Συλλυπητήρια και ελπίζουμε σε ανάσταση νεκρών

Και σε τι δεν επαινέσαμε πέρυσι το Up The Hammers. Και ότι περάσαμε ωραία είπαμε, ότι η διοργάνωση ήταν άριστη, ότι τηρήθηκαν οι ώρες εμφάνισης, ότι όπως πάντα προβλέφθηκε ειδικός χώρος για αναπήρους, ότι υπήρχε ένα όμορφο οικογενειακό κλίμα μεταξύ κοινού και μουσικών, ότι η κινητικότητα από και προς τα venues εξελίχθηκε χωρίς προβλήματα με τον κόσμο να πηγαινοέρχεται αδιάκοπα, κ.ά. Δεν είναι αυτονόητα αυτά, ούτε συνήθη, ούτε φυσικά εύκολα, αντίθετα απαιτούν χρόνο, χρήμα, μεράκι και πάρα πολύ τρέξιμο. Και στο UTH είναι ο κανόνας.

Ούτε είναι λίγο σε ένα ευρωπαϊκής εμβέλειας φεστιβάλ που κάθε χρόνο γίνεται sold out να περιφέρεσαι με άνεση παντού στο Gagarin έως τη σκηνή. Δεν το επεκτείνω απαραίτητα και στο An Club που αρχίζει να μην ανταπεξέρχεται στη ζήτηση του Warm Up. Αξιοσημείωτο πάντως σε μια χώρα όπου η ανεκτή πυκνότητα πλήθους και τα όρια συνάθροισης δεν αντιμετωπίζονται με σοβαρότητα από όλους, αν κρίνω από τους διοργανωτές που επαίρονται ότι τηρούν τις νόμιμες χωρητικότητες συμπεριλαμβανομένων των προσκλήσεων. Δύο σημειώσεις εδώ: Πρώτον, αν η εμπειρία έχει δείξει ότι τα όρια χρήζουν αναθεώρησης για λόγους ασφάλειας δεν κρυβόμαστε πίσω από νομοθετήματα. Κόβουμε λιγότερα εισιτήρια όπως κάνει το Up The Hammers. Δεύτερον, η συμπερίληψη των προσκλήσεων στη χωρητικότητα είναι νομική υποχρέωση και όχι κάποια έξτρα παροχή από την καλή καρδιά κανενός. Αυτά παραδόξως αγνοούνται συχνά από τις ανασκοπήσεις και γι’ αυτό ξεκίνησα έτσι. Είναι συνεχώς επίκαιρη η ανάγκη να πάρουν ορισμένοι χρήσιμα μαθήματα από το ιδιαίτερο αυτό case-study.

Δεν θα ήμουν ωστόσο ειλικρινής αν σημείωνα μόνο τα θετικά. Δεν έκρυψα ούτε ότι πέρυσι και άλλες χρονιές το UTH μου άρεσε, ούτε ότι φέτος το UTH δεν μου άρεσε, παρότι, και λόγω των παραπάνω, πάλι ωραία πέρασα. Πράγμα καθόλου ευκαταφρόνητο, αλλά η αξιολόγηση δεν μπορεί να εξαντλείται στην προσωπική μας διασκέδαση ούτε σε γραμμικές ανασκοπήσεις των ανέβα - κατέβα στη σκηνή.

Προβληματίζει ειδικότερα η συντηρητική λογική πίσω από το line up, αλλά και η αδιαφορία για ουσιαστική συμπερίληψη των γυναικών που συγκροτούν ένα σημαντικό ποσοστό του κοινού. Και δεν εννοώ μόνο την υπέρμετρα χαμηλή ορατότητα των γυναικών μουσικών, που ούτως ή άλλως είναι μελανό σημείο. Τον ίδιο προβληματισμό είχα εκφράσει και στο περσινό review μου αλλά φέτος η κατάσταση επιδεινώθηκε για λόγους που συνδέονται και με το “legacy edition”, το οποίο όμως ταυτόχρονα παρείχε την ευελιξία να αναδείξει το UTH ό,τι ήθελε. Και να περάσει ένα μήνυμα ότι κοιτάζοντας προς το μέλλον εκπροσωπεί όλες και όλους. Δυστυχώς επέλεξε να κάνει το ακριβώς αντίθετο και ουδείς ασχολήθηκε. Ωστόσο βλέπω ότι καλά κρατεί ο ενθουσιασμός για τα μηνύματα του Kyle McNeill των Phantom Spell, τα οποία λοιπόν μπορούμε να συμπεράνουμε ότι δεν άφησαν κάτι πέραν μίας μαζικής εκστατικής διέγερσης.

