Roskilde 2003 - #3
ROSKILDE FESTIVAL '03
από τον Άκη Καλλόπουλο
Για άλλη μια χρονιά πραγματοποιήθηκε άκρως επιτυχημένα ένα ακόμη Roskilde Festival στο ομώνυμο χωριό λίγο έξω απο την πρωτεύουσα της Δανίας την Κοπεγχάγη. Ένα πλήθος περίπου 100.000 ανθρώπων από διάφορες χώρες βίωσε μια ανεπανάληπτη εμπειρία με κύριο μέσο την μουσική αλλά και διάφορα ακόμη events και όλα αυτά χωρίς να σημειωθεί κανένα σημαντικό παρατράγουδο.
Πολλές φορές, τόσο σε ιδιωτικές κουβέντες με φίλους, όσο και μέσω της ραδιοφωνικής μου εκπομπής έχω αναφερθεί ότι αξίζει τον κόπο και τα έξοδα να παρακολουθήσει ο οποιοσδήποτε μουσικόφιλος ένα festival του μεγέθους του Roskilde. Κάτι στο οποίο συμφώνησε απόλυτα και ο φετινός συνοδοιπόρος μου στο festival, ο Γιάννης Παπαϊωάννου για τον οποίο ήταν η πρώτη φορά σε ανάλογο event. Τα πολλά λόγια όμως είναι περιττά γι αυτό ας δούμε τι διαδραματίστηκε στο Roskilde Festival 2003:
Πέμπτη 26 / 6 / 2003 - Μέρα πρώτη
Αν έχετε αποφασίσει να στήσετε σκηνή στον προβλεπόμενο χώρο ενός τόσου μεγάλου φεστιβάλ ΜΗΝ το κάνετε λίγες ώρες πρίν την έναρξή του ...θα ταλαιπωρηθείτε αφάνταστα! Ύστερα απο 2 ώρες ατέλειωτου περπατήματος και αναζήτησης κάτω απο τον καυτό και εκεί ήλιο, βρήκαμε ένα μικρό μέρος να στήσουμε τη σκηνή μας, εντός πάντα των επιτρεπόμενων ορίων σύμφωνα με τους κανόνες ασφάλειας του φεστιβάλ.
Γύρω στις πέντε το απόγευμα άνοιξαν οι πύλες του κυρίως συναυλιακού χώρου και μας υποδέχθηκαν με εγκάρδιους χαιρετισμούς και αγκαλιές άνθρωποι της διοργάνωσης ντυμένοι με αστείες πολύχρωμες φορεσιές.
Η Camp stage ψυχαγώγησε τους κατασκηνωτές μέχρι και μια μέρα πρίν την επίσημη έναρξη (ο κατασκηνωτικός χώρος άνοιγε απο την Κυριακή 22/06 ) και μερικά ονόματα που έπαιξαν εκεί ήταν οι : Silver Rocket, The Mutants, Satirnine.
Η μοναδική υπαίθρια σκηνή ήταν και πάλι η Orange η οποία είναι και το σήμα κατατεθέν του Roskilde ενώ η αμέσως μικρότερη είναι η Arena, η οποία μαζί με όλες τις άλλες είναι σκεπασμένη για πιο club αίσθηση και μεγαλύτερη αμεσότητα με τα συγκροτήματα.
Αφού πήραμε μια πρώτη γεύση κατευθυνθήκαμε στην Odeon για να δούμε το γκρουπ που θα εγκαινίαζε το φετινό φεστιβάλ, τους εκ Detroit προερχόμενους Electric Six οι οποίοι αλέθουν στο ηλεκτρικό τους μίξερ ισόποσα ροκ, φανκ, ντίσκο (!) ποπ των 80's και έναν τρελαμένο τραγουδιστή να μιμείται φιγούρες των Bee Gees με αποτέλεσμα να ξεσηκώσουν τον κόσμο, η καλύτερη έναρξη του προγράμματος ...
