Beat poetry

Αυτή κι αν ήταν ευχάριστη έκπληξη!

Εκεί που αμέριμνος περίμενα μια βραδιά με funk κυρίως ήχους στο ύφος του ντεμπούτου των Poets Of Rhythm, βρέθηκα απροετοίμαστος για δυο ώρες να απολαμβάνω ένα συγκλονιστικό πέρασμα σε διάφορα παρακλάδια της λεγόμενης "μαύρης" μουσικής. Τώρα αν στη σκηνή βρίσκονταν 7 nerdy ξανθόψειρες από τη Γερμανία αντί για κάμποσους "black brothers", ποσώς με απασχόλησε μιας και το ζητούμενο σε καμία περίπτωση δεν είναι η χώρα προέλευσης αλλά φυσικά το τελικό αποτέλεσμα.

Το πρώτο μισάωρο κύλησε με free, space jazz-funk εκτελέσεις και αυτοσχεδιασμούς τόσο έντονους που ανά στιγμές δεν γινόταν η μνήμη σου να μην ανακαλέσει τους ήχους του Pharoah Sanders ή ακόμη και του Sun-Ra! Βάλτε βέβαια και μία μεζούρα κιθαριστικό κελάρυσμα αλά Gabor Szabo και είστε μέσα.

Η αλήθεια είναι ότι η κελεμπία-ρόμπα του εμφανισιακά μεγαλύτερου σε ηλικία και αρκετά φευγάτου βαρύτονου σαξοφωνίστα, θα έπρεπε να μας είχε προϊδεάσει...

Το πλανητικό-συμπαντικό ταξίδι που οι ίδιοι προανήγγειλαν συνεχίστηκε με στάση στην Αφρική βάζοντας μπρος afrobeat ρυθμούς και μακροσκελείς περιηγήσεις στην "μαύρη" ήπειρο που άλλοτε παρέπεμπαν στον τωρινό Tony Allen, άλλοτε πλησίαζαν τον υβριδικό ήχο των Budos Band και άλλοτε σε έκαναν να νομίζεις ότι από κάπου θα σκάσει μύτη ο Mulatu Astatke. Ειδικά όσον αφορά τον τελευταίο, τα κομμάτια που προσέγγιζαν τον ήχο του θα μπορούσαν άνετα να διδάσκονται ως σεμινάριο δημιουργίας πιστού αντίγραφου.

Σε γενικές γραμμές καθ' όλη τη διάρκεια του πριν το encore σετ τους, ελάχιστες ήταν οι στιγμές που οι Poets Of Rhythm πάτησαν το γκάζι και αφέθηκαν στην εύκολη λύση του να σκορπίσουν πιασάρικα funk ριφ. Ήρθαν για να κάνουν του κεφαλιού τους, να παίξουν με τους δικούς τους όρους και κατά τη δική μου άποψη, βγήκαν κερδισμένοι.

Δεν μπορεί να υποστηρίξει κάποιος ότι ο κόσμος (ο οποίος ήταν αισθητά αρκετός) δεν συμμετείχε, αν και η αμηχανία κατά τις free κακοφωνίες των πνευστών ή του ατέρμονου afrobeat βαδίσματος δεν ήταν εφικτό να κρυφτεί.

Έφτασε όμως και η στιγμή που όλοι περίμεναν δια μέσου λαϊκής βοής μιας και μετά την πρώτη καληνύχτα, η ιαχή "More Mess On My Thing" επανέφερε τη μπάντα στη σκηνή και έγινε αυτό που ήταν αναμενόμενο να γίνει. Χορός και τραγούδι στο έπακρον! Πλήρης απόδοση τιμών στο ραδιοφωνικό χιτ με όλη την ευλάβεια που του αναλογεί!

Ακριβώς πριν όμως οι ίδιοι είχαν φροντίσει με το δικό τους τρόπο να ευχαριστήσουν το κοινό και κατά προέκταση τη χώρα που τους φιλοξενούσε, κοτσάροντας έντεχνα πάνω σε ένα γκρουβαριστό rhythm section, μια οργιαστική θρακιώτικη μελωδία στα πνευστά, δείχνοντας για άλλη μία φορά πόσο ανεπαίσθητα μπορούν να γίνουν τα όρια μεταξύ των διαφορετικών μουσικών πολιτισμών και σχολών, άμα υπάρχει καλή θέληση και ανοιχτόμυαλο πνεύμα.

Εν κατακλείδι, ένα υπέροχο μουσικά βράδυ από τα λίγα (αλλά τελευταίως αυξανόμενα) που αφορούν τους θιασώτες σχετικών ήχων, από ένα γκρουπ με μπόλικα καμμένα εγκεφαλικά κύτταρα, αναμφισβήτητη τρέλα και ορατή διάθεση για τα καλυτέρα. Μόνο κέρδος μπορεί να έχουν οι Poets Of Rhythm από εμφανίσεις σαν και κι αυτή. Με τους "γνωστούς" τους θα συνεχίσουν να λένε το καθιερωμένο χαμογελαστό γεια, με τους φίλους τους θα δημιουργήσουν ακόμα πιο στέρεες βάσεις, εξελίσσοντας την υπάρχουσα φιλία.

Ας φέρει όμως κάποιος και τους Antibalas για να μην ξενιτευόμαστε ρε παιδιά!