Παζάρι Δίσκων
Ο χώρος ιδανικός. Ο χρόνος σοφά επιλεγμένος. Οι μέρες ιδανικές κι αυτές, κι οι νύχτες αρκετά γλυκές. Στην [ελεύθερη] είσοδο δεσπόζουν τα μεταλλικά αμελέτητα του Ξόνογλου μέσα στο δίχτυ τους, κρεμασμένα από ένα πι για να σιτέψουν. Στο πλάι της σκηνής ένας μακρόστενος χώρος μετατράπηκε σε βινυλιοαγορά. Τα γνωστά στοκατζίδικα δίσκων αλλά και αρκετοί ιδιώτες που θέλουν να ρευστοποιήσουν τις συλλογές τους ή ότι δεν τους χρειάζεται πια. Τιμαί πολύ λογικαί. Ανάμεσά τους και κάποια σιντί. Βρήκα και σάουντρακ που έψαχνα. Το Sid and Nancy, το It's a Mad Mad, Mad Mad World σε γερμανική έκδοση, το I Shot Andy Warhol.
Πίσω απ' τη σκηνή ένας παλιό μηχανοστάσιο που έχει μετατραπεί σε εκθεσιακό χώρο. Δεκάδες ροκ αφίσες που μας πάνε τριάντα και σαράντα χρόνια πίσω στην ιστορία των συναυλιών στην Ελλάδα και εκτός συνόρων. Οι δυο ενότητες της έκθεσης συνδέονται μ' ένα σκοτεινό τούνελ όπου ο θεατής βλέπει μερικά εξαιρετικά κομμάτια, τυπωμένα σε backlit διαφάνειες φωτισμένες απ' τα μετόπισθεν. Τα εύσημα στη σχεδιάστρια Εύη Φραγγεδάκη [που έστησε την έκθεση], στο γραφίστα Αντώνη Κλειδουχάκη [που σχεδίασε το flyer σιγκλάκι, την αφίσα που απαρτίζεται από αφίσες αλλά και την αναμνηστική αναπαραγωγή του Jimi Hendrix] και φυσικά στους 11 συλλέκτες που παραχώρησαν τις συλλογές τους προς κοινή θέα. Respect και στη SAE που επεκτείνει δημιουργικά την πολιτιστική της δράση υπό την αιγίδα του δήμου και του υπουργείου.
Στο κέντρο η σκηνή, μπροστά στην κεντρική πλατεία. Έχει ήδη νυχτώσει όταν ανεβαίνουν επάνω της οι Negative Creeps. Δεν είναι οι πρώτοι στη σειρά. Είναι όμως εντυπωσιακοί με την κινητικότητά τους, το δεμένο hard rock ήχο τους, τα thrash φωνητικά του λήντερ τους. Δεν metallicίζουν ούτε και sepulturίζουν ιδιαίτερα. Το nirvanίζον χάος τους είναι αρκετά καλοφτιαγμένο και ευχάριστα chilipeperάτο. Κρατάνε χαρακτήρα, έχουν χιούμορ, αποστάσεις και διάρκεια. Αποθεώνονται. Τους ακούνε ακόμη και πολύ μικρά παιδιά, δεν τρομάζουν το ανίδεο πλήθος, πατάνε γερά σε δρόμους όχι εύκολους αν και όχι δύσβατους, εντούτοις γεμάτους παγίδες τις οποίες αποφεύγουν με άνεση.
Τους διαδέχονται οι από καιρό χαμένοι Bokomolech. Κεφάτοι, ορεξάτοι και συνεπείς, σα να μην πέρασε μια μέρα. Σα να μην παντρεύτηκε ο Δημήτρης, σα να μη γνώρισαν σαράντα κύματα η ζωή του Κώστα κι οι δικές μας. Η EviF παρούσα με το πνεύμα της [το σώμα της περιφέρονταν] και η αφιέρωση σ' αυτήν ολοκλήρωσε -έστω και ένδοξα- το reunion gig. Το βράδυ - βράδυ ο άλλος Δημήτρης μας υποδέχτηκε με funky κέφια στο Kazoo της Μαυρομιχάλη. Και η Σερένα το ίδιο. Τάπαμε [τα χαιρετίσματα] τάπιαμε [τα πόρτο και τις μαργαρίτες] τα χορέψαμε κιόλας [τα κορμιά μας]. Η πρωταπριλιά δε μας γέλασε. Μας φέρθηκε πολύ καλά και μας έστειλε για ύπνο ακόμη καλύτερα.
Την άλλη μέρα ο ήλιος έλαμπε αλλά εμείς τον είδαμε στις έντεκα. Τον φάγαμε για πρωινό και μεσημεριανό, τον λουστήκαμε, τον ξεματιάσαμε, του ζητήσαμε δύναμη και δε μας την αρνήθηκε. Μας συνόδεψε ως το στούντιο της πρόβας στο Μπραχάμι. Μας συμπαραστάθηκε στο κουβάλημα. Κι ήταν ακόμη ψηλά όταν άρχισε το υποτυπώδες soundcheck των Μαέστρων. Το τρακ περίσσευε. Ευτυχώς που πρόλαβε κι άλλο γκρουπ να τεστάρει τον ήχο του. Οι Μαέστροι χρειάζονταν αυτήν τη βαθιά ανάσα και την πείρα των επομένων. Η Ισμήνη ξανά εδώ. Βλέπω την Κίκα μετά από πολύ καιρό. Και τον Άγγελο πλάι στο ηχείο.