Φέτος είδαμε ένα Up The Hammers all star τρόπον τινά, καθώς για τα εικοσάχρονα προσκλήθηκαν κυρίως συγκροτήματα από παλιότερες χρονιές. Κορωνίδα του τριημέρου η αμφιλεγόμενη έμπνευση ενός tribute band στους Manilla Road, με μέλη της πιο πρόσφατης σύνθεσης της μπάντας, η οποία ήδη από το 2018 και τον θάνατο του ιδρυτή Mark Shelton ανήκει επισήμως στο παρελθόν. Και special (unannounced) guests. Θα μαζευτούμε να πούμε τραγούδια των Manilla Road λοιπόν, αλλά χωρίς την κινητήρια δημιουργική δύναμη που εκ των πραγμάτων θα απουσιάζει.

Όπως με κάθε tribute band, η νοσταλγία καλώς ή κακώς είναι αυτοσκοπός, αλλά το UTH είναι το τελευταίο φεστιβάλ στην Ελλάδα που είχε ανάγκη ενίσχυσης σε αυτό τον τομέα, αντίθετα επείγει ο εμπλουτισμός με φρέσκα ονόματα, και όχι στις 4μμ για να βγει η υποχρέωση αλλά σε σοβαρές θέσεις στο bill. Φέτος όχι μόνο δεν συνέβη αυτό αλλά είδαμε και βήματα προς τα πίσω. Οι Phantom Spell, ένα από τα κορυφαία φετινά acts κατά κοινή ομολογία, που για μένα μάλιστα ήταν ο πρώτος λόγος που έβγαλα τα εισιτήριά μου, έδωσαν πρόπερσι ένα ωριαίο σετ στις 7μμ και φέτος, με εξαιρετικό νέο δίσκο και μεγαλύτερη αναγνωρισιμότητα υποβαθμίστηκαν σε ένα 40λεπτο στις 4.30μμ. Προς τιμήν του, ο διοργανωτής έχει ήδη πάρει πρωτοβουλία για να τους δούμε σε headline show το προσεχές φθινόπωρο.

Το line up του φεστιβάλ καθοδηγήθηκε και φέτος από συγκροτήματα του παρελθόντος αντί με παρελθόν και κυρίως με παρόν, αν μη τι άλλο. Όλοι περιμένουμε παλιές μπάντες ως headliners, αλλά μεταξύ της έμπειρης και της οριακά μη ενεργής πια μπάντας υπάρχει απόσταση. Τα έχουμε πει για τους Crimson Glory, τους Titan Force, τους Cirith Ungol, τους Exciter λίγο πριν αυτοανακηρυχθούν, and I quote, “dead and buried” κ.ά, που εμφανίστηκαν κατά καιρούς ως ανενδοίαστα ρετρό acts. Κάποιες φορές είδαμε με ανακούφιση το τεστ κοπώσεως να βγαίνει και κάποιες άλλες τον διασυρμό της όποιας παρακαταθήκης. Αλλά κάθε χρόνο εμφιλοχωρεί το ίδιο ερώτημα: Στις πόσες “δεν τις φτιάχνουν έτσι πια” βραδιές καταναγκαστικής συγκίνησης εξαργυρώνεται επιτέλους το παρελθόν; Πότε θα δούμε μία ουσιαστική μουσική πρόταση; Το ερώτημα δεν απαντήθηκε ούτε φέτος και με βάση τις έως τώρα ανακοινώσεις για το 2027 δεν αισιοδοξώ να απαντηθεί ούτε του χρόνου, αντίθετα βλέπουμε το φεστιβάλ να στηρίζεται όλο και περισσότερο σε ένα ανακυκλούμενο παρελθόν, απευθυνόμενο σε ένα κοινό πρόθυμο να το καταναλώσει εκ νέου και να το αποθεώσει εκ των υστέρων. 

