Ζωντανοί στην Θεσσαλονίκη

Ο αείμνηστος δάσκαλος John Peel είχε πει κάποτε ότι: «ο ομοιομορφισμός είναι η μεγαλύτερη αρρώστια που μπορεί να πλήξει τις ανεξάρτητες εταιρείες, ο εχθρός που πρέπει οπωσδήποτε να χτυπηθεί. Η σημασία του να είσαι διαφορετικός πρέπει να διαφυλαχθεί σαν αξία πολύτιμη». O Θανάσης Μήνας δανείστηκε αυτή τη σοφή φράση στην παρουσίαση του «The Italian Flag» των Prolapse από τη στήλη Underworld Shakedown στο τεύχος 225 του Ποπ+Ροκ τον Δεκέμβριο του 1997, ωθώντας έτσι έναν εικοσιπεντάχρονο μουσικόφιλο στο αγαπημένο του δισκοπωλείο, το οποίο στέκεται περήφανα μέχρι σήμερα στην οδό Σκρα 7, ώστε να προμηθευτεί τη διπλή βινυλιακή κόπια και να μυηθεί στο μοναδικό σύμπαν του συγκροτήματος από το Leicester.

Το ηχητικό αποτύπωμα των Prolapse διακρίνεται από punk ορμητικότητα, kraut μινιμαλισμό και noise παραμορφώσεις, στοιχεία τα οποία εμπνεύστηκαν από τους Fall, Stereolab και Sonic Youth αντίστοιχα, με τις ξεχωριστές ερμηνείες της Linda Steelyard να παραπέμπουν στις Laetitia Sadier/Kim Gornon και του Mick Derrick στον Mark E. Smith. Η πρωτόγνωρη εμπειρία που έζησα ακούγοντας τον δίσκο μου κίνησε την περιέργεια ν’ αναζητήσω οτιδήποτε προηγήθηκε δισκογραφικά και να γίνω φανατικός οπαδός, ενώ οι ηλεκτρονικοί πειραματισμοί του «Ghosts Of Dead Aeroplanes» που ακολούθησε το 1999 ενίσχυσαν παραπάνω τους δεσμούς και την ελπίδα κάποια στιγμή να τους δω ζωντανά. Δυστυχώς όμως, την ίδια χρονιά ανακοίνωσαν τη διάλυσή τους, αφήνοντας έτσι ένα μεγάλο συναυλιακό απωθημένο.

Το 2015 επανήλθαν για κάποιες ζωντανές εμφανίσεις κατόπιν προτροπής των Σκωτσέζων Mogwai, το πρώτο άλμπουμ των οποίων είχε παρουσιαστεί στη διπλανή σελίδα της προαναφερόμενης στήλης του Ποπ+Ροκ. Μια τρομερή σύμπτωση που έχει σήμερα συμβολικό χαρακτήρα, καθώς η θετική ανταπόκριση του κόσμου άνοιξε την όρεξη για νέο υλικό, το οποίο κυκλοφόρησε το 2025 από την ανεξάρτητη γερμανική ετικέτα Tapete Records. Στην ανασκόπηση της προηγούμενης χρονιάς, η συγκεκριμένη κυκλοφορία προτείνεται από τον υποφαινόμενο ως καλύτερος δίσκος της διεθνούς παραγωγής, οπότε κάθε ανάλυση είναι περιττή. Όταν στις αρχές του νέου έτους ενημερώθηκα ότι θα επισκεφτούν τη χώρα μας για συναυλίες σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα, έστειλα γραπτό μήνυμα στον καλό μου φίλο Στέλιο Χατζηγιαννάκο για ν’ ανακοινώσω το γεγονός κι αυτός με τη σειρά του μου απάντησε μονολεκτικά και με μεγάλα γράμματα: «ΦΥΓΑΜΕ». Η αλήθεια είναι ότι αρχικά είχα ενδοιασμούς για το χώρο και την ημέρα διεξαγωγής, ωστόσο όλες οι αρνητικές σκέψεις διαλύθηκαν πολύ γρήγορα και θεωρώ ότι η συναυλία θέτει υποψηφιότητα ως η καλύτερη για το 2026.

