Richard Galliano Love Day Quartet
Jazz on the 7th Heaven Hill
Αυτό κι αν είναι σούπερ κουαρτέτο. Ο γάλλος Ρισάρ Γκαλιανό με το new musette (μονα)δικό του στιλ στο ακορντεόν που έχει χαράξει βαθιά τη σύγχρονη ευρωπαϊκή και όχι μόνο τζαζ. Ο κουβανός πιανίστας Gonzalo Rubalcaba που έχει πολλαπλά αποδείξει την πολυμορφία του και έχει αφήσει άναυδο το κοινό με τις ελεγχόμενες εκρήξεις του. Ο καμερουνέζος μπασίστας Richard Bona που έχει εντρυφήσει με πάθος, ζήλο και κατανυκτική φαντασία σε όλα σχεδόν τα μουσικά είδη. Κι ο "Ντιτρόιτ Πίστον" Clarence Penn, ίσως ο πιο πολυακουσμένος αμερικανός ντράμερ της γενιάς του.
Τι μπορεί να κάνει ένα τέτοιο σούπερ γκρουπ; Τι μπορεί ε; Να απλώσει μελωδίες και ευ-ωδίες στη νύχτα, να παίξει κλασική τζαζ, κλασική μουσική, νουέβο τάνγκο, μίνιμαλ με μήνυμα, φιούζιον, κινηματογραφική, νιου έρα, άφρο σόουλ, γαλλικό σανσόν, ριβερί, σερενάτα, άρια, ύμνο στην αγάπη κι άλλα ων ουκ έστι κατάλογος. Να καθηλώσει και να απογειώσει ένα κατάμεστο λόφο θεατών απ' όλες τις ηλικίες κι από διαφορετικές εθνότητες. Να αντιλαλήσει στη θάλασσα και στους πέρα κάμπους, τόσο, που ν' αναρωτιούνται οι υπόλοιποι [και απόντες] τί ήταν αυτό που έχασαν.
Το υλικό ήταν κυρίως προερχόμενο από την τελευταία [Love Day] δουλειά του Galliano αλλά υπήρξε και χρόνος για μια σούπερ μίνι ολική επαναφορά. Το διπλό μπάσο του Τσάρλι Χέιντεν μπορεί να μην ήτανε παρόν στη σκηνή αλλά κανείς δε μετάνιωσε γιατί ο ανεπανάληπτος μπασοκιθαρίστας Ρισάρ Μπονά [Bona Pinder Yayumayalolo] αποζημίωσε ακόμη και τους μπροστινούς μου πιτσιρικάδες που βρέθηκαν εκεί τελείως καταλάθος. Τα τύμπανα και τα πιατίνια του Πεν, γεμάτα "αντιφάσεις, ευαισθησία και πειθαρχημένους εκτροχιασμούς", έδειξαν αρκετές φορές τα δόντια τους, είτε με τα χέρια είτε και με μπαγκέτες.
Τι να προσθέσω για το δίδυμο Γκαλιανό-Ρουμπαλκάμπα που να μην έχει ήδη γραφτεί από την κυκλοφορία του "Love Day". Δυο σχολές, δυο γενιές, δυο ήπειροι, δυο γεωγραφίες [νησί-στεριά], δυο σεβασμοί, δυο κόσμοι και τέσσερα μαγικά χέρια. Απόλαυση [και οπτική] οι αναπάντεχοι ταχυδακτυλισμοί του πιανούργου Γκονζάλο. Απόλαυση και οι μικροήχοι από τα πατήματα των πλήκτρων του ακορντεόν που έφερναν στους θεατές την ένταση και το πάθος του συνθέτη και βιρτουόζου. Αλλά κι εκείνη η μικρή παράξενη αρμόνικα με τους οξείς τις ήχους. Gallianissimo!
www.richardgalliano.com
www.g-rubalcaba.com
www.bonatology.com