Ποιους είδαμε λοιπόν ως headliners, με τη σημείωση ότι το τριήμερο άνοιξε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, δηλαδή τους ανερχόμενους Λαρισαίους Leatherhead που δίκαια γέμισαν ασφυκτικά το An Club από τις 6.30μμ; Πρώτον, τους Eternal Champion που παρά τον απογοητευτικό δεύτερο δίσκο τους αρμέγουν ακόμα τις προσδοκίες ενός ντεμπούτου πριν δέκα χρόνια (που αν με ρωτάτε, το ντεμπούτο είναι για 6/10, αλλά περί ορέξεως...) και πρόπερσι ακούστηκαν εντελώς ασυντόνιστοι, άρα μαθηματικά δεν θα τα πήγαιναν χειρότερα αλλά ούτε θα μάτσαραν με αξιώσεις τους σαρωτικούς προκατόχους τους, Slough Feg. Πράγμα που επιβεβαιώθηκε και φυσικά μεταφράστηκε σε ένα ακόμα “έπος”, αλλά έτσι κι αλλιώς οι διαφωνίες μας θα ξεχαστούν με το επερχόμενο έπος των ανανεωμένων Armored Saint.

Δεύτερον, τους Solitude Aeturnus (προς λατινομαθείς αναγνώστες και αναγνώστριες του MiC: σωστά διαβάζετε αλλά δεν φταίω εγώ), για τους οποίους είναι νομίζω κοινός τόπος ότι δεν θα έπρεπε να κάνουν συναυλίες και να εκτίθενται κατ’ αυτό τον τρόπο, και όχι μόνο εξαιτίας του Lowe, με τη γνώμη και των Θεσσαλονικέων στο follow-up event στο Eightball (πολύ ωραίο όνομα το “Call Of The North” παρεμπιπτόντως) προς επίρρωση.

Τρίτον, φυσικά το tribute. Εδώ, επιπλέον της αχρείαστης έξτρα νοσταλγίας, σημειώνουμε ότι ειδικά οι Manilla Road αποτέλεσαν ακραία περίπτωση frontman and friends, με τον frontman να εκπληρώνει το προσωπικό του δημιουργικό όραμα και τους friends να το υλοποιούν περιοριζόμενοι σε ρόλους εκτελεστών κυρίως. Λογικό είναι λοιπόν η τοποθέτηση ενός σχήματος friends without frontman για τους Manilla Road (of all bands) στην πιο τιμητική θέση του τριημέρου να κατεβάζει τις προσδοκίες ακόμα χαμηλότερα.

Δεν ξέρω ποιος και τι περίμενε από τους special guests, αλλά ειλικρινά αν ήξερα ότι μεταξύ άλλων θα έβλεπα έναν σεσιονά από προηγούμενο tribute, τον Jason Tarpey των Eternal Champion πρώτα να λέει ότι οι Manilla Road είναι το αγαπημένο του συγκρότημα και μετά να ρίχνει κλεφτές ματιές στους στίχους, τον Alan Averill των Primordial που επίσης δεν ήξερε τους στίχους και τον Tann των Ironsword, δηλαδή του πιο αδύναμου act όλου του τριημέρου, να μπερδεύει σόλα, κουπλέ κλπ, θα είχα φύγει μετά τους While Heaven Wept. Είχε προηγηθεί και μνεία στην ανθρώπινη πλευρά του εκλιπόντα: Κάποτε καθ’ οδόν για πάρτυ με bandmates και girls κοντοστάθηκε να μιλήσει με έναν φαν σε αμαξίδιο για ένα εικοσάλεπτο. Αυτή ήταν η ιστορία. Τελείωσε. Αυτός ήταν ο Mark Shelton ο άνθρωπος.

