Primavera Sound 2011: B-sides and rarities

Στο φετινό Primavera είδα κάποια πράγματα που συνέβησαν πίσω από τη λάμψη του μεγαλειώδους φεστιβάλ και με εντυπωσίασαν. Δεν μιλάω για παρασκηνιακά κουτσομπολιά, αλλά για ουσιαστικές κινήσεις που κάνουν το Primavera να ξεχωρίζει ακόμη περισσότερο (ήδη κάποιοι το θεωρούν κορυφαίο φεστιβάλ της Ευρώπης).

PRIMAVERA PRO

Παράλληλα με τη σπουδαία διοργάνωση του Primavera Sound, οι δαιμόνιοι Ισπανοί επέλεξαν να διοργανώσουν και μια μάζωξη της αφρόκρεμας της ευρωπαϊκής (και όχι μόνο) μουσικής βιομηχανίας. Βέβαια, ο όρος "μουσική βιομηχανία" μόνο ως retro κατάλοιπο μπορεί να χρησιμοποιείται. Αυτό που υπάρχει σήμερα είναι η βιομηχανία του image και οι πρακτικές αποστράγγισης της εικονικής υπεραξίας των καλλιτεχνών, κυρίως μέσω των ζωντανών εμφανίσεών τους. Ποντάροντας στο ελκυστικό line up και στη γοητεία της πόλης τους, οι διοργανωτές του Primavera κατάφεραν να μαζέψουν σημαντικούς ομιλητές από το παγκόσμιο μουσικό στερέωμα, οι οποίοι συμμετείχαν σε συζητήσεις με πρωτόγνωρα θέματα προβληματισμού για τη σύγχρονη μουσική. Παράλληλα, έγιναν πολλές ειδικές παρουσιάσεις από τις μουσικές σκηνές χωρών που ξεφεύγουν από τον καθιερωμένο άξονα Λος Άντζελες - Νέα Υόρκη - Λονδίνο - Βερολίνο. Επίσης, οι διοργανωτές φρόντισαν να σιγουρευτούν πως όσοι θα συμμετείχαν θα είχαν πραγματικό ενδιαφέρον και δεν θα γινόταν ένα δημοσιοσχετίστικο πανηγυράκι: Το εισιτήριο για το Pro κόστιζε 220 € και οι δωρεάν διαπιστεύσεις ήταν ελάχιστες, ειδικά για διάφορα εξωτικά media (βλέπε τζαμπατζήδες συγχωριανούς). Κατάφερα να βρεθώ εκεί χάρη στο www.intersonik.net το οποίο ήταν το μόνο web radio και μια από τις έξι ελληνικές παρουσίες στους 1200 συμμετέχοντες του Primavera Pro. Νομίζω πως δεν πήγε άλλος συμπατριώτης μας στις ομιλίες και στις παρουσιάσεις, οπότε νομίζω πως αξίζει το MiC να σας δώσει μια γεύση.

Οι πιο ενδιαφέρουσες συζητήσεις

Go West or How to get your bands into the independent music market in The United States and Canada
Μια συμβουλευτική διάλεξη για την προώθηση ευρωπαϊκών συγκροτημάτων στις Η.Π.Α. και στον Καναδά. Στο (απίστευτα ψαρωτικό) panel των ομιλητών συμμετείχαν ο διοργανωτής του SXSW (Brent Grulke), ο πρόεδρος του Pitchfork (Christopher J. Kaskie) και ο Brian Hetherman (πρόεδρος του καναδικού Music Managers Forum και σύμβουλος του Canadian Music Week). Το δυστύχημα ήταν πως η πλειοψηφία των παρευρισκόμενων ήταν Ισπανοί και έτσι η συζήτηση επικεντρώθηκε στην προώθηση ισπανόφωνων σχημάτων. Αν προσαρμόσουμε τα tips για τους ισπανόφωνους στα ελληνικά δεδομένα, τότε δεν έχουμε μέλλον στη δισκογραφική "Γη της Επαγγελίας", αφού για να σπρώξουμε ελληνική μπάντα στην Αστόρια, μάλλον πρέπει να παίζει μπουζούκι...

Un-Convention - Spaces: the unique live experience

Το Un-Convention είναι μια απόπειρα της Ruth Daniel να προάγει τον προβληματισμό για την εξέλιξη της σύγχρονης μουσικής. Στη συγκεκριμένη παρουσίαση είδαμε τη νέα τάση που επικρατεί στις προηγμένες αγορές σχετικά με τη συναυλιακή προώθηση νέων σχημάτων. Στην πραγματικότητα, τα γκρουπ δεν προωθούν την εμφάνισή τους, αλλά φροντίζουν αυτή να είναι μέρος ενός ευρύτερου πολιτιστικού event, ώστε να εξασφαλίσουν τη μέγιστη δυνατή ανταπόκριση. Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στο πώς οι ιδιομορφίες κάποιων δημόσιων χώρων (τρένα, πλοία, μουσεία) προσθέτουν "χαρακτήρα" σε μια συναυλία.

