Evil heat

Καταρχάς πρέπει να αναφέρω ότι η εμφάνιση των Primal Scream ήταν μέρος ενός συνόλου (βλ. Coca-Cola Soundwave Summer Sounds) που περιελάμβανε επίσης τους Let's Tea Party, Bloc Party, Le page, Flakes και Pat Mahoney (LCD Soundsystem).

Στη συνέχεια όμως πρέπει να ξεκαθαρίσω πως η δική μου παρουσία εκεί δεν είχε να κάνει με τίποτα άλλο πέρα από την εμφάνιση των Σκότων στα μέρη μας, μιας και ούτε ο Λυκαβηττός, ούτε το Ρόδον είχαν καταφέρει να δώσουν σάρκα και οστά σε αυτό το ραντεβού ως τώρα.

Συνεπώς δυστυχώς (ή ευτυχώς) δεν έχω τίποτα να πω για τα υπόλοιπα δρώμενα (τους Let's Tea Party και τους Le Page δηλαδή, μετά αποχώρησα). Σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται για απαξίωση ή σνομπισμό, απλά η έλλειψη ενδιαφέροντος και ο κάκιστος ήχος δεν άφηναν περιθώρια για ιδιαίτερη εκβάθυνση.

Πριν περάσουμε στο κυρίως θέμα, μια ερώτηση. Μα είναι δυνατόν μέσα στο κατακαλόκαιρο κάποιος να επιλέγει κλειστό χώρο για να διοργανώσει live; Πέραν της ακαταλληλότητας των ολυμπιακών ακινήτων για κάτι τέτοιο, με όλο το σύμπαν να τρίζει σε κάθε χτύπημα της χορδής του μπάσου και τις λαμαρίνες της οροφής να πάλλονται, πόσο μυαλό θέλει για να μαντρώσεις τον κόσμο με το ημερολόγιο να δείχνει 1η Ιούλη; Ειλικρινά κάτι τέτοιο με υπερβαίνει και μονάχα δύο εξηγήσεις μπορώ να δώσω. Ή το κόστος για τη διοργάνωση είναι αισθητά φτηνότερο οπότε καταλαβαίνετε ή υπάρχει άμεση σύνδεση με τα επουράνια και καλύτερη πρόληψη σχετικά με πιθανά απρόβλεπτα καιρικά φαινόμενα της περιόδου. Είδατε τι έπαθε ο κακόμοιρος ο Ντίντης!

Αφού λοιπόν περιμέναμε κανένα μισάωρο μέχρι να "ξεκολλήσουν από την κίνηση" οι Primals και να φτάσουν στο χώρο (ποιος ξέρει τι πίνανε στο ξενοδοχείο και αργήσανε, πάλι καλά) το live άρχισε. Το ξεκίνημα δε νομίζω ότι μπορεί να χαρακτηριστεί ιδανικό μιας και ήταν λίγο στον κόσμο τους, δεν μπορούσαν να συντονιστούν, γενικά ήταν "κάπως" και δεν κρύβω ότι ανησύχησα έντονα πως οι νεανικοί μου ήρωες θα αρκεστούν σε μία διεκπεραιωτική, "άντε να τελειώνουμε" εμφάνιση και πώς μετά να μαζεύεις τις προσδοκίες απ' το πάτωμα.

Ευτυχώς όμως (ρίχνω κι ένα ξεφύσημα), όπως αποδείχτηκε, οι μηχανές θέλανε απλά ζέσταμα και το τοπίο άρχισε να ξεκαθαρίζει. Αν στο πρώτο μισάωρο κάτι πήγε να γίνει με το δίδυμο Jailbird και Country Girl, τα τραγούδια από το τελευταίο άλμπουμ Beautiful Future δεν το σπρώχνανε και πολύ το θέμα, με εξαίρεση το ομώνυμο ίσως. Όταν έσκασε όμως ο όλεθρος από τα Exterminator και Shoot Speed/Kill Light πραγματικά τα αυτιά άρχισαν να ζορίζονται και τα μυαλά να φεύγουν. Στρώματα θορύβου, κιθάρες που λυσσομανάνε, o Bobby να βρίσκει τα πατήματά του και να φτύνει τις λέξεις με μανία και ο κόσμος να γουστάρει εμφανώς συμμετέχοντας. Το μεγάλο μπαμ δεν άργησε να φτάσει και η τριπλέτα Swastika Eyes, Movin' On Up, Rocks έκανε τον κάθε άπιστο Θωμά να ξαναπιστέψει, ζωντανεύοντας αναμνήσεις και σκορπώντας χαμόγελα. Χαμόγελα έδιναν και έπαιρναν και πάνω στη σκηνή, επιβεβαιώνοντας για άλλη μια φορά τον κανόνα πώς το καλό κλίμα επί αυτής εισπράττεται κάτω από αυτήν και ανταποδίδεται. Το δε κλείσιμο με ακατάσχετο κιθαριστικό θόρυβο έκανε μη διακριτή τη γραμμή ανάμεσα στον ενθουσιασμό και την αμηχανία μιας και παραήταν μεγάλο σε διάρκεια και ένταση. Κατ' εμέ ήταν ιδανικό. Ήταν κάτι σαν μια εγωιστική δήλωση ότι περνάει ακόμα η μπογιά τους αλλά κακά τα ψέματα, μεταξύ μας, δε νομίζω ότι ό ήχος τους και η φάση τους πια θα μπορούσαν να έχουν ιδιαίτερη απήχηση σε κάποιον κάτω των 25.

Εν τέλει, το ομολογώ πως ό,τι παρακολούθησα χτες το βράδυ δεν ήταν το ονειρικό live των Primals που θα έχτιζα στο μυαλό μου. Ήταν όμως αξιοπρεπέστατο και δε νομίζω να έφυγε κανείς παραπονεμένος, φαν ή όχι. Μοναδικό μου ίσως παράπονο, η απουσία από το σετ του Sympathy For The Devil των 90s βλ. Loaded και απορία μου, πώς στο καλό θα ανέβαιναν στη σκηνή οι Flakes μετά από αυτό;