Κάτι φίλοι ήρθαν απόψε απ'τα παλιά
Πολλοί θα αναρωτηθούν την νόημα έχει το review αυτής της συναυλίας μετά από τόσο καιρό. Αφού είδη τα έχουμε ακούσει και πει όλα όσα είχαμε να πούμε για ένα τόσο παλιό γεγονός. Για κάποιους άλλους θα φανεί εντελώς γελοίο να αναφερόμαστε σε κάτι που συνέβη ενάμιση μήνα πριν. Η αλήθεια είναι ότι και οι μεν και οι δεν έχουν απόλυτο δίκιο, για μας όμως ήταν κάτι που έπρεπε να γίνει. Η εκπλήρωση μιας προσωπικής υπόσχεσης απέναντι σε μένα και στον κόσμο του mic (συντάκτες και αναγνώστες). Οπότε όσοι έχετε φτάσει μέχρι εδώ φανταστείτε ότι είναι 1996 και μόλις κυκλοφόρησε το ένα και μοναδικό περιοδικό που υπάρχει στην χώρα σχετικό με την μουσική που αγαπάτε. Έτσι επιτέλους θα δείτε τι έγινε σε εκείνη την συναυλία που δεν μπορέσατε να πάτε είτε γιατί είχατε εξεταστική, ή δεν είχατε τα φράγκα ή στην τελική δεν σας άφησε η μαμά σας γιατί είστε πολύ μικροί για κάτι τέτοιο.
Φτάσαμε λοιπόν στον χώρο σχετικά νωρίς και η αλήθεια είναι ότι πάλι καλά. Βλέπετε το Αθηνόραμα έλεγε ότι η συναυλία ξεκινάει στις 9:30 ενώ ουσιαστικά άρχισε στις 8. Αποτέλεσμα αυτού ήταν ένα μέρος του κόσμου να χάσει σχεδόν την μισή συναυλία. Μικρό ποσοστό βεβαια αλλά τα 52 ευρώ για μισή συναυλία δεν είναι και λίγα. Support σχήμα δεν υπήρχε, ούτε καν μια ελληνική μπάντα για τα ματιά του κόσμου. Όχι, όχι εδώ στην Ελλάδα είμαστε σοβαροί διοργανωτές παίρνεις ακριβώς αυτό που πληρώνεις και τίποτα παραπάνω.
Να σου λοιπόν ο Eddie στην σκηνή να τραγουδάει το "Go" και να πιάνει τον κόσμο απροετοίμαστο. Στο επόμενο κομμάτι όμως ήταν όλοι εκεί "Like an animaaal!". Αν και το "Life wasted" είναι πολύ καλό κομμάτι μεγάλο μέρος του κοινού βρισκόταν εδώ απόψε για να θυμηθεί τα εφηβικά του χρόνια οπότε όπως και ήταν αναμενόμενο δεν το γνώριζε και δεν τραγούδαγε ιδιαίτερα. Συνέχεια με διάφορα γνωστά κομμάτια τον κόσμο να παραληρεί αλλά και να κουράζετε κάπως. Όχι επειδή δεν του άρεσε αυτό που έβλεπε αλλά επειδή ο καθένας είχε χτυπηθεί ασταμάτητα σε σημείο που να προκαλεί έκπληξη ακόμη και στον εαυτό του.
Αισίως είμαστε στο δωδέκατο κομμάτι της συναυλίας και τα διαμάντια αρχίζουν να μας χτυπάνε το ένα μετά το άλλο. "Even Flow", "Daughter", "You Are", διάλειμμα με το "Wishlist" και μετά από ένα "Ασήμαντο" κομμάτι μια από τις εκπλήξεις της βραδιάς το "Jeremy". Όχι, δεν το περίμενα αυτό το κομμάτι μετά από τόσα χρόνια, δεν το είχαν παίξει ούτε το 2000 και σίγουρα είμαι παραπάνω από ικανοποιημένος που το άκουσα εδώ απόψε. Χαλάρωση με το "Better Man" και τέλος;
Μπα δεν νομίζω ότι κανείς ξεγελάστηκε από ένα μικρό ασήμαντο διάλειμμα μετά από σχεδόν μιάμιση ώρα. Ας μην ξεχνάμε ότι είχαμε έρθει να δούμε τους Pearl Jam, μας το χρώσταγαν να παίξουν παραπάνω (όπως πολύ περιέργως μας το χρωστάνε όλα τα σχήματα που έρχονται να παίξουν εδώ και τύχαινε να τα ακούμε στην εφηβεία μας). Πάλι στην σκηνή λοιπόν ο Vedder μαζί με την παρέα του, διασκευή στο "Footsteps", συνέχεια με "I am mine" και "Inside Job". Η συναισθηματική κορύφωση της συναυλίας ήρθε με το "Black" ο μέσος Έλληνας ροκάς έβγαλε τον πραγματικά ευαίσθητο εαυτό του εκείνη την στιγμή. Ήταν χαρούμενος για αυτό που άκουγε και έκλαιγε από συγκίνηση. Ένα από τα όνειρα του είχε επιτέλους γίνει πραγματικότητα και ας μην ξεχνάμε όλοι σε αυτή την ζωή για ένα όνειρο ζούμε. Το "Rearviewmirror" μας έφερε στα ίσια μας, τέρμα τα δάκρυα είμαστε "σκληροί" εμείς. Κάτσαμε και στο "Πρεβάζι" του μπαλκονιού πριν την τελευταία διακοπή και αναρωτιόμασταν που την βρίσκει την αντοχή να παίζει δυο ώρες μια τόσο "μεγάλη " μπάντα μάλλον κανα θαύμα θα έγινε.
Αυτοί από την πλευρά τους μας "Χαμογέλασαν" και συνέχισαν για να μας αποδείξουν ότι "Πιστεύουν στα Θαύματα" και ότι είναι ακόμη "Ζωντανοί". Μάλιστα ένας τύπος εκεί πάνω που έπαιζε το ντέφι του μας είπε ότι θα "Keep on rockin' in the free world". Αν και ο ίδιος εδώ και χρόνια έχει την απορία του πόσο τελικά ελεύθερος είναι αυτός ο κόσμος. Στο τέλος της συναυλίας αυτή η παρέα μας υποκλίθηκε και μας είπε ότι μπορεί να πάνε και αυτοί σπίτι τους να αράξουν. Κάντε το για λίγο όμως παιδιά γιατί σας χρειαζόμαστε.
Τεχνικές λεπτομέρειες: Έπαιξαν περίπου δυόμιση ώρες, η ακουστική ήταν λίγο καλύτερη από την συνηθισμένη κλασική ακουστική γηπέδου, το setlist μπορείτε να το δείτε εδώ, ακόμη εδώ μπορείτε να κατεβάσετε και το επίσημο bootleg. Τέλος ρίξτε και μια ματιά σε κάποιες παραπάνω photos.
Χρόνια πολλά στο mic και σε όλα τα παιδιά που το έκαναν πραγματικότητα όλα αυτά τα χρόνια και ας μην τα κονομήσανε και ας βγήκαν από το παράθυρο αντί να βγουν στα παράθυρα να μιλήσουν ως "ψυχολόγοι της μουσικής". Keep up the good work guys & thanx for letting me take a bite out of it.
Ακόμη μεγαλύτερο ευχαριστώ σε όσους διάβασαν μέχρι εδώ κάτω, προσωπικά θα είχα σταματήσει κάπου εκεί που κάνω φιγούρα για το ότι τους είχα ξαναδεί.
Photos: Anna Kweskin