Θα μου πείτε ότι έχετε δικαίωμα στη συγκίνησή σας, θα σας πω ομοίως κι εγώ στα επιχειρήματά μου. Επιπλέον του κυκλικού nostalgia mining, είδαμε ένα ασύνδετο σχήμα να μην μπορεί να ανταποκριθεί στην αναπαραγωγή του υλικού με πειστικό τρόπο και αυτό να αποδίδεται από τους βουρκωμένους φανς στη συναισθηματική φόρτιση των συμμετεχόντων. Λίγο που δεν είμαι φαν των Manilla Road, λίγο που δεν πολυπιστεύω στη μετά θάνατον αιώνια ζωή, δεν σκεφτόμουν ότι θα τρίζουν τα κόκκαλα του μακαρίτη πάντως.

Εννοείται ότι μεταξύ των τριών headliners καλύτεροι ήταν οι Eternal Champion και ότι οι αληθινά μεγάλες εμφανίσεις ανήκουν στους νεότερους και δισκογραφικά πιο ενεργούς. Υπάρχουν φυσικά και εξαιρέσεις, όπως οι Ιάπωνες Blaze, αλλά κι αυτοί έχουν πρόσφατο δίσκο. Και ο Jack Starr πρόπερσι όλο και κάποιο πιάσιμο στη μέση θα είχε, αλλά ήρθε με εκπληκτικό πιτσιρικά τραγουδιστή που σάρωσε, τον Ιταλό Alex Panza. Άλλωστε αν το UTH έβλεπε μόνο επιλεκτικά τέτοιες περιπτώσεις δεν θα χρειαζόταν να ειπωθούν όλα αυτά. Όπως πάντα, άλλοι υπήρξαν καλύτεροι και άλλοι όχι τόσο. Αυτά έχουν ανασκοπηθεί και δεν θα τα επαναλάβω εδώ. Ξεχώρισα πάντως τους θαυμάσιους, πολύ λυρικούς Atlantean Kodex, τους Riot City (είχα απογοητευτεί με την αποχώρηση του τσιρίδα του “Burn The Night” αλλά και ο νέος τσιρίδας είναι πανάξιος), τους Blaze και βέβαια τους Phantom Spell από τους οποίους προσπαθούμε να πιαστούμε τόσες μέρες.

Δεν λέω, καλή η συλλογική μέθη για τον αμφιφυλόφιλο αντιφασίστα frontman, που ήταν ο μόνος που ένιωσε την ανάγκη να πει δύο λεξούλες για τους παράνομους πολέμους, την αντίσταση στον φασισμό και την ανάγκη να φτιάχνονται κοινότητες στο heavy metal όπως παντού. Θα πρότεινα πάντως να χαμηλώσουμε λίγο το volume των αλαλαγμών, γιατί όλοι μαζί μπορούμε να χειροκροτήσουμε τον Kyle McNeill, αλλά χωρίς μία γόνιμη αντιπαράθεση της έννοιας της κοινότητας με την κατάσταση που επικρατούσε γύρω μας, οι ενθουσιασμοί εξαντλούνται σε μια στείρα συνθηματολογία.

Ποιος ασχολείται τώρα με κοινότητες; Αυτά είναι δύσκολα, απαιτούν συμπερίληψη, ορατότητα και ισόρροπη εκπροσώπηση αντρών - γυναικών. Το Up The Hammers και το κοινό του πάντως δεν είδαμε να ασχολούνται. Οπότε “χειροκροτούμε τον συμπαθητικό τυχερό” που με τα όμορφα λόγια του μας πήγε καρφί στην “Κατοικία των Θεών” και οπισθοχωρούμε στην all-male φάση μας. Χώρια που κινδυνεύει κι αυτός να βρεθεί στην αρένα με τα λιοντάρια μόλις γίνουν αντιληπτές οι απόψεις του ότι τα heavy metal φεστιβάλ οφείλουν να είναι συμπεριληπτικά, διαφορετικά εμείς οφείλουμε να τους γυρίσουμε την πλάτη. Και αυτά περιμένει κανείς από κάποιον αντιφασίστα που μιλάει για κοινότητες.

