Strangers in the light

Το έχω ξαναγράψει και πολύ περισσότερο με έχει ξαναπροβληματίσει. ΟΚ δεν έπεσα και σε διπολική διαταραχή, αλλά υπάρχει ένα θέμα σε τέτοιου είδους συναυλίες. Είναι εξαιρετικά άβολο να αποχωρείς από ένα live μουδιασμένος την ώρα που η συντριπτική πλειοψηφία γύρω σου είναι ενθουσιώδης. Ο καθένας ψάχνει να βρει τι δεν πάει καλά με τον άλλον και κινδυνεύεις να στιγματιστείς και με διάφορα επίθετα για το ανικανοποίητο που νιώθεις. Αλλά έλα που το νιώθεις....

Οι A Place To Bury Strangers τα κάνουν όλα σωστά. Λιώνουν στο δρόμο. Κάθε τόσο έχουν και μία νέα βινυλιακή ltd κυκλοφορία από την προηγούμενη περιοδεία για να βγάζουν κάτι παραπάνω, αλλά και για να φεύγουμε και εμείς με το ιδανικό memorabilia ανά χείρας (φυσικά και το αγόρασα το live). Επιπλέον, έχουν και για support πρώτης τάξεως noise rock ονοματάκι, που πρώτοι αυτοί μας το συστήνουν, το οποίο μας πούλησε το άλμπουμ του χέρι-χέρι (φυσικά και το αγόρασα και αυτό). Έχουν εξελίξει το καλά οργανωμένο χάος του show τους και έχουν κατανοήσει ότι τα επιληπτικά φώτα εντυπωσιάζουν τους πάντες όταν πάνε χέρι-χέρι με τον χωρίς μέτρο θόρυβο. Επιπλέον, λίαν προσφάτως απέδωσαν ικανότατο φόρο τιμής στους τεράστιους και απόλυτα 'δικούς μας' Dead Moon διασκευάζοντας μερικά από τα καλύτερα τραγούδια τους, σε ένα EP υψηλής δισκοφιλικής αισθητικής (φυσικά και το αγόρασα και αυτό). Και στο τέλος έφτασα σπίτι, συνειδητοποιώντας ότι μπορεί να μη βγήκα για δίσκους το πρωί του Σαββάτου, ως είθισται, αλλά και το βράδυ μια χαρά ψώνια έκανα....

Ενώ λοιπόν τα κάνουν όλα σωστά, οι APTBS, έξι και πλέον χρόνια από τότε που για πρώτη φορά μας κόλλησαν στο τοίχο, τόσο με τις ζωντανές, όσο και με τις στουντιακές τους επιδόσεις, επιβεβαίωσαν δυστυχώς και επί σκηνής την "ατονία" των τελευταίων τους ηχογραφημάτων, με το Wall Of Sound να μην υποχωρεί μεν, αλλά να μετατρέπεται σε ταπετσαρία, η οποία ως γνωστόν, αργά ή γρήγορα ξευτίζει. Έχοντας γίνει ένα και το αυτό με τον άμετρο θόρυβο, που λέγαμε και παραπάνω, καταλήγουν να χρησιμοποιούν αυτόν σαν ένα προβλέψιμο πλέον ηχητικό χαλί, που όσο και αν φτάνει στα όρια του, πλέον ούτε προκαλεί, ούτε εκπλήσσει, ένα είδος noisak, σε μία μάλλον αποτυχημένη μεταφορά του όρου muzak στα καθ' ημάς. Η δυναμική των συνθέσεων ασθενεί από την δεύτερο δίσκο και μέχρι σήμερα (μετράμε και τα διάφορα EP) και έτσι πως έχουν επιλέξει να ακούγονται και να μην ακούγονται όλα στο maximum δεν αφήνουν περιθώρια για ποιοτική διαφοροποίηση, σε σχέση με οποιονδήποτε ικανό χειριστή των σωστών μηχανημάτων, τα οποία ούτως ή άλλως οι ίδιοι πλασάρουν στην πιάτσα (όχι δεν αγόρασα pedal- άκι, είπαμε... μέχρι εκεί!).

Παρόλα αυτά, το live τους συνεχίζει να είναι εντυπωσιακό, για ένα κοινό που ολοένα και περισσότερο αδιαφορεί για τα τεκταινόμενα στο indie rock. Έρχονται συχνά-πυκνά πλέον, αλλά ο κόσμος είναι εκεί και τους θέλει, το δείχνει και του το ανταποδίδουν. Όπως μπορούν τέλος πάντων. Δεν κάνουν κάτι λάθος, αλλά μήπως δεν θα έπρεπε να τα κάνουν και όλα τόσο σωστά; Όταν εντοπίσεις τις ορέξεις και τα θέλω του κοινού σου, τα ικανοποιήσεις σε επανάληψη και κορεστούν έστω και ηδονικά οι πάντες.... μήπως ήρθε η ώρα να δεις τι γίνεται παρακάτω; Ή έστω και παραπίσω; Μου τη δίνει όταν το υποτίθεται απλό rock 'n' roll, όπως όντως είναι στην αληθινή του φύση αυτό των APTBS με στέλνει σπίτι όχι εξουθενωμένο, αλλά προβληματισμένο.