Organize the city

Τις πέντε κοπελούδες που φτιάξανε πριν δυόμιση χρόνια το φοιτητικό γκρουπάκι τους στο Βανκούβερ του Καναδά τις αγνοούσα παντελώς πριν μια βδομάδα. Διάβασα όμως ότι θά'παιζαν τη Δευτέρα στην Αθήνα και θορυβημένος από την άγνοιά μου βούτηξα στα βαθιά του διαδικτύου και πήρα αέρα μόνο όταν είχα κρύψει στο σκληρό μου όλο το πακέτο που έψαχνα. Δεκαπέντε τραγούδια, πληροφορίες και πολλές φωτός.

Δεν είμαι αυτός (κι αν τελικά βρεθεί να μου τον γνωρίσετε) που θα καταφέρει να γράψει κάτι για τις Organ χωρίς να αναφέρει κολλητά τις λέξεις Cure και Smiths, η δική μου συνεισφορά μάλιστα θα είναι δυο λέξεις ακόμα, οι Patti και Smith (ναι, έχει άλλη σημασία και ο ενικός).

Οι πιτσιρίκες θά 'ταν ιδανικές για να ανοίγουν τις άλλες μου αγάπες, τις Sleater-Kinney. Παίζουν δίλεπτα λακωνικά ποπ τραγούδια με αυτήν την άγαρμπη θελκτική κοριτσίστικη αμεσότητα που αν δεν καταλαβαίνετε τι εννοώ, δε μπορώ να σας τη μεταδώσω.

Α, επίσης (έμαθα ότι κάποιες) πρέπει να είναι λεσβίες, κάτι που φαίνεται πως έχει κάποια αυξημένη σημαντικότητα στις μέρες μας, γι' αυτό και το αναφέρω.

Το εισιτήριο για το UnderWorld (Ε20) περιλάμβανε την εμφάνιση των Organ, με σαπόρτ τους αθηναίους Absent Mindead, ένα τρίο που παίζει ανεξαρτησίες, δεν μου αρέσει κι αφήνω κάποιον που τους συμπαθεί να γράψει τα καλά λόγια που αρμόζουν στην πίστη που οι ίδιοι δείχνουν στη μουσική τους.

Τρία τέταρτα αργότερα, κι ενώ η πληρότητα του κλαμπ έφτανε στα όριά της, οι Organ βγήκαν να παίξουν ταλαιπωρημένες, αγχωμένες και μαγκωμένες, κάτι που πρόσθεσε και τους φρονιμίτες στο ήδη πλατύ χαμόγελό μου. Άρχισαν με το I'm Not Surprised, διόρθωσαν λίγο τον ήχο τους και μετά από λίγη μπίρα άρχισαν μία μία να χαλαρώνουν και να προσπαθούν ν' απολαύσουν τη συναυλία. Η φυσική ηγέτις, Κέιτι Σκετς, μας χάρισε πολλά όμορφα στιγμιότυπα, με καλύτερο όταν έκλεινε τα μάτια κι άφηνε το σαγόνι της να κρέμεται ηδονικά, σαν να έκανε έρωτα με τη μουσική των υπόλοιπων κοριτσιών. Η Άσλι Ουέμπερ έκαψε καρδιές με την καινούρια της κοντοκουρεμένη κουπ, κι έπαιξε μπάσο με μεγαλύτερη άνεση απ' αυτή που ακούγεται στο στούντιο. Το επιβλητικό μίνιμαλ όργανο της Τζένι Σμιθ δέσποζε στον ήχο, αν κι η ίδια δεν φαινόταν και πολύ σίγουρη για το ότι όλα πάνε καλά, παρόλο που χαμογελούσε νευρικά στις επευφημίες ενός κοινού αρκετά μπασμένου στο κλίμα ενός καινούριου γκρουπ που οι δίσκοι του δεν κυκλοφορούν καν στη χώρα μας.

Κι εντάξει, η Σέλμπι Στοκς δεν θα γράψει ιστορία σαν ντράμερ κι η νταλικιέρικη κοψιά της είναι συζητήσιμου σεξ απίλ, αλλά είναι ωραίο τυπάκι και ταιριαστή θηλυκή ρυθμική μηχανή των υπολοίπων.

