Θανάσης Παπακωνσταντίνου, ο ηλεκτρικός τροβαδούρος
Θεσσαλονίκη, Μύλος, Club, Τρίτη 23/4/2002, ώρα 23.00. Στη σκηνή βγαίνει ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου, κρυωμένος και ψιλοφτιαγμένος. "Προφήτης δεν είμαι σίγουρα, αλλά βραχνός όμως..." μας λέει για να μας εξηγήσει ότι δεν είναι σε φόρμα. "Για τον λαιμό δοκίμασα τα γιατροσόφια των φίλων, πρώτα ρακόμελο, μετά κονιάκ με μέλι και χαμομήλι και τέλος [δε θυμάμαι τι]... Μπορεί λαρύγγι να μην έφτιαξα, έκανα όμως κεφάλι". Απ' τα πολλά ματζούνια που κατάπιε, έπαιρνε συνεχώς λάθος όργανο για να παίξει. Τον έβλεπα να κοιτάει συνεχώς κάτω, πιστεύοντας πως νοιώθει συστολή για το κλείσιμο του λαιμού. "Κοιτάω τα σκονάκια μου" μας είπε "για να ξέρω τι παίζω μετά".
Κι άλλοι μουσικοί είχαν κρυολογήσει. "Υπάρχει ένα συγκρότημα Ίασις. Εμείς το δικό μας θα το πούμε Ίωσις" αστειεύεται με την κατάστασή τους. "Ευχαριστώ πολύ που αψηφήσατε το ματς [χε], τη βροχή [χα] και τη γρίπη [τρέμε κοξάκι] και ήρθατε σήμερα εδώ να μας ακούσετε". Δίπλα του στάθηκαν παλικαρίσια, ο καλλίφωνος Καρακόττας, ο Φώτης Σιώτας ο βιολιτζής, εξίσου καλή φωνή, ο Μπάμπης [τρύπες] Παπαδόπουλος στις κιθάρες. Πίσω του ο Αλέξης Αποστολάκης στα τύμπανα, πλάγια δεξιά ο χαλκέντερος τρομπετίστας Παντελής Στόικος κι εξίσου καλός φλαουτίστας κι αριστερά ο κοντραμπάσος Δημήτρης Μπασλάμ. Δεξιότερα όλων ο πολυπράγμων και πολυοργανίστας Γιώργος [Μπαντούκ] Αποστολάκης [κιθάρες, μπάσο, φυσαρμόνικα, αρμόνιο και PowerBook G3 για φίλτρα και ηλεκτρονικές παρεμβολές].
Δεν ξέρω αν ήταν η καταλυτική παρουσία του Μπαντούκ [και μόνο] που έκανε τη διαφορά. Δεν θυμάμαι νάχω ξανακούσει ποτέ έντεχνο τραγούδι παιγμένο σαν τζαζ μπαλάντα [με σκούπα και αργόσυρτες κιθάρες] που να καταλήγει σε μπλουζ με σόλο φυσαρμόνικα. Δεν θυμάμαι νάχω ξανακούσει δημοτικό σκοπό σε ηλεκτρικό jam session που να γίνεται fusion [με την τρομπέτα να ρετάρει και να εφορμά παίζοντας σχεδόν μόνο τις μπάσες νότες] και να φλερτάρει την thrash jazz με αξιώσεις. Δεν έχω ξαναδεί μπάντα να τραγουδάει ακαπέλα για να υπερασπιστεί την αδύνατη φωνή του leader της και μάλιστα να τα καταφέρνει περίφημα.
Εν ολίγοις τα είχε όλα αυτή η βραδιά. unplugged και ηλεκτρικές καταιγίδες, οργανικά, βαλς και πολυφωνικά, δοξαριές ηλεκτρικού βιολιού και κόντρα-δοξαριές, αβανγκάρντ και ψυχεδέλεια, μελωδίες, electro και φαζαριστά ακόρντα, παραμορφώσεις φωνών και ηλεκτρονικά μπλιμπλίκια. Τέτοιο πλούτο μουσικό έχουμε καιρό πολύ να δούμε σε ζωντανή ελληνική εμφάνιση. Όσοι ήρθαν για τα έντεχνα σίγουρα αποζημιώθηκαν. Κι άλλοι όμως που λαχταρούν κάποια εξτρεμιστικά τινάγματα, τολμηρές ενορχηστρώσεις, λύση και επανασύνταξη ενός ήδη πασίγνωστου υλικού, μια άλλη μουσική γωνία, μια άποψη ρηξικέλευθη κι αρνούμενη να κοιτάξει πίσω, κι αυτοί σίγουρα βρήκαν αυτό που δεν περίμεναν.
Η αναδρομή στα παλιά έγινε με νέο βλέμμα σε δρόμους σκοτεινούς και πλόες άγνωστες ενώ τα νέα του κομμάτια [όπως ο λαρσινός "Τειρισίας"] μας άνοιξαν την όρεξη για το επερχόμενο δίσκο του, την "Αγρύπνια". Η μπάντα κατέβηκε. Έμειναν οι τρεις φωνές [Θανάσης, Καρακόττας και Φώτης] να άδουν τους "Ιππότες της στρογγυλής τραπέζης" κι ο Παπαδόπουλος να σιγοπαίζει μέχρι το τελικό του θορυβώδες ξέσπασμα. Ο κόσμος παραληρούσε από χαρά και η βραδιά έκλεισε, μετά από δυόμισι και πλέον ωρών σκηνικής παρουσίας, με τον Θανάση να παίζει τα "παξιμάδια".
Προφήτης δεν είναι [ποιος να ξέρει από τώρα] η Bonnie Tyler όμως είναι πιο βραχνή απ' αυτόν.
Εύγε τους και εύγε του. Κατάφεραν να πραγματώσουν εν μία νυκτί τ' όνειρο του Παύλου. Να παίξουν σαν αληθινοί ρεμπέτες. Να παντρέψουν ωραία μπλουζ και ρεμπέτικα.
