Roskilde 2003 - #4

Κυριακή 29 / 6 / 2003 - Μέρα τέταρτη

Όπως για όλα τα ωραία πράγματα κάποτε υπάρχει ένα τέλος, έτσι ξυπνήσαμε αρκετά νωρίς ώστε να απολαύσουμε όσο το δυνατόν περισότερο τις ξανθές δίμετρες υπάρξεις που μας έκλειναν με αθώα χαμόγελα όλο και πιο συχνά το ματάκι ...ε, να προλάβουμε να κάνουμε και τα ψώνια μας, t-shirts, cd-s και βόλτες στα μαγαζιά με souvenir.

Στις 12:00 άνοιγαν την τελευταία μέρα οι Βρεττανοί Raging Speedhorn οι οποίοι πριν το σετ τους είχανε την πολύ 'πρωτοποριακή' ιδέα να «ντύσουν» όλους τους ενισχυτές τους με γυμνές φωτογραφίες διαφόρων κοριτσιών playmates. Τι παίζανε; Τι άλλο, hardcore metal της κακιάς ώρας και δυο Κακοφωνίξ να ουρλιάζουν απο οργή και μένος (για ποιό λόγο δεν καταλάβαμε ...).

Φύγαμε γιατί δίπλα έπαιζε ο Brendan Benson και το γκρουπ του. Κλασικός κιθαριστικός αμερικάνικος ήχος, πανέξυπνοι στίχοι και πολύ χιούμορ, ίσως απο τα πιο επικοινωνιακά γκρουπ στο Roskilde. Ο κόσμος διασκέδαζε πολύ, ο Brendan δικαίωσε τη φήμη που έχει αποκτήσει τελευταία, η βροχή έπεφτε και κανείς δε νοιαζόταν, και δεν παρέλειψε να μας παίξει και το "Good To Me", το οποίο διασκευάζουν κάποιοι ...White Stripes.

Οι Thrills είναι οι Ιρλανδοί που ακούγονται πολύ τελευταία, συμπαθής pop-folk γκρουπ και στα καλύτερά τους θύμιζαν Grand Drive.

15:00 και έφτασε η ώρα για μια απο τις καλύτερες αμερικανο-αγγλικές συνεργασίες : Τhe Kills. Δυο κιθάρες και φωνές, ένα drum machine, εντυπωσιακοί όσο και απλοί, η γοητεία τελικά όπως και η μαγεία βρίσκεται στην απλότητα. Ο Hotel με την τρελαμένη μορφή του και η VV που επικέντρωνε όλες τις ματιές του ανδρικού πληθυσμού, μετάλλασσαν επί μια ώρα και τα blues με άλλοτε υπνωτικά κι άλλοτε cuts-like-blade riffs και στο όλο σκηνικό να προστίθεται η άκρως αισθησιακή τους παρουσία. Χωρίς ανταγωνιστές οι πιο sexy n' cool της ημέρας και του φεστιβάλ !!

Μια γρήγορη επιστροφή στη σκηνή για τα αδιάβροχα μας και πίσω πάλι στους Hellacopters οι οποίοι δώσαν ρέστα με τον garage-punk-rock n'roll ήχο τους, τσαμπουκαλεμένα τραγούδια και ανάλογο attitude επί σκηνής, παίξανε κυρίως κομμάτια από τον τελευταίο τους δίσκο.

Τους Yo La Tengo τους είδα ελάχιστα αλλά με μαγνήτισαν με τον τόσο ζεστό και εκλεπτυσμένο ήχο τους. Φέρτε τους και σε μας επιτέλους τους τριτοκοσμικούς!

Ένα απο τα γκρουπ που ήθελα να δω οπωσδήποτε ήταν οι Νεοζηλανδοί Datsuns. Πάθος και τσαμπουκάς συνόδευαν την εμφάνιση τους μαζί με τον νεανικό ενθουσιασμό σου δίνουν τη βεβαιότητα ότι θα κατακτήσουν τον κόσμο. Όσο για την μουσική τους θαρρείς πως έχουν 'κλέψει' τα καλύτερα συστατικά απο θρύλους όπως οι Stooges, AC.DC κ.ά.

