OZZFEST 2001

Τo Ozzfest μετά από αλεπάλληλους γύρους (του θριάμβου) στις Η.Π.Α. εδώ και μερικά χρόνια, προσγειώθηκε επιτέλους στην Αγγλία. Βέβαια το αρχικό σχέδιο προέβλεπε Donnigton πριν από τρία χρόνια, αλλά κάλιο αργά και στο Milton Keynes.
Για όσους δεν γνωρίζουν, το National Bowl βρίσκεται στις εξοχές του προαστείου Milton Keynes (μία ώρα -χαλαρά- από το Λονδίνο). Πρόκειται για ένα κατασκευασμένο ημικύκλιο το οποίο προσομοιάζει φυσική πλαγιά και διαθέτει όλες τις εγκαταστάσεις για τόσο μεγάλες διοργανώσεις. Η μέγιστη επιτρεπόμενη χωρητικότητα είναι 55.000. Η προσέλευση στο Ozzfest ήταν γύρω στις 50.000. Υπήρχαν δύο σκηνές, η κύρια και η δεύτερη (Kerrang Stage) στο πλάι της πρώτης. Η δεύτερη σκηνή ήταν εμφανώς μικρότερη σε μέγεθος (1/3) και με μειωμένη ένταση ήχου και φωτιστικών εφέ. Το πρώτο συγκρότημα (14 συνολικά) ξεκίνησε στις 11 το πρωί στη δεύτερη και στη συνέχεια εναλλάσοταν συγκροτήματα και σκηνές. Εννοείται ότι με κάθε συγκρότημα αυξανόταν σε κάθε σκηνή η ένταση και τα φωτιστικά εφέ. Χρέη MC και DJ εκτελούσε ο γνωστός KRUSHER.

ON WITH THE SHOW

Περίπου στις 11 το πρωί άνοιξαν το πρόγραμμα οι Union Underground, οι οποίοι ομολογουμένως είχαν άχαρο ρόλο, αλλά, που θα έβρισκαν ευκαιρία να παίξουν σε τέτοιο πλήθος, αφού το άλμπουμ τους μόλις κυκλοφόρησε στη Βρετανία. Ο ήχος τους θα τους χαρακτήριζε σαν τις αδελφές ψυχές των Powerman 5000 (Ριφ White Zombie & Static X, samples και μελωδικά ρεφραίν). Προσπάθησαν, αλλά καλύτερα να τους βλέπεις μόνους σε κάποιο club στις 11 το βράδυ και όχι το πρωί (Turn me on Mr Deadman).

Οι Βρετανοί Raging Speedhorn συμμετέχουν λόγω εντοπιότητας, εξαιτίας της οποίας και προωθούνται από τον σοβινιστικό (Αγγλοσαξωνικό) βρετανικό μουσικό τύπο. Όταν ένας μπάτσος έχει κάτω έναν δεκαπεντάχρονο και τον σπάει στο ξύλο, αυτό λέγεται περιττή βία. Ο απόλυτος χαρακτηρισμός για τους Raging Speedhorn! Το είδος όμως έχει τους οπαδούς του.

Οι Appartment 26 δεν μπήκαν απλά σαν μια ακόμη νεανική πινελιά στο show, γιατί ήδη είχαν συμμετάσχει σε 2 Ozzfest στις Η.Π.Α. Βέβαια ο χαρισματικός τραγουδιστής Biff σε αντίθεση με άλλους φερέλπιδες μουσικούς, έχει την υποστήριξη της μαμάκας του που τους μανατζάρει, ε... και κλέβει και κάνα ριφ απ' το μπαμπά του (Geezer Butler). Ο ήχος τους είναι η αποθέωση του New Rock, Alternative-Nu Metal. Ενεργητικοί, αλλά τους λείπει το χιτάκι.

