Rockwave 2001
Αφού δε μας έπεσε ο ουρανός στο κεφάλι...
Αυτό που θα θυμόμαστε από το φετινό Rockwave δεν θα είναι ούτε η P.J.Harvey, ούτε ο Nick Cave που ποτέ δεν είδαμε, ούτε το encore των Placebo. Θα είναι ο ουρανός. Μονίμως το κεφάλι μας στραμμένο προς τον ουρανό το είχαμε. Τη Δευτέρα μπας και... στερέψει επιτέλους και αρχίσουν οι συναυλίες, την Τρίτη (παρά τον ήλιο) κοιτούσαμε φοβισμένα τα συννεφάκια που τολμούσαν να πλησιάσουν προς τις εγκαταστάσεις του Ο.Α.Κ.Α.. και βάζαμε στοιχήματα για το αν θα βρέξει ή όχι.
Δευτέρα 2 Ιουλίου: Κάναμε νέους φίλους στα υπόστεγα...
Προτού όμως γίνει αυτό χρειάστηκε να κάνουμε δυο τρεις φορές τον γύρο του σταδίου -εγκλωβισμένοι στο αυτοκίνητο- μέχρι να καταλάβουμε ποια είναι η είσοδος που βγάζει ντουγρού στο ποδηλατοδρόμιο. Με μέσο όρο γύρου τα 30 λεπτά δικαιολογημένα κατεβάσαμε πληθώρα Αγίων σε όσους δεν σκέφτηκαν να βάλουν μια ταμπέλα «ROCKWAVE ΑΠ' ΕΔΩ !!!». Μόνο μια ταμπέλα που έλεγε «Θέλεις να γίνεις ναυαγοσώστης» βρήκαμε και τελικά αποδείχτηκε προφητική...
Η καταιγίδα πάλι από τη μεριά της είναι ένα εντυπωσιακό καιρικό φαινόμενο. Συνοδευόμενη από επιβλητικούς ήχους και ευφάνταστα φωτιστικά εφφέ, καθίσταται μοναδικό ηχοθέαμα όταν την παρακολουθείς πίσω από διπλά μονωτικά παράθυρα. Ρωτήστε όμως και τους Rockin' Bones που άρον άρον κατέβηκαν από τη σκηνή για να σωθούν. Ρωτήστε και το Γιάννη Ασπιώτη που κόντεψε να μας μείνει στα χέρια μόλις πληροφορήθηκε την ακύρωση των Fall. Φτάνουμε στο Ο.Α.Κ.Α. ξέροντας ότι στις 8 θα βγουν οι Madrugada και από εκεί και πέρα το πρόγραμμα θα συνεχιστεί κανονικά...
Φεύγουμε από το O.A.K.A. χωρίς να έχουμε ιδέα για το τι θα γίνει την επόμενη μέρα. Η Άννα παραπονιέται που ποτέ δε θα δει τον Nick Cave και ο Χρήστος Αναγνώστου ρίχνει στο τραπέζι την καλύτερη ιδέα της ημέρας: σουβλάκια στον Κάβουρα!
Ο κόσμος πηγαινοέρχεται στο χώρο μπας και μάθει κάτι σίγουρο, για επίσημη ανακοίνωση από την Di-Di όμως θα χρειαστεί να περιμένουμε ως την επόμενη μέρα... Τα T-Shirt του Cave έχουν μουσκέψει για τα καλά επάνω στους κατόχους τους και οι πιο φανατικοί εξ αυτών έχουν το κουράγιο να βάλουν να τον ακούνε και στο αυτοκίνητο, στον... πικρό δρόμο του γυρισμού.
Από τη λίγη ώρα που περάσαμε στο χώρο της συναυλίας (που τελικά κατ' ευφημισμό το λένε ποδηλατοδρόμιο, αν κατάλαβα καλά) δεν μείναμε και υπέρ-ενθουσιασμένοι. Πάντως φύγαμε εσπευσμένα προς τα υπόστεγα του τίτλου, οπότε οι πρώτες εντυπώσεις έμειναν μισές.
