African Voices

Κι ενώ όλη η πόλη τη γιόρταζε κάπου αλλού την Παγκόσμια Ημέρα Μουσικής, κάποιος ξέμπαρκος και οδοιπόρος βρέθηκε στο εναλλακτικό ξέφωτο που στήθηκε το κιόσκι του stegi.radio στο δροσερό άλσος του Πεδίου του Άρεως. Εναλλακτικό διότι μάζεψε νεολαία και ωραίο κόσμο διαφόρων εθνοτήτων και αποχρώσεων, ενώ παραπάνω συνέβαιναν παράλληλα άλλα, πιο προφανή, μουσικά δρώμενα, λόγω της ημέρας. Εναλλακτικό και για δεύτερο λόγο, διότι τα εδώ μουσικά δρώμενα τα έτρεξαν αφρικανοί μετανάστες και μουσικοί, κατά βάσην οι Kélenya Band & Friends με προεξάρχοντα τον μαλινέζο μουσικοδιδάσκαλο Toumany Diawara.

Το πρώτο μουσικό σχήμα λοιπόν, πολυπληθές, ετεροβαρές, παραδοσιακό κι αναλογικό, συνδύασε ομαδικά κρουστά και φωνές, με τρόπο εξωτικό και εξοχικό. Africa United musicians. Σε κάποια καλύμματα από τα μεγάλα κρουστά [τζέμπε, ντουνούν] υπήρχε ραμμένη μια πάνινη Αφρική βαμμένη τρικολόρε σε τρεις μόνον λωρίδες, πράσινου [της ελπίδας], κίτρινου [της χαράς] και κόκκινου [της επανάστασης]. Πολλές αφρικανικές σημαίες έχουν παρόμοια τρίχρωμη σύνθεση: Μπενίν [πρώην Δαχομέη], Καμερούν, Αιθιοπία, Μπουρκίνα Φάσο [κάποτε Άνω Βόλτα], Γκάνα, Γουινέα [σκέτη ή Μπισάου], Μάλι, Δημοκρατία του Κονγκό, Σενεγάλη, Άγιος Θωμάς και Πρίγκιπας.

Οι τρεις αυτές χρωματισμένες μουσικές διαστάσεις [πιο ψηλά, πιο πλατιά, πιο μακριά] ξεκλείδωσαν τη διάθεση του κόσμου για κραυγές, αλαλαγμούς, ρυθμικά παλαμάκια, αεικίνητο χορό και διάφορα μυρωδάτα χορταρικά. Η κυριαρχία των τζέμπε έσπαγε με παραδοσιακά έγχορδα [μπαλαφόν, νγκόνι] και φωνές μουσικές, άγριες☺ και εξαίσιες. Το κοινό συντονίστηκε ενθουσιασμένο. Μα ήταν αδύνατο να μην σαγηνευτείς από τον ρυθμό και την έκσταση. Οι καρδιές χτυπούσαν στον ρυθμό και οι αισθήσεις συμμετείχαν στην έκσταση. Κι έτσι, με συνηθισμένα αφρικανικά πρωτογενή υλικά, στήθηκε το γλέντι.

Στην κορύφωσή του συνέβαλλε τα μάλα και το επόμενο σχήμα, το δίδυμο Sisso & Maiko από τα περίχωρα της Νταρ ες Σαλαάμ. Ψηφιακό μεν [λάπτοπς και δειγματοληψίες, λούπες και τυφλά υπερφορητά αρμόνια, φίλτρα και μπλιμπλίκια] αλλά συντονισμένα κινητικό και υπέρτατα χορευταράδικο. Οι δυο παιχταράδες είχαν εντονότατη σκηνική παρουσία που απογείωσε τα πλήθη. Χόρευαν σαν τρεχάτοι βέγγοι μπρος και πίσω από τον πάγκο τους. Βγάζαν τα δίδυμα [δεκάρικα] μπλουζάκια τους, τα κάνανε κεφαλοπάνια, τουρμπάνια, μπαλακλάβες είτε δένανε τα μάτια τους με αυτά και σαν τυφλόμυγες χόρευαν με τα δάχτυλα πάνω στα αρμόνια πλήκτρα τους.

Το κοινό παραλήρησε με τις οξύτονες και παροξύτονες μουσικές τους [χάππυ τέκνο με καραϊβικές προεκτάσεις], η γόνιμη επανάληψη των οποίων γεννούσε κύματα ενθουσιασμού και ευωχία, ευεξία, ευφορία. Αν με ρώταγαν πώς περιγράφω το αντίπερα και το brake on through to the other side, θα τους έλεγα ότι οι τανζανοί Sisso & Maiko έχουν την απάντηση. Είναι μουσική απάντηση, πτερόεσσα και ανατατική και δεν χωρά στις λέξεις, διαφεύγει από τα κενά ανάμεσα στα γράμματα και πλανάται στον αέρα, γίνεται αειπλάνο και αστρική προβολή. Ηχ-ουτοπία βιωμένη και βιωματική γίνεται. Πάλλαστρο, παλλόμενο άστρο που στέλνει τα κύματά του κατά ριπάς.