Δυστυχώς οι (Hed) Planet Earth δεν είναι γνωστοί στην Ελλάδα, αλλά μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι αποτελούν την τέλεια μίξη Korn με Faith No More. Live δεν προκαλούν το ντελίριο των προαναφερόμενων, αλλά δε βαριέσαι να τους βλέπεις. Τρελοκομεία!

Οι Pure Rubbish όταν διάλεγαν το όνομά τους έκαναν διάνα σε αυτοσαρκασμό και αυτογνωσία. Alternative R'n'R με πολλά, πάρα πολλά περιθώρια βελτίωσης. Μπορώ να πω τρεις καλές κουβέντες για αυτούς: 1) καλή και ενεργητική σκηνική παρουσία, 2) είναι έφηβοι, άρα θα έχουν την ευκαιρία να βελτιωθούν, 3) διασκεύασαν το 'Let there be rock' των AC/DC. Πώς να μην τους συμπαθήσεις τους μπάσταρδους!

Οι Soulfly σίγουρα άξιζαν μια ψηλότερη θέση στη λίστα. Από την αρχή με το εκρηκτικό 'Back to the primitive' και το 'Roots Bloody Roots' με κέρδισαν... 130%! Σε κάποια στιγμή βγήκε μαζί τους και ο Thom Araya (Slayer) και στο 'Jump the fuck up' ένας από τους Slipknot (μη με ρωτάτε ποιος, δε σκοπεύω να μάθω το όνομα κάποιου με βάση τη μάσκα που φοράει). Tribal γυρίσματα και βίαια ριφ. Ο Max Cavalera σίγουρα έχει αφήσει τα σημάδια του στο σύγχρονο metal.
O frontman των Black Label Society είναι ο Zack Wylde, ο οποίος κατά σύμπτωση έπαιζε με τον Ozzy (άρχισε με το 'No Rest For The Wicked). Τα ευχάριστα για εμάς είναι ότι πάχυνε και άφησε απαίσια γένια, άρα ένα rock σύμβολο του sex λιγότερο. Το δυσάρεστο είναι ότι όλα τα τραγούδια του ανακυκλώνουν το γνωστό ριφ (wah-wah)... από εποχής Ozzy. Το λεξιλόγιο του είναι καλύτερο από την ποικιλία των ριφ του (yeahh fuck, fuck yeah, fuck yeah, motherfucker). Αν είστε Rednecks και πίνετε Jack Daniels ή Bud θα τον λατρέψετε.

Οι Papa Roach, όπως πολλοί εσφαλμένα νομίζουν, δεν αποτελούν μια one hit wonder μπάντα (Last Resort), έχουν 45 κομμάτια που συνεπαίρνουν το κοινό, αλλά τα απλοϊκά metal ριφάκια τους είναι ξεσηκωμένα απ' την όχι και τόσο μακρινή εφηβική δισκοθήκη τους με Iron Maiden και Judas Priest. Ο Coby Dick (τραγουδιστής) είναι τέλειος φάλτσος σε σύγκριση με το δίσκο, αλλά δε βαριέσαι... το κοινό τους γούσταρε! Ομιλητικός frontman βέβαια, με διασκέδασε άφθονα με την επίθεση τους στο κακό (evil) μουσικό κατεστημένο. Δηλαδή μπάντες που δεν έκαναν επιτυχία με το 1o LP, στηριζόμενες στο φαινόμενο Nu Metal, που στήθηκε απ' τον ιδρώτα των Korn και των Deftones, τι πρέπει να κάνουν; Μάλλον να πυροβολήσουν τον Coby Dick (όνομα και πράγμα).

Η ώρα των πολυσυζητημένων Mudvayne. Studio ακούγονται σαν μίξη Tool με Pantera. Live απλώς σαν Pantera σε λάθος στροφές (θυμάστε τα βινύλια;). Το βάψιμό τους δε μπορούσε να με συγκινήσει στο μεσημεριάτικο ήλιο. Κάποια άλλη φορά τα λέμε.