Η φήμη που κυκλοφόρησε για λίγο ήταν πως την επόμενη μέρα θα εμφανιστούνε από τις τρεις μέχρι το... τα ονόματα και των δύο ημερών, εκτός των Charlatans που είχαν προγραμματισμένη εμφάνιση αλλού. Μια άλλη φήμη έλεγε πως θα εμφανιστεί μόνο ο Cave και μάλιστα θα ανέβει και μαζί με την P.J. Harvey στη σκηνή (πολύ αισιόδοξος αυτός που το διέδωσε...). Από φήμες δηλαδή άλλο τίποτα, από επίσημη ενημέρωση τίποτα. Άκουσα και κάποιον να λέει ότι «το χειρότερο που μπορεί να σου συμβεί σήμερα είναι να είσαι ο Λώρης (=ιδιοκτήτης της Di-Di Music, διοργανώτριας εταιρείας)». Γιατί άραγε;
Τελευταίο πρόβλημα της ημέρας το να παραγγείλεις ακριβώς τα σουβλάκια που θέλεις στην Αθήνα όντας Θεσσαλονικιός... καλαμάκια, τζατζίκια και άλλα μπερδέματα. Άντε πάμε να ξεκουραστούμε για αύριο, ποτέ δεν ξέρεις.
Τρίτη 3 Ιουλίου: Polly κόσμο μάζεψαν οι Placebo βρε παιδί μου!
Μερικές χιλιάδες άτομα μόλις σηκώθηκαν το πρωί της Τρίτης, το πρώτο πράγμα που έκαναν ήταν να βγουν στο μπαλκόνι για να δουν πως πάει ο καιρός. Κάτι που επαναλάμβαναν ανά τακτά χρονικά διαστήματα σε όλη τη διάρκεια της ημέρας. Αμέσως μετά άνοιξαν τα ραδιόφωνα τους (ο Rock FM είχε την τιμητική του) για να μάθουν πως θα κινηθούν. Τελικά ανακοινώθηκε πως το Rockwave θα συνεχιστεί κανονικά με τα ονόματα της τρίτης μέρας, οι κάτοχοι εισιτηρίων για τη δεύτερη θα μπαίνουν με την άνεσή τους, όσοι πήραν για το διήμερο έχουν λαμβάνειν αποζημίωση κ.ο.κ. Όσοι είχαν ταξιδέψει στην Αθήνα από άλλες πόλεις πάντως ήταν σίγουρα οι πιο δυσαρεστημένοι από όλους.
Ο καιρός τα πήγε μια χαρά πάντως ολόκληρη τη μέρα και το τρίτο 1/3 του Φεστιβάλ ολοκληρώθηκε κανονικά, αφήνοντας το δεύτερο μετέωρο μια για πάντα. Ας δούμε τι έγινε αναλυτικά...
Ο χώρος: του χρόνου πάμε για αλλού!
Για μια ακόμη χρονιά ο χώρος τέλεσης του Rockwave αποδείχτηκε εντελώς ακατάλληλος. Η σκηνή όπως πάντα είναι χαμηλά... πιο χαμηλά (απ' ότι πρέπει) και οπτική πρόσβαση έχουν μόνο οι τυχεροί που στήνονται από νωρίς στις πρώτες σειρές και τα παιδιά του... Milko και της καλαθόφαιρας!... Παρότι ο χώρος ήταν μικρός σε έκταση περισσότερες ηχητικές εγκαταστάσεις σίγουρα θα έδιναν μεγαλύτερες δονήσεις στο χώρο. Με την πρόσβαση στις κερκίδες να έχει αποκλειστεί το μοναδικό μέρος που μπορούσες να ξαποστάσεις ήταν εκεί όπου πριν πατούσες.
