Perry Blake An-plugged
Θεωρώ τουλάχιστον ανησυχητικό το γεγονός ότι για δεύτερη φορά μέσα σε δέκα μέρες αντικρίζω το An & Olon Club μισογεμάτο. Αν μάλιστα το βράδυ της Τρίτης ο κόσμος δεν ήταν τρόπον τινά ''ταξινομημένος'' στα τραπέζια (που δεν υπήρχαν στους Jack), αισθάνομαι ότι το θέαμα θα ήταν διαφορετικό. Δεν ξέρω τι μπορεί να συμβαίνει, σίγουρα όμως χρειάζεται να μας προβληματίσει ...
Ο δρόμος μας έφερε όλους βεβαίως εκεί για τον Perry Blake, τον ιρλανδό τροβαδούρο που άλλαξε τη σύγχρονη κοσμοπολίτικη pop. Η βραδιά όμως έκρυβε και support group, το οποίο παρεπιπτόντως οι διοργανωτές δεν φρόντισαν να μας ανακοινώσουν εγκαίρως. Με αποτέλεσμα να βρεθούμε απ' το πουθενά μπρος σ' ένα ολιγοτράγουδο set των δικών μας Byron's Girlfriend. Όχι ότι μας χάλασε δηλαδή. Κάθε άλλο! Με τετραμελή σύνθεση, στηρίχτηκαν, όπως θα ανέμενε κανείς, κυρίως στο πρόσφατο ντεμπούτο album τους, μεταφέροντας σχεδόν πιστά, αλλά αξιέπαινα, την ατμόσφαιρα των συνθέσεών τους, απ' το cd στη συναυλία. Φιλική συμβουλή πάντως (και καλοπροαίρετη ασφαλώς) να ψαχτούν λίγο περισσότερο με τις ανάγκες των ενορχηστρώσεων που από μόνη της επιτάσσει μια ζωντανή εμφάνιση. Είναι κοινό μυστικό άλλωστε πως ό,τι ακούμε ηχογραφημένο (σε περιβάλλον δωματίου κ.τ.λ.) δε σημαίνει κατά ανάγκη ότι θα αντέξει στους κανόνες ενός κονσέρτου. Με περισσότερα όργανα επί σκηνής πιθανώς, η συνολική εντύπωση για τη δουλειά τους θα έβγαινε με βεβαιότητα περισσότερο ενισχυμένη, ενώ τώρα ελαφρώς αυτο-αδικήθηκε. Εξάλλου, ο Perry Blake που ακολούθησε έγινε ένα πολύ καλό παράδειγμα για το τουναντίον.
Έχοντας ήδη από πριν την πληροφόρηση ότι οι δύο αθηναϊκές του εμφανίσεις εντάσσονταν στο πρόγραμμα της ευρωπαϊκής, ακουστικής, tour που ο Perry Blake πραγματοποιούσε, με μόνον τον ίδιο στην φωνή και τον Glenn Garrett στην ακουστική κιθάρα, δεν αιφνιδιάστηκα, όπως αρκετοί στο ακροατήριο που προφανώς δεν περίμεναν κάτι τέτοιο. Απ' όσο διαπίστωσα όμως, τελικώς, η πλειοψηφία έμεινε ευχαριστημένη με ό,τι είδαμε. Ο Perry Blake βλέπετε δίδαξε πώς, όντας σε μειονεκτική θέση, μπορεί κανείς να κερδίσει τις εντυπώσεις, διαλέγοντας, όπως έκανε ο ίδιος δηλαδή, ένα προσεχτικό set συνθέσεων, που δίχως να χάσουν σε νόημα, μπορούν να διασκευαστούν επιτυχώς στις λιτές προσταγές μιας τέτοιας περίστασης. Αποκλείοντας ακόμη και αγαπημένα τραγούδια του κοινού (ασκόπως ζητούνταν το 'Genevieve' ή το 'Anouska', παραήταν δύσκολα για να παιχτούν με τόσο απλοϊκό τρόπο). Φυσικά, καταλυτικό ρόλο έπαιξε και η άνεση και φιλικότητα του ίδιου με το κοινό.
Ομιλητικός, ευκόλως επικοινωνιακός, χιουμορίστας όπου χρειάστηκε, μας έδειξε σε όλους τι άλλα πρέπει να αναγνωρίζουμε τελικώς σ' έναν pop star. Η παράστασή του χωρίστηκε σε δύο ενότητες (μέτρησα γύρω στα έξι τραγούδια στην καθεμιά), με ενδιάμεσο διάλειμμα σχεδόν ενός τετάρτου (όντως μας ξένισε, μη συνηθισμένοι σε παρόμοια περιστατικά). Και περιελάμβανε αρκετά τραγούδια από το τελευταίο του album ('Ordinary Day', 'Road To Hollywood', 'Pretty Love Songs', 'Saying Goodbye', 'California', συν το 'Venus To The Canyon' στο επιτακτικό δεύτερο encore), σε πλήρη ισορροπία με παλιότερο υλικό ('Little Boys And Little Girls', 'So Long', το '1971' αν θυμάμαι καλά, συν το 'The Hunchback Of San Francisco' στο πρώτο encore - από το πρώτο του album, 'Leave It All Behind' κάτι που αναγνώρισα στα σίγουρα από το δεύτερό του 'Still Life').
Στα αξιοσημείωτα μια, ειλικρινά εξαιρετική, καινούργια σύνθεση, απ' την επόμενή του δουλειά την κυκλοφορία της οποίας αστειευόμενος την τοποθέτησε στο πολύ απώτερο μέλλον (2019 ή 2030 είπε ρε παιδιά, για βοηθήστε!), με τίτλο 'Lies, Lies, Lies'. Την ύπαρξή της στο set μου είχαν ''σφυρίξει'' μετά την εμφάνισή του με το ίδιο σχήμα στην Λισσαβόνα της Πορτογαλίας, στις αρχές του μήνα. Να προσθέσω επίσης, για όσους ρωτούσαν, πως το εναρκτήριο τραγούδι ήταν το 'Ulysses', ένα από τα τρία bonus tracks της περιζήτητης γαλλικής έκδοσης του ντεμπούτο του.
Ακουστικός Perry Blake λοιπόν! Έστω και αν προέκυψε αναπάντεχα, μας πιστοποίησε με το παραπάνω πως αυτός ο άνθρωπος συνταιριάζει ιδανικά την σπουδαία, εκφραστική, φωνή με την ζεστή καρδιά και τον ρομαντισμό. Δεν συγκλονίστηκα, είναι αλήθεια, αλλά πέρασα πολύ όμορφα. Γι' αυτό και ελπίζω να τα ξαναπούμε μαζί του, το συντομότερο.