Την άνοιξη όταν βλέπαμε στο site του Roskilde τα ονόματα που συνεχώς προστίθεντο, χαρήκαμε ιδιαίτερα για τους Νεοϋορκέζους Interpol και όπως αποδείχθηκε περίτρανα επί σκηνής, όχι άδικα. Εμφανίστηκαν στην Pavilion stage στις επτάμιση το απόγευμα και για περισσότερο απο μια ώρα απογειωθήκαμε κυριολεκτικά. Με την προσθήκη και πλήκτρων μας ταξίδεψαν πίσω στα 80'ς με τραγούδια που θύμιζαν παλιές και αξέχαστες αγάπες (Joy Division, Smiths, Psychedelic Furs) αλλά φιλτραρισμένα μέσα απο τη δική τους οπτική γωνία, με τον αεικίνητο μπασίστα τους να κλέβει την παράσταση με την ιδιαίτερη γοτθική του φυσιογνωμία αλλά και τον τραγουδιστή Paul Banks να αποτελεί την ήρεμη δύναμη της μπάντας. Οι Interpol μας χάρισαν αναμφίβολα μια απο τις καλύτερες εμφανίσεις του τετραημέρου. Η Ballroom stage είχε την τιμή να φιλοξενεί το πολύχρωμο τσίρκο των Gogol Bordello : μια θεότρελλη μπάντα που συνδυάζει έθνικ, ροκ και πάνκ, συνοδεία ακορντεόν και βιολιών, παρανοϊκά σαξόφωνα, μια εξίσου παλαβιάρικη και γκροτέσκα performance επί ακηνής, κατά κύριο λόγο από τον τραγουδιστή τους Eugene Hutz. Έντονες αναφορές ηχητικά τόσο στην Σερβική όσο και στην Εβραϊκή παράδοση, ξεχάστε τον Bregovic και ακούστε το real thing : Gogol Bordello. Και κάτι ακόμα,το backdrop τους ήταν καταπληκτικό : "Think Locally, Fuck Globally" Ψώνιο !!
Το ότι άφησα τους εν λόγω τρελαμένους για να δω τους λίαν απαράδεκτους Βρετανούς The Eighties Matchbox B-line Disaster οι οποίοι παίξανε στην Pavilion stage ήταν μεγάλο λάθος. Αν αυτό το συγκρότημα (ο θεός να το κάνει) θεωρείται ως μια από τις νέες ελπίδες της βρετανικής σκηνής το μόνο που έχω να πω είναι ...αίσχος! Θόρυβος χωρίς λόγο ύπαρξης, ουρλιαχτά και μια ανέλπιδα προσπάθεια μίμησης θρυλικών psychobilly σχημάτων όπως οι Cramps (ιεροσυλία μεγίστου βαθμού). Πατάτα ολκής. Από την άλλη πλευρά και συγκεκριμένα στην Arena οι Stone Sour απέδειξαν γιατί γίνεται τόσος ντόρος γι αυτούς στις Η.Π.Α. Με κινητήριες μορφές τους Corey Taylor και Jim Roor (τραγουδιστής και κιθαρίστας αντίστοιχα στους Slipknot μας πήγαν πίσω στα 90΄ς με τον έντονα επηρεασμένο από την grunge σκηνή ήχο τους χωρίς βέβαια να λείπουν οι αναφορές στη σύγχρονη μεταλική σκηνή που έτσι κι αλλιώς οι δυο προαναφερόμενοι κύριοι ηγούνται. Πολύ καλή η κίνησή τους να εμφανιστούν φορώντας t-shirts από μια οργάνωση που αγωνίζεται για την εξάλειψη των βασανιστηρίων και να αφιερώσουν κι ένα τραγούδι στα θύματα βασανισμών.
Η ανυπομονησία που έβλεπες στα μάτια των χιλιάδων φανατικών οπαδών των Metallica, οι οποίοι πραγματικά αδημονούσαν για μια εμφάνισή τους, γύρω στις 22:00 έφτανε στο τέλος της. Με νέο μπασίστα τον Robert Trujillo (ex-Suicidal Tendencies - Infections Grooves) και όλο το βαρύ πυροβολικό των τραγουδιών τους, έδωσαν ένα show αντάξιο των ... Metallica. Τις διαθέσεις τους τις δείξανε με το που ξεκίνησαν το σετ τους παίζοντας τα "Battery" και "Master of Puppets". Απο εκείνο το σημείο και μετά οι πολλές χιλιάδες θαυμαστών τους παραδόθηκαν. Γίνανε έντονες εκκλήσεις στον κόσμο να προσέχει και να στέκεται αρκετά μέτρα πίσω απο το stage, γιατί επικρατούσε πραγματικό πανδαιμόνιο! Κλασσικά hits τους μαζί με τα νέα απο το "St. Anger" και τον κόσμο να συμμετέχει στα φωνητικά μαζί με τα παραδοσιακά πυροτεχνήματα και τις φωτιές συμπλήρωναν το σκηνικό. Ο κύριος Hetfield έδειχνε πάντως εμφανώς κουρασμένος και γερασμένος, δεν είναι και λίγα αυτά που έχει περάσει με τις καταχρήσεις ... Περιττό να σημειώσω οτι οι μισοί θαμώνες του φεστιβάλ κυκλοφορούσαν τις έπομενες ώρες και μέρες με T-shirts των Metallica.