Ας πάρω τα πράγματα όμως από την αρχή. Λίγα λεπτά πριν τις 22:00 έφθασα ασθμαίνοντας έξω από το Rover, παραβλέποντας ότι τα μέλη των Prolapse εκείνη την ώρα απολάμβαναν τα ποτάκια τους στα εξωτερικά τραπεζοκαθίσματα, καθώς οι The Do Nots είχαν ήδη ξεκινήσει και δεν επιθυμούσα να τους χάσω. Στο εσωτερικό, ο χώρος ήταν ήδη γεμάτος από ανθρώπους κάθε φύλου και ηλικίας, ενώ ο πρώτος γνωστός που συνάντησα ήταν ο Βαγγέλης Κιουπτσής. Το χαμογελαστό του πρόσωπο μαρτυρούσε μεγάλη χαρά και προσμονή, καθώς ήρθε μεσοβδόμαδα από τις Σέρρες στη Θεσσαλονίκη αποκλειστικά για τη συναυλία, συμπαρασύροντας κι άλλους τρελαμένους μουσικόφιλους από την επαρχιακή πόλη. Στο βάθος διέκρινα το υψωμένο χέρι του Στέλιου που μου έκανε νόημα να πάω προς το μπαρ και να με καθησυχάζει λέγοντας πως οι The Do Nots μόλις ξεκίνησαν. Οι τελευταίοι είναι ένα νέο σχήμα από τη Θεσσαλονίκη που αποτελείται όμως από έμπειρους μουσικούς που έχουν διαγράψει σημαντική πορεία στα καλλιτεχνικά πράγματα κατά το παρελθόν. Τα μέλη τους είναι οι Νικόδημος Τριαρίδης (κιθάρες/φωνητικά), Σάντυ Καραγιαννίδου (μπάσο/φωνητικά), Πάνος Παπάζογλου (κιθάρες), Αλέξης Αρχοντής (τύμπανα) και πριν από μερικούς μήνες παρουσίασαν την πρώτη τους δουλειά με τίτλο «Unwish» σε ψηφιακή μορφή, ενώ όπως μου εκμυστηρεύτηκε αργότερα ο Νικόδημος σε μια ολιγόλεπτη συζήτηση που κάναμε, αναμένεται σύντομα και σε φυσική.

Ο ήχος τους συνδυάζει δύο αγαπημένα μου είδη, το post-punk και το shoegaze, καλυμμένα από ένα darkwave πέπλο που αναδύει μια μυστηριακή αύρα. Οι στίχοι είναι στην αγγλική γλώσσα με πολύ καλή απόδοση στις ερμηνείες και η εναλλαγή γυναικείων και ανδρικών φωνητικών προσδίδει έναν ιδιαίτερο χαρακτήρα, ενώ το μοναδικό αρνητικό στοιχείο που παρατήρησα είναι οι μικρές διάρκειες στην πλειονότητα των συνθέσεων. Το στήσιμό τους πάνω στο σανίδι φανέρωνε αυτοπεποίθηση και δυναμισμό, αποδίδοντας έτσι το μέγιστο των ικανοτήτων τους, γεγονός το οποίο εκτίμησε το κοινό, ανταποδίδοντας με το θερμό του χειροκρότημα. Χαρακτηριστική ήταν η στιγμή όπου ακούστηκε από κάτω η φράση «Something In The Way» και το συγκρότημα ικανοποίησε άμεσα το αίτημα, εκτελώντας με περίσσιο κέφι την ομότιτλη σύνθεση, ενώ ιδιαίτερης υποδοχής έλαβαν τα «You Are My Rock'n'Roll» και «Dragonfly», με το τελευταίο να καταλαμβάνει ξεχωριστή θέση στην προσωπική μου εκτίμηση. Μετά από σαράντα λεπτά και αφού κάλυψαν το σύνολο του άλμπουμ, ευχαρίστησαν τον κόσμο, απέδωσαν τιμές στους Prolapse προαναγγέλλοντας την εμφάνισή τους και αποχώρησαν μέσω επευφημιών από τη μεγαλύτερη μερίδα του κόσμου.

