Rockwave 2001 : Metal or what?
Φτάνοντας στο Rockwave μια μέρα νωρίτερα απ' τον φίλο μου τον Άρη για να παρακολουθήσω την metal μέρα (ή το Metalwave όπως έγραφαν τα t-shirt που φόραγε ο κόσμος) αντιμετώπισα και 'γω απ' την πλευρά μου όλα τα προαναφερθέντα προβλήματα σχετικά με την ανεύρεση του χώρου. Έχοντας τελικά παρκάρει κατά τις έξι παρά και ενώ το set των Rotting Christ βρισκόταν σε εξέλιξη, καταφέραμε να μπούμε στον χώρο.
Εκείνη την ώρα υπήρχε ακόμη μια σχετική ελευθερία κινήσεων και έτσι καταφέραμε να παρακολουθήσουμε τα τέσσερα τελευταία κομμάτια του γκρουπ από αρκετά κοντινή απόσταση. Ο μπουκωμένος ήχος βέβαια που έβγαινε απ' τα ηχεία κατέστρεφε οποιοδήποτε ατμοσφαιρικό στοιχείο υπάρχει στην μουσική τους. παρ' όλα αυτά τα φωνητικά του Σάκη έβγαιναν αρκετά καλά, ειδικά στα 'King of a stellar war' αλλά και στο 'Non Serviam' που ήταν το τελευταίο τους κομμάτι. Πριν συνεχίσω θα θελα να ζητήσω συγνώμη απ' τους οπαδούς των Less than Human που χάσαμε το set τους (οι οποίοι σύμφωνα με την Νατάσσα ήταν το καλύτερο γκρουπ της ημέρας, τώρα τι να πεις... γυναίκες;). Τέλος θα 'θελα να ρωτήσω τον Κώστα απ' τους Christ από που ψωνίζει διχτυωτά μπλουζάκια γιατί τώρα με τον καύσωνα αυτό που φόραγε ήταν κάτι παραπάνω από ιδανικό.
Μετά ήταν η σειρά των Cradle of... εεε των Savatage (sorry αλλά με τα φωνητικά του Jiniya μπερδεύτηκα) ν' ανέβουν στην σκηνή. Η αλήθεια είναι ότι τα black φωνητικά του νέου τραγουδιστή κάθε άλλο παρά αφαιρούσαν από τα κλασσικά πλέον κομμάτια των Savatage. Ίσα ίσα που χωρίς αυτά, τόση μελωδία κάτω απ' τον ήλιο δεν θ' αντεχόταν με τίποτα. Δεν έλειψαν βέβαια και τα κομμάτια όπως το 'Strange Wings' και το 'Believe' (το συγκεκριμένο αφιερωμένο στον νεκρό αδελφό του) όπου η φωνή του Jon Oliva κατείχε πρωταγωνιστικό ρόλο.
Κατά τ' άλλα το σετ που κράτησε περίπου μια ώρα περιείχε διάφορα κομμάτια όπως τα 'Sirens', 'Of Rage & War', 'Edge Of Thorns', 'Chance', 'Dead Winter Dead' και βέβαια το 'Gutter Ballet' κατά την διάρκεια του οποίου οι κοπέλες λιποθυμούσαν δεξιά και αριστερά στις αγκαλιές των αγαπημένων τους. Το 'Hall of the Mountain King' δεν θα μπορούσε να λείπει βέβαια από ένα live των Savatage και έτσι κάτω απ' τον καυτό ήλιο της Αθήνας μας χαιρέτισαν για μια ακόμη φορά. Αυτή ήταν και η τελευταία μπάντα που είδαμε από σχετικά κοντινή απόσταση.
Το επόμενο σχήμα λογικά ήταν αυτό που δίχασε τους 'μεταλλικούς' παρευρισκομένους στο φεστιβάλ. Το τι μπουκάλι έφαγε ο Danni Filth μέχρι ν' αποφασίσει να βγάλει τις δυο αιθέριες παρουσίες στην σκηνή δεν λέγεται. Από 'κει και μετά η ψυχή του κλασικού χεβυμεταλλά που δεν άντεχε την μουσική τους, είχε χορτάσει με γυμνή γυναικεία σάρκα η οποία σε συνδυασμό με τις μπύρες και τον προαναφερθέντα ήλιο έδρασε ως ηρεμιστικό, έτσι κάποιοι 'κολλημένοι' άνθρωποι άφησαν κάποιους άλλους (τους Cradle of Filth δηλαδή) να κάνουν αυτό που ξέρουν όσο καλύτερα μπορούν.