Ας δούμε λοιπόν τι και γιατί χειροκροτήσαμε, ποια είναι η περιβόητη κοινότητα και τι κάνει το φεστιβάλ για αυτή, έστω για εμάς τις γυναίκες που πέρυσι εκπροσωπούσαμε χοντρικά ένα 40% του κοινού, φέτος ήμασταν αισθητά λιγότερες και ο δρόμος έχει ανοίξει για περαιτέρω μείωση. Τρεις μέρες λοιπόν δεν είδαμε την παραμικρή ένδειξη ότι το φεστιβάλ αποδίδει τα δέοντα στο γυναικείο κοινό που κάθε χρόνο το τιμά και το στηρίζει με την παρουσία του. Από τα logos που όπως πάντα αποτύπωναν μόνο αντρικές φιγούρες, μέχρι το merch, τα “brothers” παντού και τη συνήθη αμελητέα συμμετοχή γυναικών στο line up, μόλις 2 και φέτος (άντε 2,5 μαζί με την guest των While Heaven Wept) ανάμεσα σε περισσότερους από 80 άντρες, κατέστη σαφές ότι η ιστορία είναι μία διοργάνωση αντρών που εμφατικά επιθυμεί να συνομιλεί με άντρες. Το πρόβλημα είναι παλιότερο αλλά ειδικά φέτος με αποκορύφωμα το tribute κάποια πράγματα τερμάτισαν.

Προσωπικά, ακριβώς λόγω του επετειακού χαρακτήρα, περίμενα μία ελάχιστη χειρονομία συμπερίληψης έστω στο φινάλε. Και δη επειδή του tribute προηγήθηκε βίντεο - αφιέρωμα σε 21 αδικοχαμένους άντρες, το οποίο καλώς έγινε, αλλά κατόπιν και τούτου η εμφάνιση κάποιας γυναίκας με κάποιο τρόπο στη σκηνή, έστω και σε φωτογραφία σε εικονοστάσι εν είδει ενός RIP σε όσες τρέχαμε να βγάζουμε εισιτήρια να στηρίζουμε ένα φεστιβάλ που δεν μας το ανταποδίδει, ήταν πλέον επείγουσα.

Εντελώς βολικά στο μεταξύ, και η Coralie Baier (κιθαρίστρια των Atlantean Kodex) και η Michelle Schrotz (κιμπορντίστρια των While Heaven Wept) και η guest Melissa Pinion (βοκαλίστρια και κιμπορντίστρια των Stygian Crown) είχαν βγει λίγο πριν το tribute άρα βρίσκονταν εκεί γύρω. Πόσες τελικά έπαιξαν ή είπαν δυο λόγια για τον Shelton; Καμία. Ούτε μίλησε κάποια άλλη γυναίκα, π.χ. μία ραδιοφωνική παραγωγός, μία μουσικός, μία δημοσιογράφος, μία φωτογράφος, μία φαν των Manilla Road, μία φαν του φεστιβάλ τέλος πάντων. Το tribute εκτελέστηκε, με τη διπλή έννοια του όρου, από ούτε έναν ούτε δύο αλλά δέκα άντρες αν μέτρησα καλά. Και παρά το κατά Στράτο Λασκαρίδη σκότωσες τον πεθαμένο ή ξαναπέθανες τον αναστημένο (ή κάπως έτσι) του αποτελέσματος, φαντάζομαι ότι αργά ή γρήγορα οι συμμετέχοντες θα ενημερώθηκαν για την τελική σύνθεση, οπότε είναι απορίας άξιο ότι δεν βρέθηκε ένας να προτείνει να μπει και μία γυναίκα για να μην τερματίσει το κριντζ. Αν είχαμε δει μία ελάχιστη μέριμνα για κάποιο από όσα θέματα αναφέρθηκαν, ορισμένες αστοχίες θα τις βλέπαμε με επιείκεια. Όμως η αδιαφορία για συμπεριληπτικότητα είναι καθολική και φέτος επισφραγίστηκε και με ένα οριακά προσβλητικό tribute.