Για πρώτη χρονιά πάντως υπήρχαν δεκάδες σημεία ανεφοδιασμού για μπύρες και νερό και σχεδόν ελάχιστη ταλαιπωρία περίμενε τους διψασμένους. Τα περίπτερο του Fractal Press τράβηξε τα βλέμματα (και όχι μόνο) του κόσμου και από τα χέρια του ίδιου του Παναγιώτη Μπάρλα πλήθος κόσμου αγόρασε το νέο τεύχος με τους Mogwai να κοσμούν το εξώφυλλο, αλλά και ότι του έλειπε από το back catalogue. Δίπλα ακριβώς είχε στηθεί το «Ποπ + Ροκ», εκεί πάντως το κλίμα δεν ήταν και τόσο ζεστό... Πέρα από τα περίπτερα με δίσκους και cd, υπήρχε και πάλι το μέρος της «Διεθνούς Αμνηστείας», αλλά και τατουατζίδικα, χαϊμαλιά, μπιχλιμπίδια και τα ρέστα. Bungee Jumping για τους τολμηρούς (τα εύσημα στην κοπέλα με το τολμηρό εσώρουχο, που μετά τους Ash μας χάρισε τη θεαματική πτώση της) και ένα αντίσκηνο με ζογκλέρ, ξυλοπόδαρους και άλλα τέτοια.
Ο κόσμος: proud to be indie...
Με τον ηλεκτρονικό ήχο να απουσιάζει ολοκληρωτικά από το φετινό Rockwave και με τους Grandaddy να είναι οι μοναδικοί εκπρόσωποι του Αμερικάνικου ήχου και ήθους, το κοινό της τρίτης ημέρας ήταν στην μεγάλη του πλειοψηφία νεαρό και βρετανόφιλο! Οι φίλοι της Brit Pop κυριάρχησαν με την παρουσία τους, τα T-Shirt τους, τα περίεργα κουρέματα και την περιορισμένα extreme εμφάνιση. Indie Kids, boys + girls... και μερικοί ελαφρώς γότθοι να μας θυμίζουν ότι δεν περιμέναμε ο Brian Molko να εμφανιστεί με άσπρα.
Με δεδομένο ότι ίσχυσαν και τα εισιτήρια της προηγούμενης ημέρας ο χώρος ειδικά πριν την εμφάνιση της P.J. Harvey γέμισε σε μεγάλο βαθμό και έστω και για λίγες ώρες είχες την εντύπωση ότι επρόκειτο για ένα πραγματικά μεγάλο φεστιβάλ. Φάνηκε πάντως ότι τα μεγάλα ονόματα μπορούν και τραβάνε κόσμο... και σίγουρα οι Placebo ήταν το ισχυρό χαρτί της ημέρας. Έχω μάλιστα την εντύπωση ότι ο κόσμος του Cave θα ήταν ελαφρώς λιγότερος..., στα φεστιβάλ άλλωστε συνηθίζεται να τραβιούνται οι νεότεροι και οι πιο ενθουσιώδεις.
Προς Θεσσαλονικείς: ...μικρή παρουσία φέτος. Μετά το Rockwave 98 με όλη την πόλη να δίνει το παρών στη Φρεατίδα, η παρουσία των Θεσσαλονικέων ολοένα και μειώνεται. Η indie κοινότητα της πόλης περνάει κρίση καθώς φαίνεται. Πολλοί έχουν πάει για άλλα, άλλοι κυρίλεψαν, άλλοι βαρέθηκαν... οι «φάτσες» της πόλης ελάχιστα φάνηκαν φέτος στην Αθήνα και όσοι «φάνηκαν» καλύτερα να έμεναν σπίτι τους!
