Live στο Gazi Music Hall

Αυτός που σίγουρα δε μίλησε για οτιδήποτε goth είναι ο Andrew Eldritch. Έχει πια βαρεθεί να το κάνει, αλλά και να αποποιείται την όποια περιστασιακή (κατά τη γνώμη του) σχέση είχε με την όλη σκοτεινή "μουσική φιλοσοφία" του goth. Ελάτε, όμως, που ακόμα υπάρχουν πολλοί μαυροντυμένοι που δεν τον ακούνε. Κι όπως είναι φυσικό, αρκετοί από αυτούς, που δεν τον θεωρούν αποστάτη απλά και μόνο επειδή αποποιείται τον τιμητικό τίτλο του "Νονού του goth", βρέθηκαν στο ασφυκτικά γεμάτο Gazi Music Hall για την εξ αναβολής εμφάνιση των The Sisters Of Mercy.

Μετά τα εισαγωγικά, μπαίνω στο ψητό άγαρμπα: Βρε συ Ανδρέα, μου δημιούργησες υπαρξιακό. Με ποια λογική δεν παίζεις το "Walk Away"; Είσαι με τα καλά σου; Αλήθεια σου λέω, με προβλημάτισες τόσο, που την έψαξα και είδα πως ο ύμνος αυτός δεν υπήρξε σε καμία πρόσφατη playlist. Τώρα που το είπα και ξαλάφρωσα, υπονοώντας ότι είσαι ασεβής απέναντι στο παρελθόν σου, συνεχίζω. Ή μάλλον, όχι δε συνεχίζω. Γυρνάω πίσω. Αν δεν το παίζεις ούτε τώρα που κάνεις περιοδεία χωρίς νέα κυκλοφορία, μετά από αναβολή εμφάνισης και μπροστά σε τέτοιο κοινό, πότε θα το κάνεις; Καλά, άσε καλύτερα. Μην απαντάς. Δεν ξέρω αν θέλω να το ακούσω.

Είπαμε και πριν ότι ο κόσμος ήταν πάρα πολύς και ανυπόμονος. Κι αν με ρωτάτε αν πέρασε καλά, απαντώ ευθέως καταφατικά, διευκρινίζοντας ότι οι πιστοί της εποχής από το "Floodland" και μετά πέρασαν καλύτερα από τους κολλημένους με το ξεκίνημα της μπάντας και το ύφος του "First And Last And Always".

Όλα ξεκίνησαν όταν οι δείκτες έδειξαν 21.33', οπότε βγήκαν στη σκηνή οι Mani Deum για να συστήσουν στο ευρύ κοινό το "infected folk 'n' roll" ηχητικό τους ιδίωμα, όπως οι ίδιοι έχουν αποκαλέσει. Στα οκτώ τραγούδια που έπαιξαν αποτυπώθηκε ο πομπώδης και επιβλητικός μουσικός τους κόσμος, που φλερτάρει διακριτικά με το σκοτάδι και περιστασιακά έχει διακριτές αναφορές στους Echo And The Bunnymen και ειδικότερα στην όλη "The Disease" ατμόσφαιρα. Καλύτερη στιγμή τους ήταν το "The Storm Is Coming", που απέδωσαν πολύ δυναμικά και απόλυτα προσαρμοσμένα στις ανάγκες της βραδιάς. Η ώρα είχε πάει 22.10', όταν το "They Murdered Your Youth" έσβηνε και οι προετοιμασίες για την επερχόμενη μπάντα από το Leeds κορυφώνονταν.

Πριν από τους The Sisters Of Mercy ήρθαν οι καπνοί. Κι έμειναν μαζί μας, μαζί με το ακούραστο παιχνίδι των φώτων που μια δυο φορές φλέρταρε με την επιληψία, μέχρι να φύγει η μπάντα. Εξ ου και οι "καλλιτεχνικές" φωτογραφίες βγαλμένες από το "Τοπίο Στην Ομίχλη" του Θόδωρου Αγγελόπουλου. Ο Andrew Eldritch και οι δύο κιθαρίστες του βγήκαν στις 22.34' και τελείωσαν το σετ στις 23.32'. Το τιμώμενο πρόσωπο φορούσε την κλασική ολόσωμη φόρμα, κίτρινο fluo μπλουζάκι, τα κλασικά πλέον γυαλιά ηλίου και ένα τεράστιο κόκκινο μαντήλι κρεμασμένο στην πίσω τσέπη. Ο κόσμος τους υποδέχτηκε καλά, αλλά χρειάστηκε να περάσουν τέσσερα τραγούδια, συμπεριλαμβανομένου του "Ribbons", μέχρι να ζωντανέψει υπό τους ήχους του "Body Electric" και του "Alice". H drum machine (aka "Doktor Avalanche") είχε πάρει φωτιά, μαζί με τις κιθάρες και τα φωνητικά του Andrew, τα οποία ξεπέρασαν κάθε προσδοκία μου. Έπειτα ήρθε το πολυαναμενόμενο "No Time To Cry", αλλά με αιφνιδιαστικό pop ύφος, χάνοντας στα σημεία από το "Dominion/Mother Russia", που απογείωσε το κοινό ιδίως μετά το κιθαριστικό του σόλο. Μετά από λίγο, είχαν ήδη παιχτεί δεκαπέντε τραγούδια και ακόμα υπήρχαν πολλά "χρεωστούμενα" στις λίστες αναμονής. Ο κόσμος έδειξε αιφνιδιασμένος με την αποχώρηση της μπάντας, αλλά ίσως έχοντας τη βεβαιότητα ότι τα καλύτερα έρχονταν, ζήτησε πολύ χλιαρά encore, το οποίο καθυστέρησε μόνο δύο λεπτά.

Κι εκεί που περιμέναμε να τα σπάσουν, μας αιφνιδίασαν ευχάριστα με το "Something Fast", που τραγουδήθηκε από αρκετούς στις μπροστινές σειρές. Το χάος έμελλε αρχικά να έρθει με τους ήχους του "Lucretia My Reflection" (πόσο θα ήθελα να το είχαν μπουκώσει στο μπάσο...) και να συνεχιστεί σε υπερθετικό βαθμό με το "Vision Thing". Και πάνω στο καλό, άναψαν τα φώτα, αλλά... ξενάσβησαν! Το τρίο βγήκε με αίσθηση υπεροχής και τρία σιγουράκια στο τσεπάκι, δημιουργώντας κύματα καύσωνα με τα "First And Last And Always" (respect), "Temple Of Love"(respect by numbers) και "This Corrosion".

Τα φώτα αυτή τη φορά άναψαν για τα καλά. Κάποιες σκόρπιες φωνές ούρλιαζαν "Walk Away" (μη βλέπω χαμογελάκια, δεν ήμουν εγώ), "Marian" και διάφορες άλλες εξ ορισμού αδύνατο να εκπληρωθούν παραγγελιές. Τα γελαστά πρόσωπα, όμως, έπαιρναν άνετα αυτοδυναμία.

Κι αν (δεν) είμαι goth μη με φοβάσαι!