Un-Convention - Curation: Crowds and profitability of festivals

Το θέμα αυτής της παρουσίασης ήταν πώς σχεδιάζεται ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον φεστιβάλ. Υπήρξαν επίσης αρκετές συμβουλές σχετικά με τις διαπραγματεύσεις με καλλιτέχνες, με την επιλογή και τη χρήση χώρων, με την εύρεση χορηγών και με την παροχή αδειών και διευκολύνσεων από τις αρχές (ειδικά στα δύο τελευταία μου ήρθε να βάλω τα κλάματα...). Σε αυτή τη συζήτηση δέσποσε η μορφή του Martin Elbourne. Πρόκειται για τον πρώην ατζέντη των Smiths και των New Order (εντάξει, και των James -κανείς δεν είναι τέλειος...). Είναι επίσης συνιδρυτής του φεστιβάλ Womad και βασικός booker του Glastonbury τα τελευταία 15 χρόνια. Οι "κουτόφραγκοι" ψάχνονται συνεχώς. Είναι φανερό πως οι φεστιβαλικές υπερδυνάμεις χρειάζονται ανανέωση για να σταθούν στο σύγχρονο ανταγωνισμό. Ας πούμε πως ο εμπλουτισμός του Glastonbury με τον Ψαραντώνη θα ήταν μια καλή κίνηση για τους Άγγλους (σε αντίθεση με τους Έλληνες...). Όταν η κουβέντα ήρθε στο τι γίνεται τώρα με την κρίση, ο Elbourne είπε το εξής αμίμητο: "Είναι καιρός να γυρίσουμε back to basics. Οι φιλόδοξοι νέοι που προσπαθούν να αντιγράψουν τα υπάρχοντα φεστιβάλ, απλώς θα καταστραφούν. Δεν μπορούν να ανταγωνιστούν την οικονομική άνεση και τις γνωριμίες των παλιών διοργανωτών. Μπορούν όμως να τολμήσουν μικρά και πιο φρέσκα πράγματα, παρακάμπτοντας ακόμη και τους ατζέντηδες και ερχόμενοι σε επαφή απευθείας με νέες μπάντες. Μακροπρόθεσμα τέτοιες μικρές και ευέλικτες προσπάθειες θα βγουν κερδισμένες". Είναι προφανές ότι δεν μιλούσε για την Ελλάδα...

Un-Convention - Sustainability for artists

Η πιο ενδιαφέρουσα συζήτηση και το πιο controversial πάνελ ομιλητών. Μια συνοπτική περιγραφή της πλήρους ανατροπής που έφερε το internet στο παγκόσμιο μουσικό status· και μια πλήρης ανάλυση του πώς τη βγάζουν οι μουσικοί σήμερα, στηριγμένοι στα live και στην αξιοποίηση της virtual υπεραξίας τους. Μέσω Skype ο αργεντινός Fer Isella μας μίλησε για μπάντες από μικρές επαρχιακές πόλεις της χώρας του, οι οποίες βρέθηκαν να περιοδεύουν στην Ευρώπη χάρη στην προβολή τους από τον δαιμόνιο κινηματογραφιστή Vincent Moon. O απολαυστικά αυθόρμητος, αθυρόστομος (αλλά και οπισθοδρομικός) Jon McClure (από τους Reverend Soundsystem -όπου παίζει και ο πρώην Arctic Monkey, Andy Nicholson), τα έχωσε χοντρά στο "γαμημένο το διαδίκτυο που κατέστρεψε κάθε ελπίδα να ζει καλά ένας μουσικός" και δήλωσε πως μισεί τις νέες τεχνολογίες! Η Fiona Daniel (ντράμερ των μαντσεστεριανών Whip) ήταν λίγο πιο προσεκτική και ισορροπημένη. Δεν παρέλειψε να παραδεχτεί πως τα social networks της έλυσαν τα χέρια σε επίπεδο στοχευμένης προώθησης, ενώ παραδέχτηκε πως το αχανές διαδίκτυο παραμένει ένας λαβύρινθος για τους μουσικούς. Ο Ben Watkins (Juno Reactor), ο μουσικός που έγραψε το σάουντρακ του Matrix, φάνηκε πολύ εξοικειωμένος με την τεχνολογία και μας άφησε άφωνους όταν είπε πως, μέσω διαδικτύου, φιλοδοξεί να μαζέψει περίπου 1 εκατομμύριο ευρώ για την επόμενη κινηματογραφική δουλειά του (μιλάμε για 125 φορές το budget του Debtocracy!.

