Sounds from the Thievery live
Από την Πέμπτη δεν υπήρχε δείγμα εισητηρίου στα δισκοπωλεία που είχαν αναλάβει την προπώληση. Όσο για τα ελάχιστα που είχαν απομείνει οι πωλήτριες ενημέρωναν του ενδιαφερόμενους ότι θα πουληθουν έξω από το club. Όπως και έγινε.
Και φτάσαμε σ'αυτό το ζεστό κυριακάτικο βράδυ που όλη η Αθήνα -για να μην πω η Ελλάδα- είχε το νου της στο μεγάλο ντέρμπυ Ολυμπιακού - Παναθηναϊκού που γινόταν λίγο πιο δίπλα και τα αναγκαία επεισόδια βέβαια μετά. Και με συνοπτικές διαδικασίς, μ'αυτά και μ'αυτά φτάσαμε μέσα στο Club, έκαναν και οι -συμπαθέστατοι- Scopitone το κομμάτι τους. Και φτάσαμε στην πιο πολυακουσμένη, πολυδιαφημισμένη συναυλία αυτής της περιόδου. Thievery Corporation Live.
Παρά την ιδρωμένη νύχτα, παρά το ντέρμπυ, παρά τη συνήθη -εν μέρει δικαιολογημένη- καχυποψία του ελληνικού κοινού που πηγαίνει σε συναυλίες στη lounge, παρ'όλο που το Κλαμπ 22 είναι κλειστό, παρά το φόβο των επεισοδίων στο κέντρο της Αθήνας, η διαφήμιση λειτούργησε. Ο κόσμος ήταν απίστευτα πολύς. Είχαν πάει όλοι για να δουν τους ήρωες του lounge που μετά το τελευταίο άλμπουμ και μετά και απ'αύτό το λάιβ δε θα έπρεπε να «πολιτογραφούνται» lounge, τους αδικεί.
Η ώρα με τις πολλές πολλές σκέψες είχε πάει 11. Ήταν η ώρα όλος αυτός ο κόσμος που είχε μαζεφτεί εκεί να πάρει αυτό που ήθελε. Ο Rob Garza και ο Eric Hilton, τα δύο μέλη των Thievery, ήταν στη σκηνή μαζί με δύο φωνές που εναλλάσονταν. Και ξεκίνησε η συναυλία. Oriental beats, belly bossanov-ες, Jamaican tunes -και τα αντίστοιχα άτομα για τα φωνητικά-, οπτικοακουστικά εφεδάκια (ξέρεις τώρα, πολυχρωμα φώτα, εφεδάκια, προβολές, γενικά τρικάκια για να ανεβαίνει η διάθεση και να προσθέτουν στα ήδη πολλά θετικά vibes), διαφορετικές αλλά και ίδιες εκδοχές των επιτυχιών τους -που παίζονταν από ΟΛΑ τα ραδιόφωνα επίμονα- με highlight την ακουστική εισαγωγή του "Richest Man In Babylon" του encore. Κόσμος χειροκροτούσε και το φχαριστιόταν με τους Thievery που σε μια φάση παίζανε μαζί του. Ειδικά μετά τη μέτρια εμφανισή τους πρόπερσι -αν δεν κάνω λάθος.
Κάπως έτσι πέρασαν 320 περίπου λέξεις και 13 άτομα πάνω από τη σκηνή του Club 22 που έφτιαξαν μια υπέροχη ατμόσφαιρα. Βγαίνοντας , είχες αυτό το φούσκωμα, από ανακούφιση, δεν πήγαν χάλια τα πράγματα όπως άκουσα ότι έγινε στη Θεσσαλονίκη, άργησαν σχετικά λίγο -τι κακό κι αυτό να αργούν να βγουν όλοι όσοι έχουν συναυλία, όταν λέμε 10, 10! Εχουμε και δουλειές μετα!- και καλός ήταν ο ήχος.... μια χαρα!
Ηλίας Νικολαίδης
Thievery Corporation, Fix Θεσσαλονίκη 10/5/2003
Οι θερμές πύλες άνοιξαν αργά και νωχελικά. Πολύ αργά μα πάρα πολύ αργά, στις 11 και τέταρτο. Σαπόρτ οι corporal thieves ή αλλιώς Scopitone. Κάτι μεταξύ Πασχάλη και ξυρισμένης μασχάλης. Ότι έπρεπε για το κοινό του Fix που θάθελα νάταν διαφορετικό απόψε. Ευσεβείς πόθοι κατά το ήμισυ. Στις 12 και τέταρτο βγήκαν οι συνδικάτοι του εγκλήματος. Το κλίμα ήταν βαρύ κι ο γάιδαρος χορτάτος.
Στην αρχή ήταν δυο djs, οι Thievery αυτοπροσώπως, κι ένα φαγωμένο λευκό μηλαράκι που φεγγοβολούσε στη νύχτα. Μετά δυο χειριστές κρουστών έσκασαν μύτη από αριστερά. Νάσου κι ένας μπασίστας στη μέση. Σε λίγο κι ένας κιθαρίστας που είναι και δεινός σιταρίστας. Μετά οι φωνές: μια γυναικεία κι άλλη μια πιο μπάσα. Από κοντά κι ένα πνευστότατο δίδυμο. Κι έπειτα κι άλλες φωνές: δυο ξερακιανοί τζαμαϊκανοί που βάλθηκαν να ξεσηκώσουν τον κόσμο [εις μάτην] κι ένας γλυκύτατος ελ μαριάτσι, που μας χάρισε μερικά από τα γκραν σουξέ του γκρουπ.
Έπαιξαν περί την μιάμιση ωρίτσα, του ανκόρ συμπεριλαμβανομένου. Το κέφι ξεχείλισε απ' τη σκηνή, το καλοκαίρι μπήκε δυναμικά, οι ζέστες σφίξανε, αλλά ο κόσμος στην κοσμάρα του.
Κώστας Καρδερίνης