Η πρώτη βραδιά τελείωσε στην Pavilion με τους Kitty Wu και τον μελαγχολικό κιθαριστικό ήχο τους. Κάπως έτσι κύλησαν τα πράγματα την πρώτη μέρα συζητώντας εντυπωσιασμένοι στον δρόμο που θα μας οδηγούσε στη σκηνή μας.
Παρασκευή 27 / 6 / 2003 - Μέρα δεύτερη
Μετά το ξύπνημα και τον καφέ που μας επανέφερε και πάλι στα ίσια μας ξαναβρεθήκαμε στον κυρίως χώρο όπου στις 12:30 εμφανίζοναι οι Νορβηγοί Gate που συνδυάζουν τα παραδοσιακά τραγούδια της χώρας τους με μπόλικες δόσεις industrial και gothic rock, έναν εξαίρετο βιολιστή και μια καταπληκτική τραγουδίστρια με φωνή ανάλογη της Bjork και εμφάνιση που θύμιζε ξωτικό.
Καλό ξεκίνημα κάναμε αλλά τα διλλήματα σήμερα ξεκίνησαν νωρίς νωρίς μιας και τη ίδια ώρα εμφανίζονταν σε διαφορετικές σκηνές οι Murderdolls και οι Asian Dub Foundation. Η χρυσή τομή επήλθε και μοιράστηκε ο χρόνος.
Οι Murderdolls με εξέχουσες προσωπικότητες τους Joey Jordison Tripp Eisen (Slipknot και Static-X αντίστοιχα) μου φάνηκαν όμως αρκετά γραφικοί με το όλο image τους (70'ς glam διανθισμένο με nu-metal ξεσπάσματα) και έδιναν την εντύπωση οτι ακούς το ίδιο πάντα τραγούδι. Γραμμή λοιπόν για τους A.D.F. που είχαν ήδη πυροδοτήσει την ατμόσφαιρα με το κοινωνικοπολιτικό τους μανιφέστο και τους ακατάπαυστους ρυθμούς τους. Ξεσήκωσαν το πολυπληθές κοινό σ' έναν ατέλειωτο χωρό με τον αξεπέραστο πολυεθνικο-μουσικό τους ντελίριο. Με το "Satpal Ram" να ηχεί ακόμα στα αυτιά μας πήραμε την απόφαση για το πρώτο γεύμα της ημέρας. Στο ίδιο σημείο που αφήσαμε τους A.D.F. μας περίμενε λίγο μετά ο κος Bill Laswell, με ένα απο τα τρία συγκροτήματα που συμμετείχε φέτος, τους Material. Άλλη μια πολυεθνική συνάντηση της Αιθιοπικής καταγωγής τραγουδίστριας Gigi, μοναδικών μουσικών από τον ευρύτερο χώρο της τζάζ και τον DJ Disc να αποτελούν ένα απο τα highlights της βραδιάς 'μπλέκοντας' το dub - fusion - dj-ing ...
Στην ίδια σκηνή εμφανίστηκε και το συγκρότημα θρύλος της Νορβηγικής ανεξάρτητης σκηνής, οι Turbonegro οι οποίοι αποθεώθηκαν από χιλιάδες θαυμαστών τους. Κλασσικά tracks ακούστηκαν και πολλά νέα από το τελευταίο 'Scandinavian Leather' καθώς προκάλεσαν πραγματικό παραλήρημα ενω επεφύλαξαν εκπλήξεις όπως πετώντας χιλιάδες δολάρια σε χαρτονομίσματα (τελικά ήταν ψεύτικα) ρίχνοντας με κουβά αίμα (χρωματιστό νερό) περιλούζοντας τις πρώτες σειρές και με το τεράστιο πολυβόλο-νεροπίστολο ο τραγουδιστής να καταβρέχει τον κόσμο. Straight punk-n-roll στα καλύτερα του. Καλώς ήρθατε πίσω guys!! Στην Orange stage οι Los Lobos διασκέδαζαν τον κόσμο ενώ λίγο πιο πέρα οι Δανοί Raveonettes θύμιζαν κάτι από Jesus and Mary Chain, Sonic Youth με λίγες δόσεις από garage, μου φάνηκαν απλά συμπαθείς.