Ο ήχος τους πολύμορφα λιτός αλλά συνάμα ψαγμένος. Συγκερασμός πολλών διαδρόμων: ροκ κλασικού και νεότερου, ψυχεδέλιας, μπαλάντας, κουλ τζαζ, ανατολίτικου τύπου, δημοτικού. Οι ενορχηστρώσεις τους παραπέμπουν στην κλασική μουσική: συγκοπές, παύσεις, πηδήματα κι ανατροπές του ρυθμού, ανάποδα σόλα χωρίς επαναλήψεις. Τα φωνητικά υπάρχουν κάπου στο βάθος [το χιόνι ή το πιόνι είναι πρώτο;]. Είναι πολύ back με τη βοήθεια και του ηχολήπτη. Ο ντράμερ Ιγνάτης κρατάει ρυθμό απ' την καρδιά του. Η Βάσω με το μπάσο και την κλασική της κιθάρα φτιάχνει ατμόσφαιρα. Ο Ρύκι γονατίζει μαζί με το Φάντομ Ντάφι μπλουζάκι του ή σφυρίζει έναν Ταρκόφσκι Αρτέμιεφ. Η μικρή Μυρσίνη ανεβαίνει στο λεωφορείο και κατεβαίνει στο επόμενο κομμάτι. Ο Κώστας είναι μια ήρεμη δύναμη. Το ξάφνιασμα ολοκληρώνεται σε οκτώ μέρη, αλλά οι λογαριασμοί μας αφήνονται ανοιχτοί.
Ο Νίκος παλεύει και χάνει από τρία πιτσιρίκια που δεν τον αφήνουν να βγάλει φωτογραφίες. Η Ελεάννα αγανακτεί με τα φωνητικά και χαίρεται με το σουβενίρ από το πάρτι του mic. Ακολουθούν οι Intravenus, αν δεν κάνω λάθος, όμως η ένταση με οδηγεί στο δισκοπάζαρο. Ο ήχος τους μαίνεται έξω ενόσω εγώ ανακαλύπτω τις μουσικές του Τζόνι Βαβούρα και του Γιάννη Δρόλαπα, αυτό που σήμερα το λένε έθνικ, σε σάουντρακς της Ισαβέλλας Μαυράκη και ντοκιμαντέρ. Ξεθάβω κι έναν παλιό Morricone αλλά μου βγαίνει ακριβός και τον αφήνω στη μοίρα του. Οι LocoMondo έξω αναλώνουν τη φτηνή επιθεωρησιακή τους σάτιρα προς τέρψιν του πλήθους. Ο Ηλίας συμφωνεί και επαυξάνει.
Η ένταση μούχει δημιουργήσει κι ένα κενό στο στομάχι. Οι φίλοι μου μαζεύονται στο Tapas Bar του Γκαζιού και μου στέλνουν μήνυμα. Τους συναντώ εκεί, τρώμε λαχανικά στον ατμό σκεπασμένα με χαμόν, πατάτες πικάντικες [όχι όσο θάθελα] και πίνουμε "Ull de Lliebre" καταλάνικο Tempranillo [όσα θάθελα]. Ξεχνιόμαστε, περνάμε ωραία συζητώντας. Τα ρέστα τα κάνουμε ένα μπουκάλι που προορίζεται για συγκέντρωση τη μεγάλη εβδομάδα. Σα θεία λειτουργία θα είναι. Ο Ε.Ζ. και οι Blues Wire είναι σταθερή αξία στο χώρο και το χρόνο. Θα θέλαμε να ρισκάρει πιο πολύ κάπου - κάπου, όπως τότε με τον Μπαντούκ. Ωραίος όμως είναι και καβάλα στην καταιγίδα. All Doors are open πλέον.
Οι εντυπώσεις μου, έμειναν καλές. Και οι εκτυπώσεις το ίδιο. Τίποτε δεν ήταν τέλειο, περίσσεψε όμως το μεράκι και η ανάγκη έκφρασης. Εξάλλου δε χρειάζεται και πολλά μια γιορτή επικοινωνίας, συνάθροισης, συνεύρεσης και συνδιαλλαγής. Το Παζάρι Δίσκων φαίνεται πως έχει όλο το δρόμο μπροστά του. Το μέλλον του θα επιστέψει δριμύτερο. Υπάρχει σκέψη ν' ανέβει και στη Θεσσαλονίκη. Καλώς να ορίσει έχοντας στα υπόψιν τις δικές μας συλλογές να επιδείξουμε και τους δικούς μας δίσκους να εκθέσουμε. Οι κασέτες άραγε γίνονται δεκτές προς πώληση ή μήπως αυτό θα αλλοιώσει τον τίτλο;