Οι Tool είναι καλοκουρδισμένα όργανα όλοι τους. ΑΠΙΣΤΕΥΤΟΙ! Είχα δει τον Maynard live με τους 'A Perfect Circle', αλλά αυτό τώρα είναι άλλη διάσταση. Εκπληκτικές ερμηνείες και σκηνική παρουσία σε συνδυασμό με παρανοϊκά video. Ολική καθήλωση. Δε χρειάζονται άλλα λόγια!!!!

Από ένα γκρουπ που προμοτάρεται και στις δύο όχθες του Ατλαντικού και ο τραγουδιστής του λέγεται Casey Chaos έχεις μεγάλες προσδοκίες. Έτσι και από τους Amen. Συμβουλή μου για το εν λόγω γκρουπ: κρατήστε μικρό καλάθι! Live, όπως και στο studio LP τους, έχω την ίδια γνώμη. Πολύ κακό για το τίποτα. Καλογυαλισμένο σύγχρονο thrash-core-metal, αλλά τελείως επίπεδο, ούτε προς τα πάνω και -ευτυχώς- όχι προς τα κάτω. Βασικά εδώ που τα λέμε οι Amen θα ήταν καλό support για τους δικούς μας Less Than Human.

Αν πριν από δύο χρόνια έλεγες στους Slipknot ότι θα ήταν το δεύτερο όνομα μετά τους Sabbath σε Ozzfest θα γελούσαν ειρωνικά. Η δημοτικότητά τους στις εφηβικές ηλικίες συναγωνίζεται αυτή της Britney Spears, ενώ τα μπλουζάκια τους είναι πρώτα σε πωλήσεις. Έχουν γίνει εξώφυλλο (πολλαπλά) στο σύνολο σχεδόν των μουσικών εντύπων (ακόμα και στο NME που τη δεκαετία του 70 περιφρονούσε σχήματα όπως οι Sabbath και οι Lizzy). Άρα άτοπη ήταν και η δική τους επίθεση στο «άδικο» μουσικό κατεστημένο. Τώρα όσον αφορά το live τους είναι εντυπωσιακό, όταν εξαρχής έχεις να κάνεις με ένα εννιαμελές τσίρκο. Καλές εκτελέσεις, με εντυπωσίασε ο DJ και οι σκηνικές χορογραφίες τους, ενώ ο τραγουδιστής έκανε το κοινό ότι ήθελε. Το τελευταίο ήταν λογικό αφού ο πυρήνας ήταν άπειρα 15χρονα και 17χρονα.

Οι Disturbed είχαν να ισορροπήσουν ανάμεσα στα δύο πιο δημοφιλή γκρουπ, που καλύπτουν και τα δύο άκρα του ηλικιακού φάσματος του κοινού. Σίγουρα τα κατάφεραν καλύτερα από κάθε άλλη μπάντα στη δεύτερη σκηνή και κράτησαν παραδόξως τον κύριο όγκο μπροστά, παρόλο που το set τους ήταν η τελευταία ευκαιρία για όσους ήθελαν να ψωνίσουν, να φάνε, να πάρουν μπύρα... ή και για ένα τελευταίο κατούρημα πριν τους Sabbath. Η μουσική τους είναι ο ορισμός του Nu-Metal, τίποτα πρωτότυπο, αλλά σίγουρα άψογα εκτελεσμένο και φυσικά τα τρομερά 'Stupify' και 'Down with the sickness', όπως και η αγαπημένη μου διασκευή στο 'Shout' των Tears For Fears (εύγε παιδί μου... πήρες το σωστό δρόμο -Άρης Κ.).

