Take 3, αυτοσχεδιάζοντας στην Μικρή Σκηνή
Δύο βραδιές μουσικών συνυπάρξεων, συναντήσεων και διαδράσεων. Του Κώστα Καρδερίνη
Τούτο το πίκολο φεστιβάλ αυτοσχεδιαζόμενης μουσικής είναι φέτος αφιερωμένο στην μνήμη του, πρόσφατα και πρόωρα φευγάτου, Θανάση Χονδρού [1953-2026], ιδιοφυούς περφόρμερ, αυτοσχεδιαστή και πνευματικού χιουμορίστα, οι πολυποίκιλες και πολύμορφες δράσεις του οποίου, σε συνδυασμό με το έτερον ήμισυ Αλεξάνδρα Κατσιάνη και παλιότερα με τον φίλο τους Ντάνη Τραγόπουλο, υπήρξαν πρωτοπόρες στη χώρα μας και την πόλη μας.
Παρασκευή μικρή φυγή, βραδιά πρώτη
Ο Alex Zethson κάθεται στο πιάνο και πολύ γρήγορα φορτίζει την ατμόσφαιρα με το στακάτο στιλ του και τις πολλαπλές αρμονικές του αυτοσχεδιασμού του. Τα κύματα των ηχοχρωμάτων του διαχέονται σε παράλληλους κύκλους και γεμίζουν τον χώρο. Το γλυκό, μεσογειακό του πιανάρισμα και το φυζίκ του, παραπέμπουν πιο πολύ σε γάλλο πιανίστα παρά σε σουηδό.
Μετά το διάλειμμα μιας ανάσας, τον σιγοντάρει στη σκηνή ο κοντραμπασίστας Γιώργος Κοκκινάρης. Το νυκτό όργανο γίνεται κρουστό, το ηχείο του δέχεται χάδια και χαστούκια από τον ορεξάτο κάτοχο, το δοξάρι καταπονείται και βρίσκει εναλλακτικές χρήσεις, ενώ παρεμβάλλονται στις χορδές κρουστικά αντικείμενα. Η μουσικοηχητική συνύπαρξη ψάχνει νέες αχαρτογράφητες διαδρομές. Δεν είναι εύκολο, ούτε είναι πάντα ισορροπημένο. Βρίσκουν συνισταμένες όμως.
Διάλειμμα κανονικό κι ακολουθεί το ισπανικό ντούο του σαξοφωνίστα Liba Villavecchia και του ντράμερ Vasco Trilla. Η defkaz γιορτάζει απόψε τα 20χρονά της με την κυκλοφορία σε βινύλιο του κοινού τους δίσκου, Serrat. Το άλτο σαξόφωνο του Villavecchia στριγγλίζει και διαμαρτύρεται έντονα –ή τουλάχιστον έτσι μου φαίνεται– με όλα αυτά τα πρωτοφανή που βιώνει η Ισπανία. Ο Trilla διαχειρίζεται παράλληλα εναλλακτικά κρουστά και ανορθόδοξες πρακτικές κρούσης και υπόκρουσης, πότε συνομιλώντας και πότε συν-διαμαρτυρόμενος. Η χημεία τους είναι δεδομένη και δημιουργεί ενθουσιασμό.
Στο τρίτο μέρος, οι τέσσερίς τους, αποτελούν ένα αμάλγαμα Βορρά-Μεσογείου. Ο πολύπειρος καταλανός Villavecchia δίνει χώρο και χρόνο στους συμπαίκτες, κάνει παύσεις, αναστοχάζεται και εφορμά με νέες νότες διαμαρτυρίας. Κεντρική φιγούρα ο νεότερος Κοκκινάρης ο οποίος συνομιλεί με το κοντραμπάσο του μυσταγωγικά και φαίνεται να ζει στιγμές μέθεξης και έκστασης.