Ο ήχος είχε καθαρίσει αρκετά και ο leader του σχήματος ήταν ίσως ο πιο ομιλητικός απ' όλους όσους είδαμε εκείνο το βράδυ (μέχρι που μας εμπιστεύτηκε το γεγονός ότι ένα απ' τα κομμάτια τους είναι εμπνευσμένο από ένα συμβάν σεξουαλικού περιεχομένου ανάμεσα σ' ένα μέλος του crew και σ' ένα σκύλο (;;;). Ήταν ένα ακόμη set της μιας ώρας και κάτι, με κομμάτια όπως το 'Dusk... and her Embrace', 'Her ghost in the fog', 'The principle of Evil made Flesh' και 'From the Cradle to Enslave'. Επειδή την ώρα που έπαιζαν επικρατούσε ημίφως, το σόου δεν ήταν και τόσο εντυπωσιακό όσο θα 'πρεπε, αλλά anyway, τουλάχιστον ακούσαμε την καλύτερη φωνή του black metal κατά τα λεγόμενα του Νικόλα.
Megadeth... τώρα τι να σας πω, για αυτά που δεν είδα; Ας είναι καλά η DiDi music για μια ακόμη φορά υπολόγισε το ανάστημα του μέσου Έλληνα σε τουλάχιστον 1.80 γιατι δεν εξηγείται αλλιώς το γεγονός του ότι εμείς οι 1.70κατι δεν βλέπαμε τίποτα παρά τις τέσσερις πέντε μετακινήσεις που κάναμε. Ok, όταν έβλεπα τον Mustaine δεν έβλεπα τον κιθαρίστα και γενικά αυτός που μπορώ να πω πως είδα κάπως παραπάνω ήταν ο ντράμμερ καθαρά λόγω της θέσης του στη σκηνή πάνω απ' τους άλλους . Έτσι δεν λέω, καλά ήτανε και τα 'In my darkest hour', 'Reckoning Day', 'Tornado of souls', 'Trust', 'Sympony of Destruction', '(Peace Sells) But Who's buying'. Καθώς και τα υπόλοιπα γνωστά κομμάτια που έπαιξαν αλλά ρε γαμώτο όταν πας σε συναυλία πας να δεις κιόλας.
Πριν τους Judas Priest o χώρος είχε γεμίσει ασφυκτικά και ένα ρυθμικό 'Priest! Priest!' έβγαινε απ' όλους (συμπεριλαμβανομένου και εμού). Όταν ο Tim έκανε την εμφάνισή του στην σκηνή φορώντας ένα σακάκι διακοσμημένο με μικρά κομμάτια καθρέφτη, αυτό που κάποιοι ονομάζουν 'μεγαλείο του metal' ήταν μπροστά μας. Το τι μπαγκέτα πέταξε ο ντράμερ στον αέρα ενώ έκανε αλλαγές και το τι κορώνες έβγαζε ο Tim δεν λέγεται. Πολύ καλός ο μικρός είπανε κάποιοι και κανείς -μα κανείς- δεν τον αποδοκίμασε. Ας μην ξεχνάμε ότι δεν μιλάμε για οποιοδήποτε σχήμα αλλά για τους Judas Priest οι οποίοι μπορεί να επιζούν αναδημιουργώντας τον εαυτό τους απ' τις στάχτες, αλλά στην τελική το κάνουν καλά και με πάρα πολλή αξιοπρέπεια και για τους ίδιους αλλά και προς το κοινό τους. Δηλαδή παρά το γεγονός του ότι το πανό του 'Demolition' (το νεο άλμπουμ) κυμάτιζε από πίσω, αυτοί φρόντισαν να μην αφήσουν κανένα παραπονεμένο με το σχεδόν δίωρο set, με τα δυο παρακαλώ encore. Μέχρι και την περιβόητη μηχανή είχαν φέρει μαζί τους, τι άλλο να ζητήσει κανείς, τον Halford;
Τα κομμάτια απ' το καινούριο που έπαιξαν ήταν το 'One on One' και το 'Machine Man' απ' τους παλιούς δίσκους τα ξέρετε οι περισσότεροι καλύτερα και από μένα, αλλά θα βάλω κάποια πασίγνωστα σε μια παρένθεση γι' αυτούς που έκαναν το λάθος να μην έρθουν ('Touch of Evil' * 'Metal Gods' * 'BloodStone' * 'Diamonds & Rust' * 'Breaking the Law' * 'You ve got Another thing coming' * 'Hell Bent For Leather' * 'Painkiller' * 'Livin After Mignight'). Τέλος θα ήθελαν να σταθώ λίγο στην καταπληκτική τους διασκευή στο 'Ripper' των Iced Earth (για όσους δεν κατάλαβαν εδώ κάνω χιούμορ).
Θα κλείσω με την ατάκα της βραδιάς που είπε μεταλλάς σε αδέλφι μεταλλά, ενώ κάνανε headbanging αγκαλιασμένοι κάτω απ 'τους ήχους των Megadeth: «Δεν ξέρω τα λόγια αλλά δε πειράζει, τραγούδα εσύ και' γω θα κρατάω τον ρυθμό!»
