιας χορεύτριας με παραδοσιακή ενδυμασία. Εννοείται βέβαια, πως δεν έλειψαν οι free αυτοσχεδιασμοί και οι τριπαριστές στιγμές χωρίς όμως μεγάλες εκπλήξεις. Όταν όμως συνέβησαν, πραγματικά ήταν όλα τα λεφτά, με εξέχον το σε κάποια φάση βουκολικά οργιαστικό παίξιμο των πνευστών, σε σημείο που αναρωτιόσουν αν ακούς θρακιώτικους διονυσιακούς αυτοσχεδιασμούς. Είναι συναρπαστικό να βλέπεις τα μουσικά και γεωγραφικά όρια να εξαλείφονται και να μην αποτελούν τίποτα περισσότερο από δημιουργικές ανάγκες των μουσικών, ανεξαρτήτως φυλής, ηλικίας και εθνικής προέλευσης.
Θετικό, εν κατακλείδι, το πρόσημο της βραδιάς και χαρά μας η συνειδητοποίηση ότι live σαν αυτά, που κάποτε κυνηγούσαμε με το ψαροντούφεκο, και αυξάνονται και έχουν απήχηση και εδραιώνονται στο συναυλιακό ημερολόγιο.
_____
Φωτογραφίες¨- Michael Gandy
www.photosandgigs.com