Αλλά έφτασε η ώρα όπου ένα παιδικό όνειρο μου θα γινόταν πραγματικότητα : Κυρίες και κύριοι: οι Iron Maiden! Ξεκίνημα με το 'Number of the Beast' και ο αεικίνητος Bruce Dickinson να οργώνει τη σκηνή και να μπινελικώνει τον μουσικό τύπο γιατί τους αγνοεί συστηματικά τα τελευταία χρόνια, να μας ανακοινώνει ότι μπορεί ο καθένας να ηχογραφήσει το νέο τραγούδι που θα παίζανε εκείνη τη στιγμή από τον ολοκαίνουργιο δίσκο τους και φυσικά να αποθεώνονται από τους πιστούς οπαδούς, στους οποίους είπε ο Bruce χρώστανε τα πάντα και γι αυτούς παίξανε όλες τις επιτυχίες των Iron Maiden. Καταπληκτικοί ...
Για τους Sigur Ros πήγαμε με τρομερές απαιτήσεις αλλά δυστυχώς απογοητευτήκαμε οικτρά. Δεν κατάφεραν να μας κρατήσουν το ενδιαφέρον και τα κομμάτια τους μου φάνηκαν σαν νιαουρίσματα ...Πολύς κόσμος ήδη έφευγε ή καθόταν κάτω μ' ένα βαριεστημένο ύφος. Ήταν μια από τις απογοητεύσεις του φεστιβάλ.
Οι Coldplay με τον τραγουδιστή Chris Martin σε πολλά κέφια (κάτι πρέπει να ξέρει η Gwyneth γι' αυτό) παρουσίασαν ένα αξιοπρεπέστατο σετ δημιουργώντας με τα τραγούδια τους ένα κλίμα μελαγχολικής τρυφερότητας με αρκετές δόσεις αισιοδοξίας και τον κόσμο να τραγουδά μαζί τους.
Οι Νορβηγοί Kaizers Orchestra ήταν οι τελευταίοι που ακούσαμε. Τους είχα τσεκάρει στο περσινό Roskilde αλλά φέτος τους είδα στο μεγαλύτερο μέρος του σετ τους. Βαρέλια, μεγάλες ζάντες φορτηγών, λαμπατέρ, ασφυξιογόνες μάσκες, ρόπαλα κι ένα παλιό πιάνο όλα πάνω στη σκηνή. Ο Tom Waits αν τους έβλεπε θα χαμογελούσε σίγουρα αφού πρέπει να είναι μεγάλοι fans του. Αποκαλούν τη μουσική τους omparock και είναι στιγμές που θυμίζουν περιοδεύοντα μουσικό θίασο από τα Βαλκάνια. Αρκούντως πανηγυρτζήδες και χιουμορίστες μας αποχαιρέτησαν με την περίφημη σειρήνα τους.
Στον δρόμο για τις σκηνές σκεφτόμουν πόσο ένα sleeping-bag μοιάζει τόσο ονειρεμένο. Ήταν 3:30 και ήδη άρχιζε να χαράζει. Περίεργα πράγματα για έναν Έλληνα.
Σάββατο 28 / 6 / 2003 - Μέρα τρίτη
Μικρός που είναι ο κόσμος. Τον τραγουδιστή των Δανών Racing Ape τον είχαμε πετύχει ένα βράδυ σ΄ενα μπαρ στην Κοπεγχάγη πριν λίγες μέρες. Δυναμικό live, μελωδικός και σκληρός κιθαριστικός ήχος, στις πιο soft στιγμές τους μου θύμιζαν Mega City Four.
Καιρός να δούμε κι ένα θρυλικό hip-hop όνομα τους De La Soul που με τις κλασικές επιτυχίες τους ξεσήκωσαν τον κόσμο σε ατέλειωτο χορό. Οι Slovo πέρα από την ενδιαφέρουσα μουσική τους κέρδισαν και το βραβείο του πιο όμορφου συγκροτήματος γιατί και οι τέσσερις κυρίες του γκρουπ ήταν αξεπέραστες! Είναι το solo-project του Dave Randall κιθαρίστα των Faithless, δεν είναι τόσο groovy όσο οι τελευταίοι αλλά περισότερο μελωδικοί μέσα από samplers και πολλά εφέ, με στίχους που αναφέρονται στη ποίηση και στην πολιτική.