Προς Αθηναίους: Αντίθετα στην Αθήνα οι εναλλακτικές rock κοινότητες καλά κρατούν. Και αναλογικά να το πάρει κανείς εν Αθήναις τα πράγματα είναι πιο... indie. Σταθμός σαν τον Rock FM (που ούτε μισό free style ή κανένα ελαφρό trip hop δεν ακούσαμε τρεις μέρες!) δύσκολα θα έστεκε στη Θεσσαλονίκη (ή μήπως λείπει από την πόλη;). Ο «Κλικ FM» πάλι έπαιζε αρκετά Depeche Mode και St Ettienne για να μας κάνει να τον συμπαθήσουμε!
Οι συναυλίες: όλες εκτός του Eros!
Engine: blame it on the water!
Απ' ότι μας πληροφόρησε ο πάντα ενημερωμένος Ζήλος τα σεσουάρ δούλεψαν ολόκληρο το βράδυ για να στεγνώσουν τα μηχανήματα. Οι Engine ήταν αυτοί που την πλήρωσαν τελικά και το νέο ελληνικό σούπερ-γκρουπ δεν εμφανίστηκε ποτέ. Το demo τους πάντως υπήρχε στο περίπτερο του Fractal σε πολύ καλή τιμή και καλά θα έκανες να το είχες αγοράσει...
Ash: 1977...
Ημερομηνία γέννησης των περισσοτέρων μελών του γκρουπ και ο τίτλος του καλύτερου δίσκου της καριέρας τους. Οι Ash φαίνεται πως αιωνίως θα παραμείνουν «οι μικροί» της Βρετανικής σκηνής. Ξεκινώντας με τραγούδια από την τελευταία τους δουλειά δεν κατάφεραν να ξεσηκώσουν το μουδιασμένο (από τα γεγονότα της προηγούμενης ημέρας) κοινό. Μόλις πέρασαν σε παλιότερα hit (Kung Fu, Girl From Mars, Jack Names the Planets... από το πρώτο πρώτο ep του γκρουπ- ίσως το καλύτερο τραγούδι τους), υπήρξαν κάποιες αντιδράσεις, μη φανταστείτε όμως τίποτε το τρομερό. Οι Ash φαινόταν να τα έχουν και λίγο χαμένα... ήταν και ο ήχος πολύ χαμηλά (χρειαζόταν «συντήρηση» για τα μεγάλα ονόματα...) και η εμφάνιση τους μάλλον θα ξεχαστεί εύκολα, ακόμα και από τους πολύ φίλους τους...
Πάντως ως είθισται αυτός που εμφανίζεται πρώτος σε ένα φεστιβάλ είναι που ξεχνιέται εύκολα, οι Ash όμως έβαλαν και λίγο παραπάνω το χεράκι τους για να γίνει αυτό. Έμειναν βέβαια επάνω στη σκηνή αρκετή ώρα... και ο ήχος κυμάτιζε σε όλη τη διάρκεια. Οι ηχολήπτες τα βρήκαν σκούρα την επόμενη μέρα της βροχής.
Λεπτομέρεια: το κυριλέ μοϊκανιζέ μαλλί του ντράμερ και η υποτιθέμενη ζωντανή ενέργεια του γκρουπ (που ποτέ δεν είδαμε!)
JJ72:... τα παιδιά των Placebo ποιον έχουν πατέρα;
Μάλλον τον David Bowie και αυτοί... οπότε δεν είναι παιδιά τους απλά τα μικρότερα αδέρφια. Αυτό που περίμενα τους Ash τελικά το πήρα από τους JJ72. Ένα νέο συγκρότημα -δηλαδή- που παρά τις δεδομένες αδυναμίες του (εμφανείς επιρροές, λίγες καλές συνθέσεις κ.λ.π) ανεβαίνει στη σκηνή και σχεδόν αλλάζει κάποια δεδομένα. Οι JJ72 έχοντας πίσω τους αρκετές εμφανίσεις μέσα στη χρονιά και αφήνοντας τις καλύτερες εντυπώσεις στην tour του N.M.E. ήρθαν στη χώρα μας με τον αέρα του... νέου!