Ακόμα χειρότερα, σε συζητήσεις με το κοινό του UTH δεν λείπουν οι ειρωνείες του τύπου “να βάλουμε ποσόστωση γυναικών σε κάθε συγκρότημα”; Παλιό αγαπημένο straw man fallacy. Τους λες ότι οι γυναίκες δεν εκπροσωπούνται πουθενά και επειδή αυτό το επιχείρημα δεν αποκρούεται, επινοούν ένα δικό τους παράλογο επιχείρημα, ότι δήθεν θέλεις να εκτοπίσεις τους άντρες και μάλιστα από παντού, και απαντούν σε εκείνο. Οι άντρες έχουν φτιάξει τους κανόνες και άρα έχουν το προνόμιο να είναι αυτοί που “ξέρουν” και θα αποφασίσουν ποια είναι η σωστή αναλογία αντρών - γυναικών, π.χ. εκατό έναντι δύο, ή tribute με δέκα άντρες και μηδέν γυναίκες. Και ορισμένοι άντρες αυτό το προνόμιο θέλουν να διατηρήσουν, όσα memes κι αν φτιαχτούν περί ίσων δικαιωμάτων που δεν μειώνουν τα δικαιώματα των άλλων γιατί it’s not pie.

Σε ένα τέτοιο πλαίσιο, δεν εκπλήσσει που ο frontman των Triumpher απευθυνόταν σε όλες και όλους μας ως “brothers”, παρότι βέβαια φοβερά απογοητευτικό για νέο άνθρωπο, όταν μέχρι και τα πρότυπά του οι εβδομηντάρηδες Manowar ήξεραν από πάντα να αποκαλούν το κοινό τους “brothers and sisters”, κάτι που επιβεβαιώσαμε και σε ένα πρόσφατο Release. Δεν είναι δυστυχώς η μόνη απογοήτευση που μας επιφύλασσαν οι Triumpher μετά το ξεχωριστό ντεμπούτο τους, ένα από τα καλύτερα πρόσφατα metal άλμπουμ εγχώριας παραγωγής, του οποίου οι δισκογραφικές συνέχειες δείχνουν προς ώρας χαμένες στη μετάφραση των σκοτεινών και φωτεινών επιρροών τους. Ούτε στο φεστιβάλ ήταν ιδιαίτερα καλοί. Ελπίζουμε σε περισσότερη σκέψη και γενικότερη ανάκαμψη το συντομότερο.

Εκπλήσσει όμως το ότι δεν έχουμε ακούσει ενστάσεις από γυναίκες. Όχι από όλες γιατί πολλές γυναίκες σήμερα δεν ενδιαφέρονται για όλα αυτά, είναι ευχαριστημένες με το τρέχον επίπεδο ισότητας, οπότε δεν έχουν πρόβλημα να παρίστανται σε ένα all-male φεστιβάλ χειροκροτώντας άντρες. Υπάρχει όμως και η άλλη κατηγορία, των γυναικών που διεκδικούν περισσότερα στη δουλειά τους, στα χόμπι τους, στις σχέσεις τους και παντού καθημερινά. Δεν ξέρω αν η ενόχλησή τους έχει ήδη εκφραστεί, αν δηλαδή είναι εκείνες που φέτος γύρισαν την πλάτη στο “legacy” και δεν ήρθαν, πάντως η καθολική αφωνία δεν βοηθάει. Πολλοί άντρες δεν αντιλαμβάνονται τη σημασία της ορατότητας, το να βλέπεις ανθρώπους που να σου μοιάζουν σε ενεργούς ρόλους, γιατί οι ενεργοί ρόλοι ανήκουν by default στους ίδιους. Οπότε ως προς την κριτική, “ο κλήρος πέφτει στα κορίτσια”, κορίτσια.