Επιστροφή στην Arena και ένα απο τα πιο cult ονόματα των Η.Π.Α. που ξεκίνησαν πριν το grunge και επιβίωσαν και μετά απο αυτό : οι Melvins. Το συγκρότημα του περίεργου τύπου Buzz Osbourne με τον βαρύ και ασήκωτο ήχο που αν μη τι άλλο 'τρομοκράτησε το κοινό' (τα λόγια είναι του manager τους όταν αργότερα τα λέγαμε παρέα). Special attraction ο ντράμερ με το υπέροχο κομπινεζόν του και τα μαύρα αλα ράσα ρούχα που φορούσε ο μπασίστας και ο Buzz με δύο μόνο γράμματα να ξεχωρίζουν το F και το U. Το πιάσατε το υπονοούμενο έτσι;
Μια ώρα αργότερα η αυτού εξοχότης κος Mike Patton και η ηλεκτρική του αυλή οι Tomahawk μας χάρισαν ένα απο τα εκρηκτικότερα live του φεστιβάλ. Ο πρώην leader των Mr.Bungle, Faith No More, Fantomas μαζί με τους Kevin Rutmanis (Melvins), John Stanier (Helmet) και Duane Denison (Jesus Lizard) μας κράτησαν για μία ώρα και κάτι με κομμένη την ανάσα. Όλα τα μάτια ήταν στραμμένα στον Patton και το περίεργο μουσικό κουτί του το οποίο παίζει τεράστιο ρόλο στον ήχο του γκρουπ με όλα τα ηλεκτρονικά και μη μαραφέτια του. Ο τύπος στη σκηνή μεταλλάσσεται σε φρενιασμένο performer λες και προσπαθεί να ξορκίσει τους δαίμονες του. Αν βρεθούν ποτέ στο δρόμο σας μην τους χάσετε με τίποτα. Σίγουρα απο τα πιο ιδιαίτερα ονόματα που είδαμε και το πιο δύστροπο απ' όλα. Βέβαια με τους Melvins και τους Tomahawk δεν θα ξεμπερδεύαμε τόσο εύκολα, όπως θα διαβάσετε και παρά κάτω. Οι Fu Manchu απέδειξαν με ευκολία το πόσο καλοί είναι συναυλιακά αν και η επιλογή να παίξουν στη μεγάλη σκηνή ίσως να ήταν και λάθος. Best of και ένα καινούργιο τραγούδι οτι καλύτερο με τον απογευματινό ζεστό ήλιο να μας λούζει.
Ο Daniel Johnston και ο κόσμος που είχε μαζευτεί να τον παρακολουθήσει μου προκάλεσε εντύπωση. Ένας ηλικιωμένος μουσικός που τραγουδούσε με μια κιθάρα και ένα πιάνο θλιμμένα και πονεμένα άσματα για όλες τις αδικίες ετούτου του μάταιου κόσμου και το κοινό να τον αποθεώνει. Παράξενα πράγματα. Η κούραση άρχισε να μας καταβάλει έτσι αποφασίσαμε να μη δούμε Cardigans, Mew, Electric Eel Shock και έτσι να είμαστε σε φόρμα την τελευταία μέρα. Έτσι λοιπόν θα μας καληνυχτήσουν ο Damon Albarn και οι Blur. Μέσα στο μοντέρνο του κοστούμι ο Albarn έκανε τα πάντα για να μας πείσει οτι όλα ειναι o.k. μετά την αποχώρηση του Coxon. Η ταπεινή μου γνώμη όμως είναι οτι ο πρώην κιθαρίστας λείπει πολύ και αυτό φαίνεται στη χημεία της μπάντας. Είδαμε λοιπόν και ακούσαμε ένα αναμενόμενο σετ απο τα καλύτερα τραγούδια τους καθώς και αρκετά απο το νέο υλικό τους 'Think Tank'. Η καλύτερη στιγμή τους όταν έπαιξαν το "Low", από τα καλύτερα τραγούδια που έχουν γράψει ποτέ.
Οδεύοντας προς τις σκηνές μας ρίξαμε μια ματιά στους Immortal με ήχο black metal, αμφίεση ανάλογη και ρυθμό πολυβόλου, πραγματικά μας προκάλεσαν δέος, κάνοντας έτσι την επιστροφή μας να μοιάζει με σκηνικό από την ταινία 'Πανικός στο δρόμο με τις ...σκηνές'!