Ο ήχος αυξήθηκε στο ελάχιστο και οι JJ72 από το πρώτο κι όλα τραγούδι έφεραν τους οπαδούς τους πιο κοντά στη σκηνή, αλλά τράβηξαν και τα βλέμματα (ημών) των αδιάφορων. Ακούσαμε σχεδόν στο σύνολο του το ένα και μοναδικό άλμπουμ τους, γοητευτήκαμε από την Hilary γιατί μας αρέσουν οι γυναίκες μουσικοί (έστω κι αν είναι μουντρούχες) και για πρώτη φορά στο φετινό Rockwave αρχίσαμε να «κουνιόμαστε» λίγο (χωρίς παρεξήγηση, ε;). Οι JJ72 είχαν ενέργεια και όρεξη για να παίξουν. Το ότι δεν είναι και το μεγαλύτερο συγκρότημα του κόσμου βέβαια, είναι άλλη ιστορία... Ενώ πάντως ήμουν έτοιμος να τους κράξω τελικά μέχρι που τραγούδησα στο 'October Swimmer'.
Λεπτομέρεια: τα φωνητικά του Mark Greany ζωντανά δεν μοιάζουν με του Brian Molko...είναι ολόφτυστα! (φτού σου αγόρι μου!).
Grandaddy:... lo-fidelity έστω και με το ζόρι!
Οι Grandaddy στον τελευταίο τους δίσκο παράτησαν τις χαμηλού κόστους παραγωγές και αφοσιώθηκαν στην τεχνολογία (έστω και κατακρίνοντας την εμμέσως), κατά την επίσκεψή τους στη χώρα μας όμως αναγκάστηκαν να επιστρέψουν στις ρίζες τους. Ο ήχος τους ιδιαίτερα «πλούσιος» και «απαιτητικός» σε καμιά περίπτωση δε μπορούσε να ικανοποιηθεί από τα «μουσκεμένα» μηχανήματα, ενώ η συντήρηση στην ένταση συνεχιζόταν ακόμα.
Στην πρώτη τους εμφάνιση στην Ελλάδα, οι Grandaddy είχαν όλη την καλή διάθεση να μας μείνουν αξέχαστοι, οι εξωτερικές συνθήκες και οι εσωτερικοί κάφροι όμως δεν τους το επέτρεψαν. Ξεκίνησαν με το 'Summer here kids', ένα παλιότερο καταιγιστικό single του γκρουπ (με ένα καταπληκτικό b-side με την ευκαιρία) και επέμειναν στους δύο τελευταίους δίσκους τους... και σε διασκευές έκπληξη. Με τις μελωδίες από τα πλήκτρα να παλεύουν να ακουστούν και με τα ηχεία να προσποιούνται σχίσιμο στις «δυνατές» στιγμές του set των Grandaddy κατάφεραν τα μισά από αυτά που ήθελαν. Το μπουκάλι που έφαγε σχεδόν κατά πρόσωπο ο Jason Lytle δεν τον εμπόδισε να ολοκληρώσει το τραγούδι... φάνηκε όμως το ότι εκνευρίστηκε. Το 'Crystal Lake' μας το χάρισαν οι Grandaddy -είναι άλλωστε το πιο αναγνωρίσιμο κομμάτι τους και δεν θα μπορούσαν να το αφήσουν απ' έξω- αποχώρησαν όμως χωρίς να ολοκληρώσουν το set όπως αυτοί ήθελαν.
Το ξέραμε από πριν ότι πρόκειται για μια μπάντα με αρκετά χρόνια και προσπάθεια στην πλάτη της, και έστω και μετά κόπων αυτό επιβεβαιώθηκε. Οι Grandaddy μοιάζουν να είναι το πέρασμα του καθαρού αμερικάνικου ήχου στο μέλλον, με απόλυτο σεβασμό όμως στην παράδοση και στα περασμένα. Με τον τραγουδιστή τους να ερμηνεύει, αλλά και να οργανώνει την υπόλοιπη μπάντα με άψογο τρόπο... ξεκαθαρίζουν πως πρόκειται για την επόμενη live γενιά των σχημάτων τύπου Mercury Rev. Τους περιμένουμε για ένα κανονικό live επειγόντως!