Ένας ορκισμένος οπαδός των Queens of the Stone Age όπως εγώ δε θα μπορούσε παρά να αδημονεί για την εμφάνιση τους, για την οποία ότι και να γράψω πάλι λίγο θάναι. Από τις πρώτες νότες του 'First it Giveth' παραδόθηκα σ΄ένα ξέφρενο χορό με τους Q.O.T.S.A. να τα δίνουν όλα. Το σετ τους περιελάμβανε υλικό και απο τους τρεις δίσκους τους αλλά όπως είναι φυσικό έπαιξαν και από τον τελευταίο δίσκο 'Songs for the Deaf'. Εν μέσω του ηχητικού καταιγισμού ήταν ολοφάνερο ότι κάποιος έλειπε από τη σκηνή και ξαφνικά στη μέση του σετ έμφανίζεται απ΄το πουθενά ο άνθρωπος που έχει γράψει τη δική του ιστορία στο ροκ, ο Mark Lanegan. Έπιασε το μικρόφωνο, είπε τα στοιχιωμένα τραγούδια του, μας έκανε όλους να αισθανόμαστε ότι δεν πατάμε στη γη αλλά απ΄το διαολεμένο 'Hangin tree' μας συνεπήρε με την απόκοσμη φιγούρα του και όταν μας κομμάτιασε όλους, η μαύρη φιγούρα του εξαφανίστηκε τόσο μυστήρια όπως εμφανίστηκε. Συνέχισαν οι υπόλοιποι και μας αποτελείωσαν. Από τα live που παρακαλάς να μη τελειώσουν ποτέ.

Προσπαθώντας να ξαναβρώ το φως μου από το μεγαλειώδες γεγονός, συνειδητοποίησα οτι το φεστιβάλ τελείωνε μεν αλλά έκρυβε κι άλλους άσους ...οι Massive Attack εκπληκτικοί εμφανίστηκαν πλήρως ανανεωμένοι τόσο στη σύνθεση όσο και στον ήχο με αυτήν την γλυκιά τους μελαγχολία να ρίχνει γροθιές στο στομάχι. Ένα τεράστιο matrix πίσω από τη σκηνή φώτιζε το γκρουπ με πολύχρωμα φώτα και συνέβαλε στην μαγευτική τους παράσταση. Προς το τέλος διάλεξαν να παίξουν τα "Blue Lines" και "Safe from Harm" οπότε η ατμόσφαιρα είχε φορτιστεί απερίγραπτα.

Φτάνοντας στο τέλος στην Orange stage η Bjork είχε αναλάβει τα ηνία. Με την άνεση που έχει να κάνει οτιδήποτε θέλει, όποτε το θέλει, διάλεξε να κλείσει το φεστιβάλ με τον πιο εξεζητημένο τρόπο. Έπαιξε τα πιό «περίεργα» τραγούδια της, συνοδεία πολυμελούς ορχήστρας εγχόρδων και ηλεκτρονικών. Αν και έμοιαζε λίγο παράταιρος αυτός ο αρτιστίκος τρόπος για το τέλος, Bjork είναι αυτή, καθώς ακουγόνταν οι πρώτες νότες του 'Hyper Ballad' και τα χιλιάδες πυροτεχνήματα να πέφτουν συνεχώς ένα ακόμη Roskilde festival έκλεισε την αυλαία του αφήνοντας μας το λιγότερο σαγηνευμένους.

Φυσικά οι σκέψεις που αυτόματα κάναμε για το τι θα μπορούσε να γίνει κάποτε στη χώρα μας είναι ένα άλλο κεφάλαιο ...

Tomahawk - Melvins : live @ "Stengade 30" club - Copenhagen .dk 30/06/2003

Κατά την διάρκεια της εμφάνισης τους στο roskilde οι Tomahawk μας πληροφόρησαν οτι θα παίζανε και την Δευτέρα 30/06 στην Κοπεγχάγη στο club "Stengade 30" και όσους κατάφερναν να παραστούν θα τους κερνούσανε ...τεκίλα!