Έχω ακούσει και αντίλογο μη straw man λογικής, ότι λόγω επετείου έστησαν το φεστιβάλ όπως γούσταραν χωρίς να λάβουν υπόψη τους ισορροπίες και ότι ίσως έχει δικαίωμα ένα φεστιβάλ να μην είναι συμπεριληπτικό, άλλωστε “μόνο το UTH μας έμεινε, μην μας το πάρετε κι αυτό”.

Ως προς το ότι έστησαν τη φάση όπως ήθελαν, αυτό ακριβώς στηλιτεύω, ότι η συμπεριληπτικότητα δεν ήταν ανάμεσα σε αυτά που ήθελαν και ότι οι έμφυλες ισορροπίες εκλαμβάνονται ως γαρνιτούρα που αν γουστάρουμε θα τη βάλουμε, όπως π.χ. στο Warm Up του 2023, και αν δεν γουστάρουμε δεν θα τη βάλουμε, όπως φέτος. Μην κριτικάρουμε μόνο τη συνθηματολογία της Ημέρας της Γυναίκας στο facebook. Για ένα event που διεκδικεί ρόλο σύγχρονου ευρωπαϊκού φεστιβάλ μία ελάχιστη προσπάθεια συμπερίληψης είναι αυτονόητη υποχρέωση κάθε χρόνο.

Και φυσικά έχει δικαίωμα το Up The Hammers να μην είναι συμπεριληπτικό. Μπορεί να συνεχίσει να συνδιαλέγεται μόνο με άντρες και να χάσει το όποιο γυναικείο κοινό του έχει απομείνει. Ένα κοινό όπου οι άντρες προβάλλονται παντού, από τα logos μέχρι το line up, ενώ οι γυναίκες δεν υπάρχουν πουθενά και απλώς χειροκροτούν άντρες είναι ακριβώς αυτό: ένα κοινό αντρών με γυναίκες cheerleaders. Δεν είναι κοινότητα.

Ομολογώ τέλος ότι δεν πιάνω το “μας είχε μείνει”. Πώς ακριβώς παίρνουμε ένα φεστιβάλ από έναν άντρα με το να μην αποδεχόμαστε μόλις δύο γυναίκες ανάμεσα σε ογδόντα; Στους πόσους άντρες να διεκδικήσουμε μια τρίτη; Στους διακόσιους; Εκτός αν έχει δίκιο ο Elon Musk ότι οι άντρες είναι υπό διωγμό. Επειδή περισσότερο από τους ανέκαθεν προοδευτικούς τιμώ τους ανθρώπους που υπερβαίνουν τους συντηρητισμούς τους, απαντώ με Steve Albini, που όταν στο τέλος της ζωής του είδε ότι η γελοιοποίηση των διεκδικήσεων τον έβαζε συνεχώς στην ίδια πλευρά με τους πιο βλάκες που υπήρχαν πήγε απέναντι: “Life is hard on everybody and there's no excuse for making it harder. I've got the easiest job on earth, I'm a straight white dude, fuck me if I can't make space for everybody else”.

Είκοσι χρόνια πορείας είναι ένα καλό χρονικό σημείο για να σκεφτεί το Up The Hammers πώς τοποθετείται στο παρόν και το μέλλον και τι μήνυμα θέλει να περάσει στον κόσμο που το στηρίζει. “Οι εποχές έχουν αλλάξει, τόπο στα νιάτα, το heavy metal ανήκει σε όλες και όλους”; Ή “ωραία χρόνια που πίναμε νερό από το λάστιχο, οι γυναίκες περίμεναν τον πολεμιστή στην κουζίνα και η μουσική σταμάτησε στους Armored Saint”; Φέτος, στο legacy edition είδαμε εμφατικά το δεύτερο. Μία γιορτή ανάδειξης ενός παρελθόντος, με απλή ανακύκλωσή του, χωρίς κάποια επαναξιολόγηση των ανισορροπιών που το διατρέχουν. Και εφεξής θα φανεί τι legacy θέλει να αφήσει το UTH από δω και πέρα. Από την πλευρά μου εύχομαι τα καλύτερα, αλλά θα πρέπει πρωτίστως να τα θελήσει και το ίδιο το φεστιβάλ.