Λεπτομέρεια: μα τόσο καλό σημάδι ρε γαμώτο;
P.J. Harvey: once a Goddess, always a Goddess!
H Polly απέδειξε ότι όχι μόνο της ταιριάζουν και τα φεστιβάλ, αλλά μπορεί και πρωταγωνιστεί με άνεση ακόμη και σε περιπτώσεις αθέμιτου ανταγωνισμού. Αυτό τον καιρό εμφανίζεται ως support act στους U2, την Τρίτη το βράδυ είχε να αντιμετωπίσει το hype των Placebo. Μέσα σε μία μόλις ώρα κατάφερε και εξαφάνισε τους πάντες! Και αυτό δεν είναι υπερβολή...
Αν η Polly κάποτε ήθελε να αποκτήσει την μυστικιστική γοητεία της Nico και την underground αίγλη της Diamanda το κατάφερε. Γλίτωσε όμως έγκαιρα και από την αυτοκαταστροφή και από το underground! Έπειτα που θέλησε να εισβάλλει στον ηχητικό κόσμο των 90ς το κατάφερε και αυτό. Τελευταία της επιθυμία ήταν να αποκτήσει τον «τσαμπουκά» της Patti Smith... και αυτό το πέτυχε (παρά τις... αντιρρήσεις μου). «Σήμερα» την βλέπει κανείς στη σκηνή και διαπιστώνει ότι μπορεί και εκμεταλλεύεται με συναρπαστικό τρόπο όλα αυτά τα κατορθώματα. Και ευτυχώς ακόμη δεν έχει καταφέρει να ικανοποιήσει τις επιθυμίες της...
Ξεκινώντας με μια εξελιγμένη απόδοση του υπέροχου «To bring you my love» μας αφήνει να χαζεύουμε με ανοιχτό το στόμα το υπέροχο κόκκινο φόρεμά της και τις γεμάτες γοητεία κινήσεις της. Η Polly είναι μια άσχημη (έστω... όχι όμορφη!) γυναίκα. Καταφέρνει όμως και σε πείθει ότι είναι η πιο όμορφη γυναίκα στον κόσμο. Και είναι όντως έτσι...
«The sky lit up» θα ουρλιάξει αμέσως μετά και το πανηγύρι έχει ήδη αρχίσει. Για μια ολόκληρη ώρα μια αδύνατη γυναικεία φιγούρα τραβάει όλη την προσοχή πάνω της και ενθουσιάζει τους οπαδούς της, περισσότερο απ' όσο περίμεναν. Έχοντας δίπλα της τον John Parish (έναν από τους καλύτερους μουσικούς της γενιάς του) η Polly Harvey με τα χίλια πρόσωπα καταφέρνει και ενώνει το παζλ με θριαμβευτικά αποτελέσματα.
Το μεγάλο κόλπο σε ένα live είναι το να μην έχει τόση σημασία τελικά το ποια τραγούδια θα ακούσεις και ποια όχι. Για μια ώρα ότι και να έπαιζε η κυρία Harvey εμείς θα ήμασταν μαζί της και κυρίως...: θα ήμασταν δικοί της. Ερμηνεύοντας με μια κιθάρα και ένα κόκκινο φόρεμα ένα τραγούδι όπως το 'Rid of me' δεν έχεις βέβαια και πολλές επιλογές απέναντί της. Τελικά όμως γιατί χρειάστηκε αυτή η «οριστική» απόδειξη για να κερδίσει η PJ τους πάντες εκεί μέσα; Μόνο μετά το 'Rid of me' άρχισαν να τη σέβονται και όσοι περίμεναν τους Placebo και τίποτε άλλο! Συμφωνώ με την επισήμανση ότι ακόμη και ορισμένες μέτριες στιγμές από το τελευταίο της άλμπουμ «ακούγονται διαφορετικά» υπό το ζωντανό ερμηνευτικό βάρος της δημιουργού.