Βρεθήκαμε στον προαύλιο χώρο του club περίπου τρείς ώρες πριν απο την έναρξη του live. Ένας απίστευτος χώρος, ένα οίκιμα του 19ου αιώνα, ήτανε ο συναυλιακός χώρος του club. Η χωρητικότητα ήταν περίπου 250 άτομα, τα εισητήρια που είχαν απομείνει λιγοστά και η ευχάριστη έκπληξη οτι θα παίζανε και οι Melvins έκανε την αναμονή μας πίνοντας την μπύρα μας στο μπαλκόνι του "Stengade 30" με την μοναδική θέα στις καταπράσινες αυλές κάθε άλλο παρά δυσάρεστη.

Οι Melvins πατήσανε πρώτοι την μικρή σκηνή του club και με τον βαρύ grunge -metal ήχο τους και τα δύστροπα riff τους, ο Buzz Osbourne δόνησε το club και σου έδινε την αίσθηση οτι σαν οδοστρωτήρας θα ισοπέδωνε το χώρο.

Έπειτα απο μία ώρα περίπου όλος ο ηχητικός εξοπλισμός των Tomahawk και ειδικότερα το μαγικό κουτί του Mike Patton βρίσκονταν στις θέσεις τους. Με τη σειρά του ο κος Παπαϊωάννου δίπλα μου επέτρεψε στον Patton να ανέβει στη σκηνή να τραγουδήσει αφού πρώτα βεβαιώθηκε πως δεν θα του κλέψει την καλύτερη θέση ακριβώς μπροστά απο το stage...

Η ηχητική τρομοκρατία των Tomahawk ξεκίνησε με το Flashback από τον πρώτο ομώνυμο δίσκο τους και στη συνέχεια το σετ μοιράστηκε ανάμεσα στο πρώτο και στο πρόσφατο "Mit Gas". Οι υπεύθυνοι σκηνής απεγνωσμένα προσπαθούσαν να συγκρατήσουν τις μπάρες μπροστά στη σκηνή. Ο Mike Patton, υποδυόμενος (?) έναν εκεντρικό-παρανοϊκό-κυνικό δανδή με ξεσπάσματα υπεράνω κάθε περιγραφής, ο Kevin Rutmanis ο κοινός μπασίστας με τους Melvins έξοχος, όσο για τους John Stanier και Duane Denison η προυπηρεσία τους στους Helmet και Jesus Lizard αντίστοιχα εξηγεί τα πάντα.

Ο ήχος τους είναι δύστροπος, μία ...όλων των επιρροών και ...των μελών των Tomahawk συν τις ηχητικές παρεμβολές και τα εφέ του Patton. Στα πιο 'προσιτά' κομμάτια τους θυμίζουν κάτι απο Faith No More. Οι τεκίλες που υποσχέθηκαν δεν ήταν διαφημιστικό κόλπο αφού ο κόσμος αποζημειώθηκε επαρκώς πίνoντας άσπρη τεκίλα και όταν μάλιστα μία κοπέλα τον δρόσισε φτύνοντας του λίγη ποσότητα ο Patton την ευχαρίστησε κερνώντας και ανταποδίδοντας με ένα τεκίλα-φιλί στο στόμα ...

Αφού τροφοδότησαν το υπόλοιπο κοινό αλύπητα με ατόφιο ηλεκτρισμό επι μια ώρα είχαμε με το Γιάννη την καλή τύχη να βρούμε τα παιδιά, να μιλήσουμε και να φωτογραφηθούμε μαζί τους. Ευγενέστατοι όλοι τους, cool guys, ακόμη και ο Mike, έδειξαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον όταν άκουσαν οτι ήρθαμε απο την Ελλάδα, ελπίζοντας να έρθουν κάποτε και στην χώρα μας ...

Ήταν μια υπέροχη βραδιά, ο τέλειος επίλογος της περιπλάνησης μας στα μουσικά δρώμενα της Κοπεγχάγης.

Set lists

Melvins
Night goat / Amazon / Revolve / Judy / The brain center / Let it all be / Hooch / Mom blues / The boat / The bit
Encore: Black Stooges / Halo-o-flies

Tomahawk
Flashback / 101 north / Birdsong / When the stars / POP 1 / Captain midnight / Desastre natural / Rotgut / Mayday / God hates a coward / Rape / Point and click
Encore : Improvisation / Laredo

Φωτογραφίες A.K. - Γ.Π.