Αφού εκφράστηκαν όλοι αυτοί, πήρε το λόγο ο δαιμόνιος κύριος Mark Meharry, ιδρυτής της Music Glue. Αρχικά εκθείασε εμπεριστατωμένα το ρόλο του internet στη σύγχρονη μουσική. Στη συνέχεια έβγαλε ένα φιλιππικό υπέρ των social networks και κατέληξε πως (αν ήμασταν όλοι μάγκες σαν αυτόν) θα είχαμε γίνει πάμπλουτοι με τη σωστή χρήση των social networks, ΑΝ ΕΙΧΑΜΕ ΠΡΟΪΟΝ ΠΟΥ ΝΑ ΑΡΕΣΕ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ. Ο πιο φανατικός του internet, ήταν ο μόνος που μίλησε για την αναλλοίωτη ουσία: Πρώτη προτεραιότητα είναι η καλή μουσική. Από εκεί και πέρα, οι πρωτότυπες ιδέες, η τεχνολογία, η στατιστική και οι κοινωνικές - ψυχολογικές μελέτες μπορούν να εκτοξεύσουν το καλό προϊόν. Ο ίδιος σε μια επίδειξη αυτοπεποίθησης δήλωσε πως δεν πληρώνεται για τις υπηρεσίες του με ένα στάνταρ ποσό, αλλά με το 10% επί των πωλήσεων των πελατών του. Και αφού μίλησαν όλοι οι προαναφερθέντες, ήρθε και η σειρά ενός μελαχρινού μικροκαμωμένου μεσήλικα, ο οποίος δεν αναφερόταν στο πρόγραμμα. Ήταν ο κύριος Fernando Javier Leon Jacomino, εκπρόσωπος της Ένωσης Κουβανών Συγγραφέων και Καλλιτεχνών! Η πρώτη του ατάκα ήταν εξίσου αφοπλιστική και ξεκαρδιστική: "Καταλαβαίνω πολύ καλά τα όσα συζητάτε, γιατί οι Κουβανοί μουσικοί ζουν το δικό σας δράμα εδώ και δεκαετίες, καθώς δεν έχουν πουλήσει ποτέ ούτε ένα δίσκο!". Στη συνέχεια μας έκανε να νιώσουμε σαν αμερικανάκια που τσακώνονται μπροστά σε λιμοκτονούντες Αιθίοπες για το είδος του hamburger που θα φάνε... Στην Κούβα οι συνδέσεις είναι σε αρχαίο στάδιο και είναι αδύνατη η διακίνηση μουσικής μέσω διαδικτύου. Ούτε το youtube δεν μπορούν να εκμεταλλευτούν! Ο υπέροχος συντονιστής (παραλίγο να τον ξέχναγα!) κ. John Robb (πρώην μέλος των Membranes, συγγραφέας μια εξαιρετικής βιογραφίας των Stone Roses και του βιβλίου "Punk Rock: An Oral History", συνεργάτης του BBC, απόλυτος γνώστης της pop culture και... σκέτο τρελοκομείο!), προέτρεψε τους Κουβανούς να στήσουν μια ιντερνετική βάση προώθησης της μουσικής τους σε κάποια γειτονική χώρα. Επίσης, τα έχωσε χοντρά στη συνεχιζόμενη γελοιότητα του αμερικάνικου εμπάργκο.

Άντε και του χρόνου

Μετά από τόση γκρίνια, μοιάζει εύλογο το ερώτημα ενός φίλου: Θα ξαναπάς; Φυσικά και θα ξαναπάω! Εξακολουθεί να είναι η καλύτερη φεστιβαλική πρόταση της Ευρώπης και δεν παύω να περνάω καλά και να μαθαίνω κάθε φορά όμορφα και ενδιαφέροντα πράγματα. Ελπίζω οι παραπάνω πληροφορίες σχετικά με το Pro, να δώσουν ερεθίσματα τόσο στις εγχώριες μπάντες, όσο και στους Έλληνες διοργανωτές συναυλιών. Πιστεύω πως η παρουσία Ελλήνων παραγόντων του χώρου στο Primavera Pro θα μπορούσε να σημάνει μια σωτήρια αλλαγή πλεύσης για την κατάσταση της σύγχρονης μουσικής στη χώρα μας. Ειδικά για τις μπάντες. Και μόνο οι γνωριμίες που θα κάνουν, αξίζουν το έξτρα έξοδο. Σκεφτείτε το! (Δεν τα παίρνω από τους διοργανωτές, αλλά πιστεύω ότι αξίζει!).
_____

Κλικ εδώ για το Primavera Sound 2011: Old Is The New Young...