Πάντως για μένα όλο το χαρτί ήταν η, κιθαρίστρια και βασική συνθέτρια των Organ, Ντέμπορα Κόεν, με το παγωμένο βλέμμα "λοιπόν, έχουμε δεκαπέντε τραγούδια, το καθένα απ' αυτά κρατάει δύο-διόμιση λεπτά, σύνολο καμιά ώρα το πολύ, με τα ανκόρ και τα διαλείμματα. 1-2-3-4. Θα παίξω αυτό που παίζω συγκεντρωμένη και χωρίς λάθη και θα τα καταφέρω, είναι και τα κορίτσια από κοντά. 1-2-3-4. Δεν θα δειλιάσω, δεν θα κάνω πίσω, όλα θα πάνε καλά. Είμαι σε τουρνέ και δίνω συναυλίες. 1-2-3-4. Δεν θα τα παρατήσω τώρα που με χρειάζονται, οκέι? 1-". Χα χα, δε θα το ξεχάσω, κάποια στιγμή στο Steven Smith, πάνω που άρχισε να κουνάει λίγο περισσότερο τα χέρια της, για το πετρωμένο σώμα δεν μιλάμε, οι απλανείς της κόρες φάνηκαν να εστιάζουν πάνω μου (είχα καρφωθεί κι εγώ ο ηλίθιος τραγουδώντας και κοιτάζοντας όλη την ώρα). Πήγε να χαμογελάσει, ωχ αμάν σκέφτηκα πάει το κομμάτι, γύρισα αμέσως το βλέμμα στην Κέιτι αλλά ήταν αργά. Το μέτρημα πήγε 1-2-4 και τσουπ νά μαστε ένα ριφ πίσω για τα ωραία μάτια του ανταποκριτή σας (συγνώμη παιδιά, νόμιζα ότι τα γυαλιά μου προστατεύουν τους άλλους απ' το κακό μάτι. Δεν το ξανάκανα πάντως).

Οι εκτελέσεις ήταν, όπως εύκολα συνάγεται εκ των ανωτέρω, νότα προς νότα ο δίσκος, παιγμένος όμως σε τρισδιάστατο πικάπ από βελούδο, κι η μεταεφηβική, καθαρή ματιά της Κέιτι στα καθημερινά αδιέξοδα που την εμπνέουν φάνταζε ακόμα πιο αυθεντική στην σκηνική της παρουσία. Με πολλή ευχαρίστηση ανακάλυπτα ότι τα κομμάτια που άρεσαν σε μένα (τα προαναφερθέντα συν τα Memorize the City, Brother, Basement Band Song) άρεσαν τελικά και στους υπόλοιπους. Aλλά και τα καινούρια κομμάτια (του σινγκλ τους που όπου νά ναι βγαίνει) μου άρεσαν, άλλοτε σαν αναπάντεχη πλοκή, κάπου σαν επικό υστερόγραφο -τελικά αυτό το γκρουπ την τόλμη του προτιμά να την χαρίζει στην αρχική σύλληψη των τραγουδιών, κι απ'ότι φαίνεται ξέρει τι κάνει.

Μια ώρα και δύο ανκόρ αργότερα μας αποχαιρέτησαν με το μόνο τραγούδι που είχε απομείνει, το Love, Love, Love κι η Κέιτι μας έδωσε ραντεβού στο μπαρ for a chat.

Κάποιες τύπισσες όμως είχαν ήδη καπαρώσει τις προνομιακές θέσεις κι έπιασα τον κακομαθημένο εαυτό μου να παίζει ουγγρικό βιολί ότι κανείς δεν φαίνεται να νοιάζεται να δώσει χώρο στο ευχαριστώ και τις απορίες ενός αγοριού, γι' αυτό είπα τον πεταχτό καλό μου λόγο στην απασχολημένη Σέλμπι και ανέβηκα τις σκάλες προς την έξοδο.

[Οι φωτογραφίες ελήφθησαν από το theorgan.ca]