Ε! Οι Sabbath ήταν όπως ονειρεύεστε ότι θα ήταν οι Sabbath στα μέσα της δεκαετίας του 70. Δηλαδή προτού τα βαρεθούν όλα, καούν στα ναρκωτικά και δώσουν $90.000 στο χέρι του Ozzy με την ευχή να πάει... να γαμηθεί, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Στα δύο πρώτα κομμάτια μου φάνηκαν λίγο σφιγμένοι και φοβήθηκα μην πάθει καμιά προσβολή ακόμα ο Bill Ward! Αυτό ήταν όμως! Σε λίγο πέταξε το T-Shirt και ξανάγινε ο γυμνόστηθος παρανοϊκός της δεκαετίας του 70, μόνο στα drums εννοώ. Ο Geezer Butler σεμνός, με ένα τζην και ένα μαύρο T-shirt, αλλά ενεργητικός όσο όλοι οι μπασίστες μαζί, που μοιράστηκαν την ίδια σκηνή πριν από αυτόν. Ο Tony Iommi παραμένει ένας από τους πιο σεμνούς rock star, αρκεί όμως να κουνήσει ελαφρά το κεφάλι του στο κοινό για να τους πλημμυρίσει αδρεναλίνη. Και ο Ozzy; Γαμημένα απίστευτoς! Όλοι αυτοί οι τύποι είναι σε ηλικία που θα μπορούσαν να είναι πατεράδες για τους περισσότερους από εμάς και παππούδες για άλλους, όμως κερδίζουν το σεβασμό ακόμη και των δεκαπεντάχρονων, με μπλουζάκια Slipknot. O Ozzy πριν από το show με ένα μικρόφωνο από τα παρασκήνια, βγάζοντας απλά κραυγές τους καθήλωσε όλους και έριξε τις πωλήσεις μπύρας στο μηδέν. Πάνω κάτω με έναν κουβά μπουγέλωσε τους πάντες (και τον ίδιο!), ενώ όταν ήθελε να πετύχει κάποιον μακρύτερα χρησιμοποιούσε ένα πολυβόλο-μάνικα. Για το set τι να πω; Απλώς ακούστε τίτλους: 'Snowblind', ' Faires war boots', 'N.I.B.', 'Black Sabbath', το καινούργιο (λες και βρήκε από το πρώτο LP) 'Scary Dreams' κ.α. για να καταλήξουμε σε εκστατικά 'Iron Man', 'War Pigs', 'The Wizzard' και ένα εκτεταμένο 'Paranoid'. Ένα show με πυροτεχνήματα έκλεισε τη βραδιά (συνηθίζεται σε ανοιχτά φεστιβάλ. Το ακούς Rockwave;)

Συμπέρασμα: όσοι μπορείτε να πάτε σε ένα Ozzfest (ακόμη και με τα ίδια συγκροτήματα) φυσικά και πάτε!!!

MAIN STAGE

Raging Speedhorn
(Hed)Planet Earth
Soulfly
Papa Roach
Tool
Slipknot
Black Sabbath

2ND (KERRANG) STAGE

The Union Underground
Appartment 26
Pure Rubbish
Black Label Society
Mudrayne
Amen
Disturbed

Υ.Γ. 1. Άψογη διοργάνωση γενικώς. 50.000 άτομα εξυπηρετήθηκαν πλήρως, βέβαια θα μπορούσαν οι μπύρες να είναι πιο κρύες.
Y.Γ. 2. 1 δις σχεδόν εισπράξεις στην είσοδο, 300.000 μπύρες και άλλο μισό δις σε μπλουζάκια, φαγητά κ.ο.κ. Όχι και άσχημα! Το rock είναι σοβαρή δουλειά!
Υ.Γ. 3. Γιατί τόση μεγάλη αδημονία να πουν όλοι FUCK; Συμπεριλαμβάνεται και ο MC! Δεν ήμασταν όλοι δεκαπεντάχρονα σε κοπάνα! Αλλά πρέπει να τους παραδεχτώ! 'Fuck the Pope' και 'Fuck the Prime Minister'. Ας τα πει κάποιος εδώ στα ελληνικά για Χριστόδουλο και Σημίτη, εδώ σας θέλω!
Υ.Γ. 4. Χρόνια πολλά!

STEVE DOMINIC... aka