Σάββατο μεγαλυνό, βραδιά δεύτερη
Παρούσα απόψε η οικογένεια του Θανάση Χονδρού και η νύχτα αποκτά ακόμη μία ιδιαίτερη βαρύτητα. Άλλωστε το τελευταίο του γκρουπ είναι οικογενειακό [ΟΙΚΟΙ2310] μέσα από το οποίο διοχέτευσε, σε συνέργεια με την Αλεξάνδρα, την Δανάη και τον Κωνσταντίνο, αθόρυβα μα και θορυβωδώς, όλη τους τη λεπτή ειρωνεία και τη χιουμοριστική διαμαρτυρία για τα καθ’ ημάς κείμενα. Ήθος και “λάθε βιώσας” σε αγαστή αρμονία, μουσική τε και οικο-γενεακή.
Όπως και στην πρώτη βραδιά, ανεβαίνει επί σκηνής ένα ντουέτο που συναντιέται μουσικά για πρώτη φορά. Ο κιθαρίστας [και ρόκερ] Μπαμπής Παπαδόπουλος με την ηλεκτρική του εξάχορδη και τα πετάλια της/του κι ο βολιώτης μουσικοπλάστης πειραματιστής Κωστής Δρυγιανάκης με τα ψηφιακά του σύνεργα, έκαναν δυο δεκαπεντάλεπτες βαριάντες, με τη δεύτερη να έχει δυναμικότερο επιτέλεσμα. Χειροκρότημα έπεσε και διάλειμμα έγινε.
Όπως και στην πρώτη βραδιά, το δεύτερο δίδυμο είναι πλέον δοκιμασμένο και θρυλικό, γνωστό τοις πάσι από τον πρώτο εν Ελλάδι ζωντανό δίσκο του είδους, Αυτοσχεδιάζοντας στου Μπαράκου [1979]. Η συνύπαρξή τους στο πάλκο της Μικρής Σκηνής έρχεται 20 χρόνια μετά την προηγούμενη, στο Γκαίτε Θεσσαλονίκης το 2006. Οι μεγαθήριοι Σάκης Παπαδημητρίου [πιάνο] και Φλώρος Φλωρίδης [σαξόφωνα] χρειάστηκαν κυριολεκτικά πέντε νότες για να ανακαλέσουν στο προσκήνιο τη χημεία που ποτέ δεν απώλεσαν. Ρίγη πλημμύρησαν ημάς, τους μύστες, από τα χαρακτηριστικά πειράγματα του Παπαδημητρίου στο ανοιχτό πιάνο, από τις ασύμμετρες συγκοπές και τους συγκροτημένους εκτροχιασμούς του Φλωρίδη στα πνευστά του.
Το κοινό ρούφηξε με κατάνυξη και πάθος τις κοινές τους ζωντανές συνθέσεις και τα χειροκροτήματα ήταν ένθερμα, πολύλεπτα και ηχηρά, πέραν των ενθουσιωδών αλαλαγμών. Θεωρώ ότι αυτή η βραδιά μπορεί άνετα να αποτελέσει μια δισκογραφική συνέχεια, Αυτοσχεδιάζοντας στην Μικρή Σκηνή. Αυτήν τη φορά μάλιστα, υπάρχει και πλούσιο οπτικοακουστικό υλικό να συνοδεύει την μνημειώδη συνάντηση, υλικό που μπορεί να αντηχήσει, ίσως, κάτι από την αίγλη της πρώτης ηχογράφησης στου Μπαράκου, της οποίας το τελικό μάστερινγκ έγινε σε αυτόν εδώ τον χώρο δια χειρός Νίκου Παπάζογλου, χώρος όπου βρισκόταν τότε το, χρονικά 2ο, στούντιό του.
Το τρίτο μέρος, όπως και στην πρώτη βραδιά, ήταν κουαρτέτο. Αναμενόμενο μεν ως τετράς, απρόσμενο δε ωσάν ουράνια αναβαθμίδα. Το σύνθημα έναρξης ανόδου έδινε κιθαρωδικώς ο Μπάμπης Παπαδόπουλος, στο κατόπι του οποίου ξεχύνονταν ένα λυρικό πανηγύρι ήχων, παύσεων και μεταπαύσεων, ένα κρεσέντο εσώτερης χαρμολύπης, ως ύστατο μουσικό χαίρε στον φίλτατο και ταπεινόφρονα μεταστάντα Θανάση Χονδρό.
Η πρώτη φωτογραφία είναι της Ράνιας Γιαννάκου. Όλες οι υπόλοιπες είναι του Κώστα Γ. Καρδερίνη.