Η P.J. Harvey έρχεται από τον κόσμο των Μεγάλων και ανήκει για πάντα εκεί. Τελεία και παύλα! Ας έμενε τουλάχιστον ακόμη λίγο εδώ μαζί μας...
Λεπτομέρεια: έχει κάνει κοιλίτσα η Polly ή ιδέα μου είναι;
Placebo:... o Cave του μέλλοντος μας!
Και αυτό δεν είναι αστείο. Όσο λατρεύτηκε ο Nick Cave από το υποψιασμένο ροκ κοινό των 80ς στη χώρα μας, άλλο τόσο (και σε πιο μαζικό βαθμό) λατρεύονται οι Placebo από την... επόμενη της Brit Pop γενιά (περί υποψιών ουδείς λόγος!). Μαζί με τους Radiohead κρατάνε τα σκήπτρα της δημοτικότητας και το φλερτ τους με το gothic και το glam τους επιτρέπει να τραβάνε κοινό σχεδόν από παντού. Οι Placebo έχουν λοιπόν την λατρεία του κόσμου, μια ήδη επιτυχημένη εμφάνιση πριν από δύο χρόνια και μερικά νεότερα mega hits στις βαλίτσες τους. Μένει να παίξουν απλά καλά για να δημιουργήσουν πανικό. Και αυτοί προτίμησαν να παίξουν περισσότερο από καλά...
Μπορεί οι οπαδοί τους να ενθουσιάστηκαν με οτιδήποτε άκουσαν, ολόκληρο το Rockwave όμως πηδούσε πάνω κάτω στα standards των 'Every me, every you' και τραγουδούσε στους διακεκομμένους ρυθμούς του 'Pure Morning'. Εμένα ακόμη μου προκαλεί γέλιο η... δραματική ερμηνεία του Molko στο 'Without you I 'm nothing' αυτό όμως δεν νομίζω να αφορά κανέναν, έτσι;
Οι Placebo με τον ασπροφορεμένο Molko ως μετανοήσασα goth λολίτα απέχουν πολύ από αυτό που κάποτε ονομάζαμε «δυναμικό ροκ τρίο». Δύναμη, ενέργεια και εκρήξεις έχουν όμως σε μεγάλες ποσότητες και αυτό δεν μπορεί να το αμφισβητήσει κανείς. Σχεδόν τίποτα δεν είναι τυχαίο στον κόσμο της μουσικής. Και το ότι οι Placebo ήταν το μεγαλύτερο -εμπορικά - όνομα του φετινού Rockwave σίγουρα δεν είναι τυχαίο.
Αν κάποτε ο Brian Molko αποφασίσει να γράφει μπαλάντες στο πιάνο... είναι σίγουρο πως οι τριαντάρηδες τότε Έλληνες οπαδοί του θα τον ακολουθούν ακόμη!
Για την ώρα έκλεισαν κάνοντας θόρυβο στον επίλογο του 'Pure Morning' και οι αφηνιασμένες νεανικές ροκ ψυχές ένιωσαν την καθαρτήρια δύναμη της μουσικής τους και θυμήθηκαν την ανακοίνωση που ακούστηκε πριν από το set της Harvey: «το τελευταίο τρένο για Αθήνα φεύγει στις 12, για Πειραιά στις 12 παρά τέταρτο!».
Τελικά απ' έξω υπήρχαν αρκετοί γονείς με το κλειδί του αυτοκινήτου στο χέρι!
Λεπτομέρεια: Στους Placebo ο ήχος ήταν επιτέλους ΔΥΝΑΤΟΣ... full απόδοση πάντως δεν απολαύσαμε!