Δέκα περίπου λεπτά κράτησε η αναμονή ακούγοντας από τα ηχεία μεταξύ άλλων τα κλασικά «The Killing Moon» και «Love Like Blood», μέχρι οι επίτιμοι καλεσμένοι να πάρουν θέσεις στη μικρή σκηνή. Εκτός από τη Linda και τον Mick που προανέφερα, το σχήμα συμπληρώνουν οι David Jeffreys, Pat Marsden, Donald Ross Skinner (εντάχθηκε ως έβδομο μέλος, με τιμητική πρόσκληση από τους υπόλοιπους έξι, για την άψογη δουλειά του ως παραγωγός στο «The Italian Flag») στις κιθάρες, ο Mick Harrison στο μπάσο και ο Tim Pattison στα τύμπανα. Παρά τις αρχικές δυσκολίες προσαρμογής βρήκαν γρήγορα τα πατήματά τους, εξαφανίζοντας κάθε έννοια τόπου και χρόνου από την πρώτη κιόλας νότα. Ο Mick βρισκόταν σε μεγάλα κέφια και δεν έκρυβε τον ενθουσιασμό του, ενώ η Linda από την αρχή μέχρι το τέλος δε σταμάτησε να χοροπηδάει και να χτυπιέται. Παρά τις εμφανείς διαφορές που τους διακρίνουν, όπως το φύλο, το ύψος, το ντύσιμο και η κόμμωση, δένουν τόσο αρμονικά μεταξύ τους, προσφέροντας ένα πρωτότυπο θέαμα που συνδυάζει τραγουδοποιία, θεατρική πρόζα, δηκτικές χειρονομίες και διαλογικούς διαξιφισμούς. Ανάμεσα στις συνθέσεις εκφωνούσαν εκτενή λογύδρια ή διακωμωδούσαν τα κακώς κείμενα, αποσκοπώντας αφενός στην κοινωνική κριτική και αφετέρου στη δημιουργία εκρηκτικής ατμόσφαιρας.

Η λίστα συμπεριλάμβανε κομμάτια απ’ όλη τη δισκογραφία τους, αφού από το ντεμπούτο «Pointless Walks To Dismal Places» του 1994 ακούσαμε τα «Doorstop Rhythmic Bloc» που άνοιξε το πρόγραμμα, «Black Death Ambulance» εκτελεσμένο σε garage-punk ρυθμούς και «Headless In A Beat Motel». Από το «The Italian Flag», το «Slash/Oblique» προκάλεσε ρίγη συγκίνησης και έντονες επευφημίες, όπως και τα «Killing The Bland», «Visa For Violet And Van». Από το «Ghosts Of Dead Aeroplanes» επιλέχθηκε μόνο το «Government Of Spain», αλλά έτυχε εξίσου θερμής ανταπόκρισης. Από το πρόσφατο «I Wonder When They’re Going To Destroy Your Face», ακούσαμε τα «The Fall Οf Cashline», «On The Quarter Days» που είναι ισάξιο με τους ύμνους του παρελθόντος και «Err Οn Τhe Side Οf Dead». Το «T.C.R.» από το ομώνυμο 7΄΄ του 1995 και το «Testation» από το 7΄΄ «Autocade» του 1997, αποδείχθηκαν πολύ καλές επιλογές, ενώ το «Psychotic Now» από το 7΄΄ «Crate: Songs For Ella» του 1994 αποτέλεσε αναπάντεχη έκπληξη για τους μύστες. Το κλείσιμο της συγκλονιστικής βραδιάς έλαχε στο «Flex» από το mini-album «Backsaturday» του 1995, η μακροσκελής και θορυβώδης εκτέλεση του οποίου παρέσυρε κυριολεκτικά τα πάντα. Γύρω στις 23:50 τα μέλη του συγκροτήματος αποχώρησαν εμφανώς συγκινημένα, ενώ για αρκετά λεπτά ακουγόταν ο βόμβος από τους ενισχυτές και το μικρόφωνο που αφέθηκε εσκεμμένα στα σανίδια. Οι περισσότεροι έμειναν αποσβολωμένοι από αυτό που παρακολούθησαν και οι παλιότεροι αισθανθήκαμε δικαιωμένοι για την πολύχρονη αναμονή.

Τα συμπεράσματα που έβγαλα μετά το πέρας της συναυλίας είναι ότι οι Prolapse απαρτίζονται από άτομα που δε ζουν ΑΠΟ τη μουσική, αλλά ΓΙΑ τη μουσική. Η καλλιτεχνική κατάρτιση και η πνευματική καλλιέργεια που διαθέτουν, φανερώνουν προσωπικότητες με ανεπτυγμένα τα αισθήματα της ανθρωπιάς, της τιμιότητας, της ειλικρίνειας και του πηγαίου χιούμορ, απέχοντας παρασάγγας από πολλούς συναδέλφους τους που διακατέχονται από σνομπισμό και γκλαμουριά.

Τέλος, οφείλουμε όλοι ένα μεγάλο ευχαριστώ στους ανθρώπους που τρέχουν το fanzine Lung και το το online δισκοπωλείο ThreeChord Records, οι οποίοι έπραξαν τα δέοντα για να γίνει πραγματικότητα ένα απίθανο όνειρο και στους νέους ιδιοκτήτες του Rover που φιλοξένησαν το γεγονός και φρόντισαν τους πάντες με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

(Φωτογραφίες: Στέλιος ''Νεφελόρ" Χατζηγιαννάκος & Αλέξης Χατζηκαμάρης)